Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Bir zamanlar Türkiye''de "yabancı gazeteci" hayranlığı vardı. Ben bunu bir türlü kabullenemezdim. 1979 yılında Tito''nun hastalığı sırasında Yugoslavya''ya gidip Belgrad''da, dünyanın en büyük yabancı ajansları ve gazetecileri ile birlikte olayı Günaydın gazetesi adına izledim. Ben, o zaman Tercüman gazetesi''nde çalışan Erkan Yiğit ile birlikte aynı pansiyonda kalıyordum. Pansiyon sahibini daha önceki seyahatlerimden tanıyordum. Allah rahmet eylesin "Tetka Mira", yani Mira Teyze, bize çok yardımcı oldu. Tito ile ilgili "en son haberleri" Tetka Mira''nın tanıdıkları sayesinde kolayca elde ettik. Her sabah, haberleri gazetelerimize geçtikten sonra Basın Merkezi''ne gidiyor ve o dünyanın en büyük ajanslarına, gazetecilerine haberleri aktarıyorduk. Bizden duydukları haberleri "doğrulattıran" AP gibi, AFP, UPI gibi, o zamanki dev ajanslar, aynı haberleri, hemen bütün dünyaya yayıyorlardı. Bizim haber merkezi beni arayarak, "Can Aksın, bugün ajanslardan 45 dakika öndesin" diyerek kutluyordu.

Bir zamanlar gazeteciler için var olan bu hayranlık, son zamanlarda diğer alanlara döndü. Şimdi Türkiye''de bir "Fischer hayranlığı", bir "Kemal Derviş hayranlığı" var. Bunu bana gelen "e maillerden" de anlıyorum. Fischer hakkında, ya da Kemal Derviş hakkında yazdığım "olumsuz" bir yazının ardından hemen "koruyucu e mailler" sökün ediyor.

Bir de "sen daha mı iyi bileceksin?" iması olan e mailler var. Örneğin Milliyet gazetesinden Tuğrul Çün, "Hangi iyileşmeden bahsediyorsunuz adlı yazınızı okudum. Dünya Bankası, IMF, Kemal Derviş hepsini eleştiriyorsunuz. Bir de siz ekonomik kalkınma projenizi anlatsanız. Belki hepsinden iyidir. Ve onu tartışır kabulleniriz. Ve kurtuluruz.

Üretim için nereden ucuz kredi temin edilebileceğini öğreniriz, hangi ürünlerle üretim yapıp, ihracatı patlatır refaha çıkarız. Bu güne kadar ki kötü yaşantımıza lanet eder mutlu oluruz" diyor.

Bu okuyucumun istediği cevabı yine kendi gazetesinden Güngör Uras, The New York Times gazetesinde çıkan bir makale ile cevaplıyor. Şöyle diyor: "ABD''de ekonomi krize girince, hükümet üretimi ve istihdamı artırmak için hemen harekete geçiyor. Vergi oranları indirilerek, faiz oranı düşürülerek, yatırım ve tüketim harcamaları teşvik ediliyor. Kamu harcamaları artırılıyor. Böylece kurumsal ve kişisel talep yaratılıyor. Talep harekete geçince, bu talebi karşılayacak yatırım ve üretim hızlanıyor. Yatırım ve üretim hızlanınca istihdam artıyor. İstihdam artınca talep büyüyor. Ekonomi büyüyerek krizden çıkıyor."

Güngör Uras, Paul Krugman''ın makalesinden yola çıkarak, nasıl "üç kağıda getirildiğimizi" bir güzel ortaya koyuyor.

Krugman''ın "Other People''s Money" başlıklı makalesinde, Amerika''nın krizden çıkmak için vergileri ve faizleri aşağıya çektiğini, kamu harcamalarını artırdığını, talebi tırmanışa geçirdiğini, üretimi artırdığını, buna bağlı olarak yatırımı ve istihdamı genişlettiğini, ama Japonya''daki, Arjantinde''ki krizleri önlemek için Amerika''nın tavsiyesinin "harcamaların kısılması, talebin frenlenmesi, ekonominin küçülerek dengeye getirilmesi" olduğunu söylüyor. Krugman, "Neden ABD ekonomisi için yararlı görülen tedbirler, Japonya gibi büyük, Arjantin gibi küçük ekonomiler için iyi olmasın?" diye soruyor.

Evet!.. Biz de bu sütunlarda hep bunu söylüyoruz: "Üretim olmadan, ekonomiyi büyütmeden krizden çıkamayız."

Krugman''ın ABD''nin (dolayısıyla IMF''nin) baskısıyla, ters politikalar uygulamaya zorlanan ülkelere tavsiyesi var: "Kendinize gelin... Kendi elbiselerinizi kendiniz biçip dikin... ABD''nin söylediklerini değil, yaptıklarını yapın."

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...