TR
EN
AR
FR
RU
UR
Adâlet hukuktan da, AYM’den de üstündür
Adâlet kelimesi, Arapça “adl” kökünden gelir. Mânâ olarak bir şeyi ait olduğu yere hakkaniyet ile ait kılmaktır. Bir başka anlamda hak ve hukukun gerçekleştirilebilmesi şeklinde tanımlamak pek âlâ mümkündür. Kelimenin zıddı ise “zulüm”dür.
Hukuk ise, Arapça "hak" kökünden gelir ve kelimenin çoğuludur. Kelime mânâ olarak yerine getirilen hüküm anlamı da vermektedir. Kelimenin zıddı ise “bâtıl”dır.
Her iki kelime de Allah-ü Teâla'nın isimlerindendir.
Hukukun gerçekleştirilebilmesi için hakkın yerini bulabilmesi için adâlet şarttır. Türkiye'deki hukuk sistemi ise son dönemki tecrübelerimize bakılırsa adâletten çok da nasiplenmemiştir. Hukuk, adâletin oluşması için kullanılması gerekirken tam aksi zulmün devamı için kullanılagelir olmuştur.
Özel Yetkili Mahkemeler'in bu ülkede gazetecilerden, askerlere kadar birçok kesimi mağdur ettiğini gördük. O dönem bu tarz bir hukuksal(!) yürütmeye tepki verildiğinde Paralel Örgüt'ün yayın organı olan Taraf gazetesi “Gazetecilikten tutuklanmadılar” manşeti atmıştı. “Paralel Yargı” olarak ifade edebileceğimiz yargı sistemi ise Nedim Şener, Hanefi Avcı, Ahmet Şık gibi isimler başta olmak üzere, kendilerine dokunan herkesi, hukukun işlerliğini tarumar ederek mağdur etmişti. Şimdilerde Cumhuriyet ve Zaman gazetelerinin aynı manşetle çıkıyor olması, dün birbirlerinin düşmanı olan kesimlerin yan yana yürümesi sizi yanıltmasın o dönem de hukuk ve adâletin tecellisine karşıydılar, şimdi de…
“Paralel Yargı”nın Özel Yetkili Mahkemeler ile helâk ettiği, adâletin olmadığı hukuk sistemi Ergenekon Davası'nı sulandırdı, 28 Şubat Davası'nı tarumar etti, “Askeri Casusluk Kumpası” ile onlarca askeri heder etti… sonuç; suçlu ve suçsuz olan birbirine karıştı, adâlete ve hukuka güven sıfıra indi, gerçek suçlular tahliye edildi.
Ancak, Paralel aklın ÖYM günlerinden kalma sürek avı hülyâları bir türlü son bulmamıştı, arzuları Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ı Lahey'de yargılatmaktı. Gürsel Tekin'in ifadesiyle “Kendilerine hizmet etmeyen tüm gazetelere” 8 Haziran sabahı el konulacaktı. Selam Tevhit Kumpası ile Paralel akla hizmet etmeyen tüm gazeteciler dinlendi, bu kumpas ile herkes susturulacaktı.
Hiçbir suç işlememiş, yaşadığı toprağa hizmet etmekten gayrı ülküsü olmayan kim varsa o günler de “Yargılanacaksınız!” saldırısının muhatabı olmak zorundaydı. Peki, “Yargılanacaksınız!” diye bağıranlar kimlerdi? Kobane günlerinde 50 sivilin katledilmesinde rol oynayan, teröre aleni destek veren HDP. MİT TIR'larına operasyon yapan Paraleller, MİT TIR'larına yapılan operasyonu, ülkenin devlet sırlarını afişe eden, bu toprağa ihânet eden Cumhuriyet Gazetesi/Can Dündar. Bunların hepsi yakın zamanda, gözümüzün önünde yaşandı.
“Yargılanacaksınız”ın altında yatan temel psikoloji ise “Biz, bizim gibi olmayanı, bize muhalif olanı hukuku en mühim kavramı bile heder etmekten çekinmeden mağdur” ederizdir. Bunun bir diğer tanımlaması pek âlâ diktatörlüktür. Somutlaştıracak olursam, bu ülkeye eşitlik ve demokrasiyi getirmek için çalışan tek isim Recep Tayyip Erdoğan'a diktatör diyenler, aslında tam anlamıyla kendileri diktatörlük arzusunda yol alan tiplemelerdir.
Can Dündar, 29 Mayıs 2015 tarihinde Suriye'deki Türkmenlere gönderilen MİT TIR'ları ile ilgili gerçeği yansıtmayan, devlet sırrı niteliğindeki bilgileri çarpıtarak sunan bir haber yaptı. Bu eylemi 'devletin güvenliğine ilişkin bilgileri temin etme, siyasî ve askerî casusluk, gizli kalması gereken bilgileri açıklama, terör örgütünün propagandasını yapma' şeklinde değerlendirildi ve İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca soruşturma başlatıldı. Akabinde Dündar tutuklu yargılanmak üzere cezaevine konuldu.
