Yılın ilk günü ve geçen yıla dair...

İlk yazmak istediğim cümle şu:

Türkiye iyi yönetiliyor.

Ayrıksı durumlar, sorunlu sahalar ve politikalar elbet var, KCK operasyonu sonrası görüntüler, bunun başta geleni…

Ama genel olarak bilanço olumlu.

Ekonomik en az zararla çıkan ülke biz olduk. Tersine, bir ekonomik canlanmanın sinyallerini şimdiden yaşamaya başladık.

Uyguladığımız demokratik istikrar politikaları, enerji coğrafyasında tutturduğumuz politik yol, Irak''ın yeniden yapılanmasında oynamaya hazırlandığımız ekonomik ve siyasi rol, ülkeye olumlu geri dönecek bir dizi unsur içeriyor.

İlk geri dönüş muhtemelen yabancı sermaye yatırımları ve sıcak paranın akışıyla olacak.

Birkaç yıl içinde Türkiye bu açıdan çıta atlarsa kimsenin şaşırmaması gerekir.

Velhasıl ülkede ve bölgede sorun çözen, istikrarlı, demokratik ilkeler etrafında hareket eden bir istikamette derinleşiyoruz.

Sıralayalım:

Kafkasya''da etkin güç olma politikası, Suriye''ye yönelik merkezi sisteme entegre etme hamleleri, Irak''ı onarmada etkin rol ve Kuzey Irak Kürtleriyle bir devri ve bakışı sona erdiren uzlaşma…

Bunların her biri sadece Türkiye''nin sırtındaki ağırlığı azaltmıyor, sorunların tek tek azalmasına yol açmıyor; aynı zamanda güçlenmeye, imaj tazelenmesine zemin hazırlıyor.

Bu radikal dönüşümü ise ülkenin son 7 yılda ürettiği yeni düzen sağlıyor.

Yeni düzenden kastımız uygulanan demokratik reformlarla devlet içinde sivilleşmenin, temel hak ve özgürlükler alanında genişlemenin ortaya çıkardığı sonuçlardır.

Bunların en önemlisi Türkiye''nin kendi sorunlarını çözme, hastalıklarını tedavi etmeye yönelmesidir.

Bu konudaki son örneklerden birisi tekrar rayına oturacağını umduğumuz ve beklediğimiz Kürt açılımıdır, bir diğeri sık vurguluyoruz, Ermeni açılımıdır.

Ancak daha önemli olan Türkiye''de Türkiye içinde, kendimize, kendi demokrasimize yönelik attığımız cesur ve kararlı adımlardır.

Ergenekon soruşturması ve davası bunların başında geliyor. Bu dava, ülkede yaşanan yasal değişimi pratik-politik karşılığını oluşturuyor. Askerin kışlasına yönelmesi, rasyonelleşmesi, karanlık politika ve yapılarla hesaplaşma bu zeminde oluyor.

Avrupa Birliği''nin 14 Ekim 2009 tarihinde yayınladığı 12. İlerleme Raporu''ndan okuyalım:

“Ergenekon, demokratik kurumların doğru işleyişine ve hukukun üstünlüğüne güveni artırmak için Türkiye''ye bir fırsat sunuyor…”

Bu tespit, Türkiye''yi her yönüyle ve her açıdan, demokratik ilkeler ve hukuk devleti uygulamaları açısından mercek altında tutan AB bürokrasisine ait…

Aynı rapordan şu vurguları da aktaralım, aktaralım ki, düne kadar “ev ödevlerini yap” baskısıyla karşı karşıya kalan Türkiye, evrensel normlar açısından ve özellikle güç ve imaj itibariyle ne noktaya gelmiş, daha iyi anlaşılsın:

“Türkiye, bölgesel güvenlik, enerji tedariki ve kültürler arası diyalog alanlarında kilit rol oynuyor…”

“Türkiye siyasi kriterleri yeteri kadar yerine getiriyor…”

“Katılım süreci, Türkiye''nin demokrasi ile insan haklarının güçlendirilmesi, ülkenin daha fazla modernleşmesi ve AB''ye yakın hale gelmesi için güçlü bir dürtü sağlıyor”.

Raporda Türkiye''den beklenen reform sürecinin hızlandırılması ki o da adım adım gerçekleşiyor.

Elbette demokrasi ve sivil değerler istikametinde alınacak daha çok yol var.

Ancak alınan yol ve yol esnasındaki hız, gelinen nokta, yarına dair fazlasını vaat ediyor.

Neden farklı ve güçlü bir değişim eğilimi bu?

Zira arkasında toplum ve toplumsal talepler var. Salt dışarıdan esen rüzgârlar, salt siyasi irade, salt parlak siyasetçiler değil, bu değişimin arkasında yatan; anı zamanda farklı olanla birlikte yaşamayı tercih eden bir toplumsal ruh hali…