Önce şunu söylemek isterim: Fenerbahçe Zico''ya rağmen şampiyonluğa yaklaştı. İnönü Stadı''ndaki maçta kontrollü oynayan, daha iyi futbolculara sahip, daha şanslı ve akıllı Fenerbahçe bir anlamda lige noktayı koydu. Zira önümüzdeki 3 maçta 5 puan kaybetme lüksüne sahip oldu.
Şunu da belirtmek isterim:
Türkiye liginin en kötü iki teknik direktörüne sahip iki takımı Fenerbahçe ve Beşiktaş''ın şampiyonluk yarışında ilk iki sırayı alıyor olması Türk futbolunun ilginç ve gerçek bir çelişkisidir. Üstelik daha kötü olanın, Zico''nun takımını şampiyonluk ipini göğüslemek üzere düşününce, ülkemizdeki futbolun sınırları ve kalitesi de elbet düşündürücü oluyor...
Zico öylesine kötü ki, sanırım Fenerbahçe''nin şampiyon olması bile, İstanbul''da bir sene daha kalmasını sağlayamayacak. Eğer yönetim aksi yönde bir karar alırsa bu yıl eşiğinden döndüğü felaketin tam içine girmeye, imkânsıza meydan okumaya niyetli demektir ki, bu durumda, bize söyleyecek söz kalmaz...
Tüm bunların dışında bir Fenerbahçeli olarak elbette mutluyum.
Beşiktaş gibi ezeli bir rakibi kendi sahasında, fazla gol pozisyonu vermeden yenmek, bu yenilgiyle şampiyonluğa yaklaşmak her Fenerbahçeliyi mutlu eder.
Maç sonrası kaleme aldığım yazıda benim özel bir durumum olduğunu da söylemiştim...
Ben derbi deplasmanlarına ancak çok kritik maçlarda gider, rakip seyircinin yarattığı atmosfere ancak bu kritik maçlarda tahammül edebilirim.
Bunu yapmamın tek nedeni var:
Uğurluyumdur...
Benim gittiğim derbi deplasmanlarını Fenerbahçe hemen her zaman kazanmıştır.
Nitekim Kezman''ın golünden sonra Beşiktaş''ın gol atmasının mümkün olmadığından öylesine emindim ki, maçın geri kalanı son derece rahat ve inançlı izledim...
Fatih Terim''in altın çağını, Galatasaray''ın gerçekten Galatasaray olduğu günleri hatırlarım örneğin. Sarı kırmızılılar ligde önüne geleni ezer geçerdi. Solda Ergün, sağda Davala, ortada Emre, Okan, Hagi inanılmaz bir pres yaparlar, ayağa tek pas oynarlar, Türkiye ligine iki üç gömlek büyük gelirlerdi. İşte bu dönemde yine bilerek gitmiştim Ali Sami Yen''deki bir derbiye...
Galatasaray 90 dakika tek kale oynamış, onlarca gol kaçırmıştı.
Biz tek bir atak yapmıştık, daha doğrusu bu atakta bir frikik kazanmıştık. Bu frikiği Johnson kullanmış, baraja çarpan top Galatasaray kalecisini kontrpiyede bırakarak ağlara gitmişti.
Ve o dönemde, o golle maçı 1-0 kazandık...
Gol olduğu an hiç tepki vermeden, sevinci belli etmeden alınan zevki, hınzırca zevki pek iyi hatırlarım.
Arkama döndüğümde bembeyaz saçlı, mavi gözleri ışıl ışıl parlayan, şık giyimli yaşlı bir amcanın hafif bir tebessümle bana göz kırptığını, bir süre sonra omzuma vurarak bir keyif sigarası istemesi anılarımda özel bir yer tutar, Fenerbahçeliliğin lezzetini duyumsatır...
Böyle durumlarda işin en hoş tarafı rakip takımın hoca, yönetici ve seyircilerinin verdikleri tepkilerin size “teatral” gelmesidir...
Etrafı seyreder, kulübeye atılan tekmelere tebessümle bakar, maçın sonralarına doğru hakemin aleyhlerine çaldığı her düdükte kelli felli adamların kendilerinden geçerek ayağa fırladıklarını izlersiniz...
Ama böyle maçları kazanmak önemlidir...
Ben de işte böyle yaptım, İnönü Stadı''na geldim, maçı aldım ve gittim...
Beşiktaşlılar maçtan sonra hakeme kızdılar... Hakemin Beşiktaşlı olarak bilinmesinden ötürü, “bu mu bizi destekleyecek hakem” anlamında küfürlerle tepki gösterdiler...
Bu doğal, böyle maçlar kaybedildiği zaman öfkenin ve faturanın birine çıkması gerekiyor...
Ama böyle olunca haksızlıklar da yapılıyor.
Zira hakemin tercihleri tüm maç boyunca Beşiktaş''tan yanaydı.
Fenerbahçe''nin kritik frikiklerini vermedi, Lugano''ya her fırsatta faul çaldı, hatta manasız bir kart gösterdi.
Ama kazanmak için hiç çaba sarfetmeyen bir Beşiktaş vardı sahada...
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.