Avcı ile olmuyor

Zirve yaptığımız her turnuvadan sonra yaşadığımız düşüş süreci, 2008"den sonra hem çok hızlı hem de çok uzun oldu. 2010 Dünya Kupası ve 2012 Avrupa Şampiyonası"ndan sonra, gerçekçi bir bakış açısıyla 2014 Brezilya Dünya Kupası da bize çok uzak duruyor. 2008"de yarı final oynayan takımın hemen sonrasında Dünya Kupası elemelerinde Bosna-Hersek"in arkasında kalmasının şok etkisi geçmeden, Guus Hiddink döneminin tatsız ve başarısız takımı Türk futbolunu uluslararası düzeyde daha da geriye götürdü. Çözümü içeride arayıp Abdullah Avcı"yı milli takımın başına getirmek, o günün şartlarında en doğru seçimlerden biri gibi görünüyordu. Çünkü, ülke futbolunun uluslararası düzeyde hemen hemen her başarısı Türk teknik adamların yönetiminde olmuştu. Görünen o ki, Abdullah Avcı şu ana kadar kendisini Terim, Denizli, Güneş gibi hocaların yanına çıkaracak eşiği atlayamadı.

Grup maçlarına başlarken hedef takım olarak gördüğümüz Hollanda"dan dokuz, vasat Romanya ve Macaristan"dan altı puan gerideyiz. Durumun matematiksel kötülüğünden çok, takımımızın oynadığı futbol, bireysel performansların düşüklüğü, teknik ekibin ve oyuncuların yüzlerindeki ifade, ilerisi için umutsuzluğumuzu perçinliyor.

Abdullah Avcı"nın gençleşme mecburiyeti içinde olması, ama Sercan Sararer, Tunay Torun, Gökhan Töre gibi üst düzey oyuncu adayı birçok genç futbolcumuzun beklentilere cevap verememesi saha içindeki çaresizliğin en büyük nedenleri. Takımın gençleşme süreci, alttan gelenlerin iyiliğinden değil, mecburiyetten yapılan bir değişiklik gibi. Orta sahadaki oyuncu zenginliğimizin başka hiçbir mevkide olmaması kadronun ortalama kalitesini düşüren bir etken. Abdullah Avcı"yı eleştirirken milli takım havuzunun kapasitesini de göz önünde bulundurmak lazım ama eldeki malzemenin şu ana kadar iyi kullanılmadığı da kesin.

Çek Cumhuriyeti maçında da gördüğümüz gibi, rakip ceza sahasına gidemeyen, pamuk gibi bir defansı olan, takım halinde hareket edemeyen, pas trafiği ve organizasyonu çok zayıf olan bir takıma sahibiz. Bundan sonra oynanacak her maç kader maçı olacak ve tek bir puan kaybı kredimiz yok. Andorra kağıt üstünde zayıf bir rakip ama böyle takımların özellikle kendi sahalarında gösterdiği direnç ve takımımızın içinde bulunduğu psikolojik durum; bu maça bile şüpheyle bakmamıza sebep oluyor. Üst üste alınan kötü sonuçlar millileri çok kırılgan bir takım haline dönüştürdü. Andorra ve Macaristan maçlarıyla başlayan süreçte, tek umudumuz yıldız oyuncuların, hatta tüm takımın içinde bulunulan duruma isyan etme olasılığı. Bundan sonraki maçlarda sahaya çıkan her futbolcunun kendi kapasitesinin tamamını vermesi ve bireysel patlamalardan başka kazanma yolumuz yok. Çünkü bu takımın bir yılda ilerletemediği saha içi organizasyonun, marta kadar da düzelme ihtimali yok.