Devletin "müzakere" muhatabı devlet

Türk devleti ve PKK bir yanlış üzerinde ittifak halindeler ve bunu sürdürmekte kararlı görünüyorlar. Her iki taraf da silahın sonuç getirmeyeceğini bildiği halde silahı elden bırakmama konusunda ısrar ediyor.

MİT ile PKK arasında Oslo''da yapılan görüşmenin sızması “devlet” ile “örgütün” aslında oturup konuşabildiklerini göstermişti. Oturup konuşabiliyorlar ama birbirlerini anlamadıkları ya da anlamak istemedikleri için yanlışlarına tekrar geri dönüyorlar.

Silaha sarılıyor ve birbirlerine kurşun sıkmaya başlıyorlar. Birbirlerini öldürüyorlar. Türk ve Kürt annelerin yürekleri yanıyor. Ocaklar sönüyor...

Ölülerini “şehit” ilan ediyorlar karşılıklı! Cinayetlerini saklıyorlar.

Devlet eli ile 27 yıldır cinayet işleniyor ve bu cinayetler, ay yıldızlı al bayrağa sarılıp şehit ilan edilerek saklanıyor.

PKK, devletin işlediği cinayetlere aynı şekilde karşılık veriyor. O da cinayet işliyor ve cinayetlerini örgüt bayrağına sarıp şehit ilan ederek saklıyor.

Kürt sorununun silahla çözülemeyeceğini, silaha sarılmanın fayda getirmeyeceğini aklı selim, vicdanı olan her kalem sahibi yazıp duruyor.

Ne PKK ne de devlet bunu görmüyor, görmek istemiyor.

Abdullah Öcalan yakalandıktan sonra PKK sınır dışına çekildi ve 5,5 yıl neredeyse tek silah patlamadı, bir kurşun atılmadı. 1 Eylül 1998''de ilan edilen ateşkesin bozulduğu 1 Haziran 2004 gününün gecesi, ateşkesi bitirmenin bir fayda getirmeyeceği yönündeki kanaatimi saatler süren bir sohbette Rüstem ve yanındakilerle paylaşmıştım. “Hangi Rüstem mi?..” Rüstem Cudi, gerçek adıyla KCK Yürütmeyi Konseyi Üyesi Rüstem Osman ve yanındaki “yoldaşlarına.”

10 Ekim''deki hava saldırısında PKK''nın diğer önemli iki ismi olan Yücel Halis ve Guhar Çekirge ile birlikte öldürülen Rüstem Cudi''ye.

Gazetedeki ölüm haberiyle birlikte resmini görünce Haziran 2004 yılında birlikte geçirdiğimiz uzun gece geldi aklıma.

1 Haziran''da Kandil Dağı''nda, o zaman Kongra-Gel Başkanı olan Zübeyir Aydar''ın ateşkesin bittiğini ilan ettiği günün akşamı, mayıs ayının son gecesi bir grup PKK''lı ile bir başıma sohbet ederken gelmişti yanımıza. Türk basınından birçok kişinin olacağı ifade edilmişti ama tek başıma bırakılmıştım Kandil''de. Benden başka kimse gelmemişti nedense!

Türk-Kürt barışını görmeden savaş uçaklarından gelen bombalarla öbür dünyaya göçtü Rüstem. Diğer binlerce Türk ve Kürt genci gibi.

Kandil''deki basın toplantısı sonrası dağdan ayrılırken HPG''nin Askeri Konseyi''ndeki 7 isimden birisi olduğunu öğrenmiştim Rüstem''in...

Çukurca''da 24 askerin hayatına mal olan PKK saldırısının onların anısına yapıldığını açıkladı KCK. Rüstem''in şansı olsa ve geriye bakıp olanlara bir daha bakabilse “barış için savaş” der mi acaba? O güne kadar verdiği onca ölüm emrini bir daha verir miydi?

MİT-PKK görüşmesi sızdıktan sonra beklenenin aksine olumlu bir karşılık bulmuştu tüm toplum kesimlerinde. Çözüm yönünde yeni adımların atılması, ölümlerin son bulması beklentisi yükselirken gelişmeler yine aksi yönde oldu.

Bugün geldiğimiz nokta yine “savaş konsepti”nin devreye girmesi oldu!

Başbakan Tayyip Erdoğan gösterdiği “siyasi cesaret” ile herkesi şaşırttı. Soru, bunun arkasının neden gelmediği, getirmediği?

“İyi şeyler olacak” diyerek, Kürt açılımının işaret fişeğini çakan Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, ağzından kerhen de çıkmış olsa “intikam alacağız” noktasına nasıl gelebiliyor?!

Bir imha operasyonu ile karşı karşıya olduğu kanaatinden hareket eden PKK, şiddeti yükselterek hükümeti yeniden savaş konseptine çekmeyi başarmış görünüyor.

Silahla sonuç alınamayacağını kendileri de bildiği halde barış adına savaşı derinleştiriyorlar.

Yanlış üzerindeki ittifak devlet cephesinde daha ileri boyutlara taşınıyor.

Kürt sorununun çözümü için devletin PKK ile müzakere masasına oturmasını bir kenara koyun. Buna gerek var mı sorusu bile oldukça meşru bir soru.

Devletin müzakere masasındaki muhatabı esasen yine devlet. Kürt sorunu dediğiniz şey, devletin bugüne kadar izlediği yanlış politikaların bir sonucu.

Cumhuriyet''in kuruluşunda yaptığı yapısal bir hatanın sonucu olarak devam ediyor Kürt sorunu.

Bu yapısal hata, Şeyh Said''den Seyit Rıza''ya, Mutki''den Ağrı''ya onlarca isyanın sebebidir. İstediğiniz kadar gözünüzü, kulağınızı kapatın, “Kürt sorunu ayrı PKK terörü ayrı” deyin, bu yapısal hata nedeniyledir bugün çektiğimiz acılar.

Bugüne kadar hiçbir siyasi liderin göstermediği siyasi cesareti gösteren Tayyip Erdoğan''ın, AK Parti hükümetinin, Türk devletinin yapması gereken masanın bir bu tarafına oturması, bir karşı tarafına oturmasıdır.

Devletin müzakere muhatabı PKK''dan önce kendisidir. Yeni anayasa, bu acıların son bulması, karşılıklı cinayetlerin sona ermesi için tek seçenek olarak duruyor karşımızda.

Cumhuriyetin kuruluş felsefesi temellerinde yapılacak olan bir anayasa akan kanı durdurmaya yetmez. Dil, din, kılık kıyafet, düşünce, ifade özgürlükleri gibi evrensel değerlerden uzak, çağın gerisinde kalan bir anayasa ne Türk''e ne de Kürde huzur getirir.

Kanı kan yıkamıyor artık! Yıkamamalı... Bu cinayetleri durdurun...