Kanımızın son damlasına kadar "nitelikli sinema"...

Bu sayfadaki 76 haftalık serüvenimizi yakından takip edenler gayet iyi biliyor. Yeni Şafak''ta bağımsız bir sinema sayfası oluşturup editörlüğüne başladığımız 18 Kasım 2005 tarihinden bu yana, ilkeleri daha en baştan titizlikle belirlenmiş kararlı bir duruşun savunucusu olmaya özen gösterdik. Neydi bu “duruş”un özü?

Sayfamızda, gerek biçim gerekse içerik itibarıyla “temiz” ve “yüksek nitelikli” bir sinema anlayışına saygı göstermeyi, -yerli ya da yabancı olsun- özellikle bu tür örneklerin yapımcılarını, yönetmenlerini ve dağıtıcılarını yüreklendirmeyi hedeflemiştik. Bu kapsamın dışında gördüğümüz filmleri ise -adımız çevresinde yürütülen bütün karalama kampanyalarına rağmen- aklen ve kalben inatla reddettik, sinemasever okurlarımızı da böylesi yoz örnekler karşısında bilinçlendirmek için var gücümüzle uğraştık. “Film eleştirmenliği” işini, sırf dağıtıcı şirketlerin beğenisi ve çıkarlarını gözeten “yalaka” bir üslûpla değil, izleyicilerin salona girerken harcayacakları çok değerli iki-üç saatin ve ceplerinden çıkacak olan 10-15 YTL bilet parasının hakkını tam olarak alabilmeleri kaygısıyla yaptık.

Bizler bu işe girişip gösterime giren filmleri sayfalarımızda “şiddet”, “cinsellik/çıplaklık”, “argo” olmak üzere üç kategoride uyarıcı simgelerle tanımlamaya başladığımızda, ülkemizde daha RTÜK''ün simge sistemi yürürlüğe girmemişti bile…

Bazıları yaptığımızı “komik ve çağdışı” buldular. O kadar zavallı ve cahildiler ki, bu simgeleri benim icat ettiğimi düşünenler bile oldu. Aynı türden simgelerin ABD ve İngiltere gibi sinemanın kitabını yazmış ileri endüstri ülkelerinde çeyrek yüzyılı aşkın bir süredir sinema-TV sektörü tarafından -bizzat bu sektörlerin temsilcilerinin arzu ve iradesiyle- kullanıldığını dahi bilmeden, bol keseden konuştu bu gibi acınası tipler…

Şimdi ise artık bizde de benzer türden uyarıcı simgeler mevcut. Filmler, hem televizyonda hem de sinema salonlarında (sistem şu anda mükemmel bir biçimde işlemese de) izleyiciyi öykünün şiddet, korku, cinsellik/çıplaklık, argo ve olumsuz davranış biçimleri içerdiği konusunda önceden uyarıp bilinçlendiren simgelerle başlıyor. Evet, var olan uygulama çok yetersiz; bakıyorsunuz, adam kanın oluk gibi aktığı bir filme ya da diziye dahi hiç utanmadan “+7 yaş için uygundur” işareti koyuyor. Fakat bu daha bir başlangıç. Kimi “süper özgürlükçü” sinemacı ve televizyoncularımız, ellerindeki gösterim mecralarının dingonun ahırı olmadığını ve içerikleri itibarıyla çocuklara, gençlere zararlı mesajlar verebilecek türden filmlerin gösteriminin dünyanın bütün uygar ülkelerinde bazı katı kurallar çerçevesinde gerçekleştirildiğini zamanla çok daha iyi öğrenecekler. Hele de AB müktesebatının ülkemiz yasalarına uyum süreci bütünüyle tamamlansın, bu konudaki evrensel titizliğin ne boyutta olduğu herkes tarafından çok daha net biçimde görülecek.

Şunu kesin olarak söyleyebilirim ki, Türk medyasında, muhafazakâr izleyicinin hassasiyetlerine ödünsüz biçimde saygı gösteren, irili ufaklı bütün film tanıtımlarını bu hassasiyetin filtresinden geçirerek sunan ilk sinema sayfası olduk. Yaptıklarımıza ilk dönemlerde kendince güldükten sonra, “Yahu, bu herif aslında iyi bir şey yapıyor galiba” deyip yavaş yavaş benzer türden uyarılara başvurmaya başlayan kimilerinin cılız çabalarını saymazsak, Yeni Şafak olarak bu konuda hâlâ da rakipsiziz.

Belki, bu yıpratıcı süreçte kendimizi “entellere” pek sevdiremedik; ama tarafımızdan kaleme alınmış övgü dolu bir tanıtım yazısından sonra eşi ve çoluk-çocuğuyla sinemaya giden hiç bir anne-baba onların yanında kızarıp bozarmadı; en ilgisiz görünen filmlerde dahi ansızın karşısına çıkan soft-porno görüntüler, ölçüsü kaçmış şiddet gösterileri ya da itici argo diyaloglar nedeniyle fenalıklar geçirmedi. Bir başka deyişle, “hiç kimsenin gözlerinin ve dimağının kirletilmesinin vesilesi” olmadık.

Geride bıraktığımız 76 sayfada verdiğimiz emekle, “temiz ve nitelikli sinema” bilincini özellikle de genç okur kitlemizde artık büyük ölçüde oluşturduğumuzu görüyorum. İnsanlar, paralarının, zamanlarının ve dimağlarının kıymetini artık eskiye göre daha fazla biliyorlar.

Ve ben de çocukluğundan bu yana sinema sanatına meftun biri olarak, okur cephesinde elde ettiğim bu pozitif sonuçları gördükçe, akşamları nicedir deliksiz bir uykuyla uyuyorum.