Bana sorarsanız, Dündar'a sadece “terör örgütü üyeliği”nden değil gazetecilik mesleğini, ihânete alet edip, kötüye kullanmaktan bile dava açardım. Ancak adâlet dediğimiz şeyin yerini bulması için hukukun işlerliği şart, bunun için de “sen, ben” diye bir şey yok, kanunlar ve hukuk var; mı acaba?
AYM, bir karara imza atarak gözümüzün önünde işlenen Can Dündar'ın tutuksuz yargılanmasına karar verdi. AYM'ye başvurularda hukukun işlemesindeki sıralamaya dair hüküm şöyle: "Mahkeme, başvuruların konuları itibarıyla önemini ve âciliyetini göz önünde bulundurarak belirlediği kriterler çerçevesinde farklı bir inceleme sıralaması yapabilir." İşte problem burada başlıyor, “âciliyet” kime ve neye göre? Hukuk, âdalet bireyler üzerinde değil miydi? Peki, bir bireyden müteşekkil bir hâkim/hâkimler “âciliyeti” neye göre belirleyecek? Kendisine güvenin sarsıldığı hukuk kurumları, kişiler âdaletin üzerinde bir karar verirse, buna kim, hangi gerekçe ile itiraz edecek? Misal; AYM, Can Dündar'a iki ay gibi kısa bir sürede cevap verirken, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın dosyası iki yıldır AYM'de bekletiliyor. Bu takdim ve tehirin sırlamasını hukuk değil de kişiler belirliyor ise burada ciddi bir problemin olduğunu gören tek ben miyim?
Mevzu, Can Dündar'ın tutuksuz yargılanması değildir. Mevzu “Askeri Casusluk Davası”nda kişilere kumpas kuran Paralellerin, bu davadan gelen tahliyeleri pişkince emsâl kabul edip, birtakım suçlardan içeride bulunan ihanetdaşlarına tahliye arzu etmeleri de değildir. Mevzu, hukukun âdaleti tesis etmeyişinde yatmaktadır. Büyük resim ve gerçek mesele budur.
En kısa zamanda, Türkiye'nin referanduma giderek, âdaletin tesis edildiği bir hukuk sistemini de içerisinde barındıran bir anayasa yapması şarttır. Çünkü âdalet bunu öngörür, çünkü âdalet hukukun da, AYM'nin de üzerindedir. Çünkü âdalet mülkün temelidir, o mülk devlettir, âdalet tesis edilmezse o mülke ihanet edenler ellerini kollarını sallayarak ihanet etmeye devam ederler, ortada ne mülk kalır, ne de âdalet.
Hukuk ise, Arapça "hak" kökünden gelir ve kelimenin çoğuludur. Kelime mânâ olarak yerine getirilen hüküm anlamı da vermektedir. Kelimenin zıddı ise “bâtıl”dır.
Her iki kelime de Allah-ü Teâla'nın isimlerindendir.
Hukukun gerçekleştirilebilmesi için hakkın yerini bulabilmesi için adâlet şarttır. Türkiye'deki hukuk sistemi ise son dönemki tecrübelerimize bakılırsa adâletten çok da nasiplenmemiştir. Hukuk, adâletin oluşması için kullanılması gerekirken tam aksi zulmün devamı için kullanılagelir olmuştur.
Özel Yetkili Mahkemeler'in bu ülkede gazetecilerden, askerlere kadar birçok kesimi mağdur ettiğini gördük. O dönem bu tarz bir hukuksal(!) yürütmeye tepki verildiğinde Paralel Örgüt'ün yayın organı olan Taraf gazetesi “Gazetecilikten tutuklanmadılar” manşeti atmıştı. “Paralel Yargı” olarak ifade edebileceğimiz yargı sistemi ise Nedim Şener, Hanefi Avcı, Ahmet Şık gibi isimler başta olmak üzere, kendilerine dokunan herkesi, hukukun işlerliğini tarumar ederek mağdur etmişti. Şimdilerde Cumhuriyet ve Zaman gazetelerinin aynı manşetle çıkıyor olması, dün birbirlerinin düşmanı olan kesimlerin yan yana yürümesi sizi yanıltmasın o dönem de hukuk ve adâletin tecellisine karşıydılar, şimdi de…
“Paralel Yargı”nın Özel Yetkili Mahkemeler ile helâk ettiği, adâletin olmadığı hukuk sistemi Ergenekon Davası'nı sulandırdı, 28 Şubat Davası'nı tarumar etti, “Askeri Casusluk Kumpası” ile onlarca askeri heder etti… sonuç; suçlu ve suçsuz olan birbirine karıştı, adâlete ve hukuka güven sıfıra indi, gerçek suçlular tahliye edildi.
