Bir buhranı, başka bir buhranla çözmeye çalışmak

Devletlerin tarihinde, hükümetlerin bir buhranla karşılaştıklarında, bu buhranı başka bir buhran çıkararak çözmeye çalıştıkları çok görülmüştür. Bunun en tipik örneği, şahların veya padişahların, sıkıştıkları anda başka ülkelere harp ilan ederek, tebaalarını susturmaya çalışmalarıdır.

Bu davranış, müzmin bir hastalığın, daha az tehlikeli olduğu zannedilen başka bir hastalıkla tedavi edilmeye çalışılmasına benzer. Tarihler yazar ki, antik Anadolu''da frengi hastalığı salgın hale gelmiştir. O günün tıp âlimleri buna bir çare bulamamışlardır. Bir süre sonra anlaşılmıştır ki, frengi mikrobu 40 derece ateşte ölmektedir. Sıtma ise insan vücudunda 40-41 derece ateş yapmaktadır.

Sıtmalı bir hasta bünyesinde, frengi mikrobu yaşayamamaktadır. Bunun için Anadolu''da frengi hastaları, güneye yani Antalya tarafına gönderilmektedir. Antalya''ya gidenlerin çoğu, sivrisineklerden sıtma mikrobu almakta ve bu suretle frengi hastalığından kurtulmaktadır.

Çaresi kalındığı zaman başvurulan bu metot, ikinci hastalığın birincisinden daha az zararlı olması şartına bağlıdır. İkinci hastalık daha çok zararlı veya tedavisi daha güçse, uygulanan tedavi yanlış olur.

Geçen Pazar günü yapılan referandumun yapılış sebebine baktığımız zaman, bunun da bir buhranı başka bir metotla aşmaya çalışılması olarak görmemiz mümkündür. Bu referanduma hangi gerekçelerle başvurmak gereği duyulmuştur. Bilinmektedir ki, eski bir başsavcı, cumhurbaşkanı seçimlerine başlayabilmek için, TBMM Genel Kurulu''nda üyelerin üçte iki çoğunluğunun bulunmasının şart olduğu tezini ortaya atmıştır.

Bu tez, CHP''nin başvurusu üzerine, Anayasa Mahkemesi tarafından da benimsenmiştir. Bu tezin tutarsızlığı apaçık ortada iken, TBMM Başkanı Arınç, seçimlerin başlaması için salonda 367 değil, 184 üyenin bulunmasının yeterli olduğunu savunmuştur. Bu beyan, muhalefetin tutarsız tezinin kabulü manasına gelmektedir.

Bir seçime başlamak için çoğunluğun TBMM salonunda bulunması iddiası kadar tutarsız bir tez yoktur. Bunun en açık delili, TBMM''de bazı kanunların oylamasında uygulanan metottur. Bazı kanunlar vardır ki, bunlar TBMM''nin salt çoğunluğuyla kabul edilebilir. Bilhassa akçalı kanunlar bunlardandır.

Bu kanunların oylamasına başlamak için, TBMM salonunda çoğunluğun bulunması gerektiği düşünülmez. Başkan oylamanın nerede ve nasıl yapılacağını ilan eder. Oylama sandığı konulur. Milletvekilleri gidip oylarını kullanırlar. Oylamanın bitiminde, oylar sayılır, iç tüzüğün ç öngördüğü sayıda kabul oyu çıkarsa, oylama geçerli ve kanun kabul edilmiş sayılır.

Bu güne kadar hiç kimse, TBMM''de belli bir çoğunluk olmaksızın oylamaya geçilemeyeceğini iddia etmemiştir. Durum bu kadar açık iken, cumhurbaşkanlığı seçiminin başlaması için genel kurulda 367 üyenin bulunması gerektiği yönünde bir tez ortaya atılmış ve bu tez Anayasa Mahkemesi kararına da bağlanmıştır. AKP iktidarı bu tezi hukuk yollarıyla aşmak yerine “oylamaya başlamak için 367 değil 184 üyenin katılımı yeterlidir” demek suretiyle, bu tutarsız tezi kabul etmiştir. İşte bir buhran bu şekilde başlamıştır.

AKP yöneticileri bu tezi çürütmek için iç tüzük hükümlerine dayanacağı yerde oylama başlanmasında çoğunluk aranması gibi bir tezi kabul ettikten sonra bu tıkanıklığı nasıl aşarız diye çare aramışlar ve bu buhranı referanduma götürmek suretiyle aşmaya çalışmışlardır. Bu kararı verirken bir buhranı başka bir buhran yaratarak açmaya çalıştıklarının farkında olmamışlardır. Aldıkları referandum kararı, başka bir buhranın başlamasına vesile olmuştur.

Referandum kararı alınıp bunun tarihi ilan edildikten sonra, cumhurbaşkanlığı seçimi için ortaya atılan tutarsız tez yanlış bir metotla da olsa aşılmıştır. Anadolu''da söylendiği gibi,”ırmak yatak değiştirmiş ve su köprünün o bir tarafında kalmıştır.” Bu durumda referanduma gerek kalmamıştır. Buna rağmen referandumun yapılmasında ısrar edilmesi, yeni buhranlara gebe bir durum yaratmıştır.

Bu gün medyada ve kamuoyunda bu referandumun sonuçları hakkında tartışmalar devam etmektedir. Tartışmaların odak noktası, referandumun evet çıkmasıyla neler kazandık, hayır çıksaydı neler kaybedecektik değil de, katılım oranı yeterli midir, ceza tehdidi oldu mu olmadı mı konularında yoğunlaşmıştır. Bu da referandumun gereksiz olduğunun bir delilidir.

Oysa asıl tartışılması gereken konu, bu referanduma gerek var mıydı, yok muydu; referandum evet çıkınca ne kazanıldı; Hayır çıksaydı sonuçları ne olurdu konusunu kimse tartışmamaktadır. Düşünelim ki, bazı ülkelerde, referanduma katılım oranı yüzde ellinin altında olursa referandumun geçersiz olduğuna dair kanunlar vardır. Böyle bir ülkede, referandum oyşlamasının başlaması için seçmenlerin çoğunluğunun sandık başında bulunması gerekir diye bir tezi savunabilir misiniz?

Durum bu kadar açıkken, gerek TBMM Başkanı ve gerekse AKP idarecileri, bir referandumla bu suni buhranı aşmak istemişler ve yeni buhranlara yol açmışlardır. AKP iktidarının her şeyden önce, hukuk dışı engelleri, hukuki yollarla aşmaya çaba göstermesi gerekir. Buhranları, başka buhran yaratacak yollarla aşmaya çalışmak, hatıra gelmeyen sıkıntılara sebep olabilir.