Kudüs''ün orta yerinde dün meydana gelen ''intihar saldırısı'', umarız, Türkiye''de bazılarının gözünü açmıştır. Umarız, Türkiye''nin İsrail''le hangi ''dans pisti''nde ''slow'' yapmaya kalkıştığının farkedilmesini sağlamıştır. Kendi ''güvenlik doktrini''ni İsrail''le paylaşmaya kalkan Türkiye, İsrail''in görüp görebileceği en ''şahin'' Başbakan olan Ariel Sharon''un Ankara''dan Kudüs''e dönüşünden 24 saat geçmeden kendi ''mahallesi''nin güvenliğini sağlamaktan aciz olduğunu görmelidir.
''İntihar saldırısı''nın meydana geldiği Jaffa Road (Yafa Caddesi) ile St.George kavşağının neresi olduğunu ve ne anlama geldiğini iyi biliriz. Kudüs''ün Yahudi (Batı) kesiminin yüreğidir. Bir benzetme gerekirse, İstanbul''daki Taksim-İstiklal Caddesi (Beyoğlu) kesişmesinden farkı yoktur.
Şu satırların yazıldığı sırada, ölü sayısı 19, yaralı sayısı ise 100''ü bulmuş ve bu sayıların artmasından korkulmaktaydı. Olay, El-Aksa İntifadası''nın başladığı 2000 Eylül sonundan bu yana Filistin ve İsrail toplumlarını kıstıran ''şiddet sarmalı''ndan bu yana, Ortadoğu''daki kanlı çatışmanın en ''dramatik'' gelişmelerinden biridir. Sharon hükümetinin ne tür bir ''terörist misilleme''de bulunacağı merakla bekleniyor. Okkalı bir misilleme kesinlikle yapılacaktır ama nasıl bir misilleme olacağı henüz kestirilememektedir. Ortadoğu, Sharon''un Ankara''da ağırlanmasından 24 saat sonra, ''barış ufukları''nın en karardığı dönemlerden birini yaşamaktadır.
Böyle bir gelişme üzerine, ''terörü kınama'' filan gibi içi boş ve yasak savma kabilinden tepkilerle oyalanmanın anlamı yok. Ariel Sharon ile birlikte, bölgede ''barış umutları'' tepetaklak gitmiştir. Filistin toplumunda İslami kökenli radikalizm, ister Hamas olarak kendini ortaya koysun, ister İslami Cihad, güçlenmiştir. Esasen, dün Kudüs''te gerçekleştirilen ''intihar saldırısı''nı İslami Cihad örgütü üstlenmiştir. Küçük ama boyun eğmeyen, yarısı 34 yıldır işgal altında, diğer yarısının bir bölümü 34, diğer bölümü ise 53 yıldır sürgünde yaşayan bir halkın yüzlerce hatta binlerce ferdinden herbirinin birer ''canlı bomba'' haline gelmiş ve getirilmiş olması üzerine ciddi olarak düşünülmelidir.
Ortadoğu''da ''barış umutları''nı gömen Sharon ise, her türlü sorumluluğu Filistin Yönetimi lideri Yasir Arafat''ın üzerine yıkarak, onu devirmeye ya da Filistin topraklarından sürmeye hatta öldürmeye yönelik bir politika izlemektedir ve bu politikasına paralel olarak ''kişilik katli''ne dayalı bir propaganda diplomasisi yürütmektedir. Ankara''ya da bu amaçla gelmiştir.
Bölgede ve giderek uluslararası planda ürkütücü bir yalnızlığa sürüklenen Sharon''un tüm Ortadoğu''da kendisini kabul edebilecek tek başkent, ne yazık ki, Ankara olmuştur. Sharon, Ankara''dan ayrılmadan önce Bülent Ecevit''le ortak basın toplantısında, nüfusunun ezici çoğunluğu Müslüman olan bir ülkenin başkentinde, kendisine yöneltilen bir sorudaki ''Harem-i Şerif'' sözcüğünü anlamazdan gelmiş ve orasının adının Yahudiler için kutsal ''Tapınak'' (Temple Mount) olduğunu belirterek, "Kudüs''ün İsrail''in birleşik ve ebedi başkenti olduğunu ve öyle kalacağını" söylemiştir.
O Ankara ki, 1981 yılında Kudüs''ün ilhak edilmesi üzerine İsrail ile diplomatik ilişkilerini ''ikinci katip'' düzeyine indirmiş ve bu durum ''Ortadoğu Barış Süreci''nin başladığı 1991 yılına dek sürmüştür. Sharon, Türk diplomasisinin burnunu, bir on yıl sonra, 2001 yılında Türkiye''nin başkentinde sürtmüştür.
Beklenmedik olan Sharon''un tutumu değildir. Sharon budur. Anlaşılmadık olan, Ankara''nın bu kişiye kucak açan tek Ortadoğu başkenti olmak gibi, bu ülkenin ve bu toplumun ''vicdanı''na bu kadar aykırı bir politikayı benimsemiş olmasıdır.
Ankara (hiç değilse Dışişleri), nasıl bir ''çirkin fotoğraf''ın içine sürüklendiğinin farkına vardığı için, en azından Sharon ile farklı bir ''lehçe'' benimsedi. Ecevit''in basın toplantısında söyledikleri İsrail basını tarafından ''diplomatik teamülleri'' aşan sözcükler olarak nitelendi. Evet, Ecevit gerçekten Sharon''un ''anti-Arafat'' retoriğine karşı çıktı. Mısır Dışişleri Bakanı Ahmet Mahir''in yaptığı gibi İsrail hükümetini ''katiller çetesi'' olarak nitelemedi ama Mısır''ın görüşlerinin dikkate alınmasını söyleyerek, Ortadoğu politikasında Türkiye-İsrail değil de Türkiye-Mısır tandemi varmış gibi bir izlenim yarattı. İsrail''i, Sharon''un koştuğu şartları bir yana bırakarak ''müzakere masasına oturmaya'' davet etti ve Filistin-İsrail barış görüşmelerinin Türkiye''de yapılabileceğini bildirdi. Gelgelelim, Sharon, bu öneriyi reddetti.
Ankara, ''iki cami arasında binamaz'' kalma telaşıyla şimdi Yasir Arafat''ı Türkiye''ye getirmek için uğraşıyor. Bunun adı ''dengeli Ortadoğu politikası'' olacak. Ecevit''in söylediklerini fazla önemsemeyin. Onun söylediklerini Sharon''un koalisyon ortağı ve İsrail Dışişleri Bakanı Şimon Peres zaten söylüyor. Amerikan Dışişleri Bakanı Colin Powell da söylüyor. Türkiye, ''Pentagon''un eğilimi''nden farklı olarak ''Amerikan Dışişleri-Peres hattı''nı hizalıyor; Mısır ve Arafat''ı da kollar bir mevzide durmak istiyor.
İsrail generallerinin yaklaşımı bu değil. Başta Shaul Mofaz, bizim Genelkurmay''ın İsrail''deki meslektaşları, Sharon''u da sollayan bir ''saldırganlık'' eğilimindeler. Türkiye ile İsrail arasındaki yoğun askeri bağlara baktığımızda, Türkiye''nin nerede durduğunu anlamak da kolay değil.
Ama, ''dünkü Kudüs''ten ''önceki günkü Ankara''ya bakıldığında, Türkiye, ''Ortadoğu''da ofsayt''ta görünüyor.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.