Ancak, Paralel aklın ÖYM günlerinden kalma sürek avı hülyâları bir türlü son bulmamıştı, arzuları Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ı Lahey'de yargılatmaktı. Gürsel Tekin'in ifadesiyle “Kendilerine hizmet etmeyen tüm gazetelere” 8 Haziran sabahı el konulacaktı. Selam Tevhit Kumpası ile Paralel akla hizmet etmeyen tüm gazeteciler dinlendi, bu kumpas ile herkes susturulacaktı.
Hiçbir suç işlememiş, yaşadığı toprağa hizmet etmekten gayrı ülküsü olmayan kim varsa o günler de “Yargılanacaksınız!” saldırısının muhatabı olmak zorundaydı. Peki, “Yargılanacaksınız!” diye bağıranlar kimlerdi? Kobane günlerinde 50 sivilin katledilmesinde rol oynayan, teröre aleni destek veren HDP. MİT TIR'larına operasyon yapan Paraleller, MİT TIR'larına yapılan operasyonu, ülkenin devlet sırlarını afişe eden, bu toprağa ihânet eden Cumhuriyet Gazetesi/Can Dündar. Bunların hepsi yakın zamanda, gözümüzün önünde yaşandı.
“Yargılanacaksınız”ın altında yatan temel psikoloji ise “Biz, bizim gibi olmayanı, bize muhalif olanı hukuku en mühim kavramı bile heder etmekten çekinmeden mağdur” ederizdir. Bunun bir diğer tanımlaması pek âlâ diktatörlüktür. Somutlaştıracak olursam, bu ülkeye eşitlik ve demokrasiyi getirmek için çalışan tek isim Recep Tayyip Erdoğan'a diktatör diyenler, aslında tam anlamıyla kendileri diktatörlük arzusunda yol alan tiplemelerdir.
Can Dündar, 29 Mayıs 2015 tarihinde Suriye'deki Türkmenlere gönderilen MİT TIR'ları ile ilgili gerçeği yansıtmayan, devlet sırrı niteliğindeki bilgileri çarpıtarak sunan bir haber yaptı. Bu eylemi 'devletin güvenliğine ilişkin bilgileri temin etme, siyasî ve askerî casusluk, gizli kalması gereken bilgileri açıklama, terör örgütünün propagandasını yapma' şeklinde değerlendirildi ve İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca soruşturma başlatıldı. Akabinde Dündar tutuklu yargılanmak üzere cezaevine konuldu.
Bana sorarsanız, Dündar'a sadece “terör örgütü üyeliği”nden değil gazetecilik mesleğini, ihânete alet edip, kötüye kullanmaktan bile dava açardım. Ancak adâlet dediğimiz şeyin yerini bulması için hukukun işlerliği şart, bunun için de “sen, ben” diye bir şey yok, kanunlar ve hukuk var; mı acaba?
AYM, bir karara imza atarak gözümüzün önünde işlenen Can Dündar'ın tutuksuz yargılanmasına karar verdi. AYM'ye başvurularda hukukun işlemesindeki sıralamaya dair hüküm şöyle: "Mahkeme, başvuruların konuları itibarıyla önemini ve âciliyetini göz önünde bulundurarak belirlediği kriterler çerçevesinde farklı bir inceleme sıralaması yapabilir." İşte problem burada başlıyor, “âciliyet” kime ve neye göre? Hukuk, âdalet bireyler üzerinde değil miydi? Peki, bir bireyden müteşekkil bir hâkim/hâkimler “âciliyeti” neye göre belirleyecek? Kendisine güvenin sarsıldığı hukuk kurumları, kişiler âdaletin üzerinde bir karar verirse, buna kim, hangi gerekçe ile itiraz edecek? Misal; AYM, Can Dündar'a iki ay gibi kısa bir sürede cevap verirken, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın dosyası iki yıldır AYM'de bekletiliyor. Bu takdim ve tehirin sırlamasını hukuk değil de kişiler belirliyor ise burada ciddi bir problemin olduğunu gören tek ben miyim?
Mevzu, Can Dündar'ın tutuksuz yargılanması değildir. Mevzu “Askeri Casusluk Davası”nda kişilere kumpas kuran Paralellerin, bu davadan gelen tahliyeleri pişkince emsâl kabul edip, birtakım suçlardan içeride bulunan ihanetdaşlarına tahliye arzu etmeleri de değildir. Mevzu, hukukun âdaleti tesis etmeyişinde yatmaktadır. Büyük resim ve gerçek mesele budur.
En kısa zamanda, Türkiye'nin referanduma giderek, âdaletin tesis edildiği bir hukuk sistemini de içerisinde barındıran bir anayasa yapması şarttır. Çünkü âdalet bunu öngörür, çünkü âdalet hukukun da, AYM'nin de üzerindedir. Çünkü âdalet mülkün temelidir, o mülk devlettir, âdalet tesis edilmezse o mülke ihanet edenler ellerini kollarını sallayarak ihanet etmeye devam ederler, ortada ne mülk kalır, ne de âdalet.
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.