Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Ecevit''in "Karaoğlan" diye anıldığı ve "Akgünler"e kanat açıldığı zamanlar, kitleleri sürükleyen slogan "Umudumuz Ecevit" sloganı idi... Bu sloganlar Ecevit''i iktidara getirdi ve Türkiye, ekonomik açıdan kara günler yaşadı... Yokluklar ve kuyruklar ülkesi oldu Türkiye...

Şimdilerde Ecevit de bir başka umudun peşinde: "Umudumuz IMF" sloganları herkes gibi onu da büyülüyor. Nerdeyse ekonomi için tek çıkış yolu.. Nerdeyse IMF desteği olmazsa intihardan başka yol yok gibi... Ama Ecevit''in her formül için şiirsel sözleri hazır. IMF ile anlaşma imzalanmayacaksa, "kendi göbeğimizi kendimizin keseceğine dair" kahramanlık nutukları, IMF ile anlaşma imzalanabilecekse, "Bakın siyasi irademize nasıl güvendiler" yollu övünmeler... Her şeyin tatlı bir yorumu var. Ama IMF ile ilişkiler o kadar "tatlı" sonuçlar getirmiyor.

IMF disiplini, bizim gibi sıfırı tüketmiş hemen her ekonomiye "acı reçete" sunuyor. Diğer ifadesiyle toplumu "kemer sıkma" sürecine itiyor... Kemer sıkma sürecinde, belinde sıkacak delik kalanlar için mesele yok, ama ya beli zaten kırılacak hale gelenler için...

IMF disiplininde işçi, memur ve emekliye düşük ücret vermek var. Kamu yatırımlarını askıya almak var. Tarım ürünlerine düşük taban fiyatı vermek var. Bütçe açıklarını kapatmak için, kamu ürünlerine sürekli zam yapmak (petrole bir ayda üçüncü defa zam yapıldı, tekel ürünlerine, postaya zamlar yağdı vs...) ve vergileri artırmak var... Sosyal Güvenlik Kurumlarının bütçeye getirdiği yükü azaltmak için emeklilik yaşını (mezarda emekliliği kapsayacak ölçüde) yükseltmek var.

Bu uygulamalar, ekonominin daha da küçülmesine, işsizler ordusunun büyümesine, fakirliğin artmasına, ardından orta sınıfın çökmesine yol açıyor. Yani milyonlarca fukara insan gerçeği gelip Türkiye''nin gündemine oturacak...

İki yıllık bir IMF disiplini demek, iki yıllık bir ekonomik fırtına ile savrulmak demek.

Hani şu, yüzde 20''si açlık, yüzde 20''si yoksulluk sınırının altında yaşayan ülke nüfusunun halini düşünün bir... "Nereye sığınır kelebekler yağmur yağınca..."

Peki, iflas noktasına getirilmiş bir ekonomi için "Umudumuz IMF" demekten başka çare var mı?

Ülkeler IMF disiplinine "dış kaynak" sağlanması için yakacağı yeşil ışık sebebiyle katlanıyor... IMF bir miktar kredi açacak... Ayrıca uluslararası finans kurumlarına "Bu ülkeye borç verebilirsiniz. Verdiğiniz kredi batmaz. Biz disipline ettik" yollu bir yeşil ışık yakacak. Bunun ardından başka finans kurumları da Türkiye''ye ucuz kredi sağlayacak... Böylece Türkiye kısa vadeli iç borç baskısından kurtulacak...

Bu arada, hem IMF, hem de Dünya Bankası gibi diğer uluslararası finans kurumlarının, dünyadaki politik gelişmelerden bağımsız hareket etmediklerini unutmamak lâzım.

IMF''nin Ankara''da yaptığı basın açıklamasına, bugüne kadar rastlanmayan bir biçimde, diplomatik misyon temsilcilerinin de "müşahid" olarak katılmasının anlamı nedir?

IMF yetkililerinin Ankara''da temaslarını yürüttüğü iki haftadan bu yana, Amerika''nın her an devrede bulunduğu biliniyor. Çünkü yeşil ışıkla Amerika''nın doğrudan bağlantısı var.

Ve Amerika''nın, Türkiye''yi çok yakından ilgilendiren Kuzey Irak ve Kıbrıs meselesi ile doğrudan bağlantısı var. Amerika''nın her iki alanda "çözüm baskıları" ve her iki alanda "çözüm formülleri" mevcut...

IMF-Türkiye anlaşmasında öncelikle 6 aylık bir Yakın Gözetim Anlaşması dönemi yaşanacak. Bu bir kabiliyet testi.. Bir marj... Bu dönemde barajı aşabilirsek, arkasından, yani yılbaşından itibaren iki yıllık Stand-by Anlaşması gelecek.

Acaba bu 6 aylık sürede, Kıbrıs ve Kuzey Irak''ta da "çözüm yolunda adım atabilirlik" testinden geçmemiz istenecek mi? Yani açılacak kredinin bir siyasal bedeli olacak mı? Dördüncü Murat, Polonyalıların borç isteğine "Leh kralına da borç verile... Borç almaya alışan, buyruk almaya da alışır" diyor... İşin kuralı bu... "Veren el, alan elden üstündür..."

Peki, IMF disiplini ekonomide beklenen iyileşmeyi sağlayacak mı? Yani iki yıl sonra bu boğucu tünelden çıkabilecek miyiz?

IMF ile birlikteliklerimizde çok olumlu sonuçlar alabilmiş değiliz. 1990 ve 1994''te IMF ile iki stand-by anlaşması yapmışız. Aradan 5 yıl geçmiş, gene "bizi disipline et" diye, IMF kapısına dayanmışız...

Neden böyle olmuş?

Çünkü IMF disiplinine uyamamışız. Çünkü toplum "imdat" demiş, siyasi iktidarlar da pes etmiş.

Ya şimdi? 1999-2000 Türkiyesi, böyle bir cendere için daha dayanıklı mı görülüyor? Yoksa 28 Şubat disiplini, zaten IMF disiplininin zeminini hazırladı, diye mi düşünülüyor? Malum, böyle projelerin, demokratik talepler boğulmadan uygulanmasının mümkün olmadığına inanılır...

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...