Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Eğitimciler Birliği Sendikası (Eğitim-Bir-Sen) tarafından düzenlenen bir sempozyumda Türk Eğitim Sisteminde Yeni Paradigma Arayışları'' tartışıldı. İki gün devam eden sempozyumun altı ayrı oturumunda sunulan on sekiz tebliğde eğitimle ilgili çeşitli sorunlar ve yaklaşımlar ele alındı.

Bu hafta başında toplanın 17. Milli Eğitim Şûrâsı çalışmalarına devam etmektedir. Gündeminde bulunan pek çok eğitim sorunu tartışılıp kararlar alınacak ve önümüzdeki dönemde eğitimin yeniden yapılandırılması sürecinde tavsiye niteliğindeki bu kararlar eğitim politikalarının belirlenmesinde yol gösterici olacaktır.

Etim-Bir-Sen''in sempozyumuna sunulan tebliğlerde eğitimde yaşanan sorunlar ve bu sorunlardan çıkış yolları konusunda farklı çözümler ve bakış açılarına dikkat çekildi. Genelde mevcut sorunların yapısal, mali ve sistemik olduğuna işaret edildiği görüldü. Mesela Türkiye''de hâlâ okula gitmeyen ilköğretim çağındaki çocukların olması, okullaşmadaki düşüklük, özellikle kız öğrenciler aleyhine olan okullaşma oranı gibi hususlar öne çıkarken mevcut durum bazen Amerika Birleşik Devletleri, bazen de Avrupa Birliği ülkeleriyle karşılaştırıldı.

Bütün bunlar doğru ve ufuk açıcı. Ancak eğitim sisteminin içinde çırpındığı temel sorunları anlamak için yeterli değil.

Ben tebliğcileri biraz da tahrik etmek için şöyle bir soru sorma ihtiyacı duydum. Bütün ülkelerde çağ nüfusunun okullaşma oranında belli düşüklükler bulunmaktadır. Okul çağı nüfusunun yüzde yüzünün okullara gitmesini sağlamak elbette zor. Temel sorun bu olmamalıdır. Okula gidenle gitmeyen arasında, hayat düzeyinde, problem çözmede, yaşamada nasıl bir farkın olduğuna bakmak gerekir. Türkiye''de buna ilişkin bir verimiz var mı? Gerçekten de mesela ilköğretim mezunu bir kişi ile diyelim ki ilköğretim mezunu olamamış biri arasında nasıl bir fark vardır? Sırf okuma ve yazma için okula gitmek fazla anlamlı bir şey midir? Artık çocuklar okula okuma yazma öğrenmek için değil başka şeyler için gitmeliler…

Eğitim sorunları dendiğinde herkes okul binalarını, kalabalık sınıfları, ders araç ve gereçleri tartışıyor. Müfredata ilişkin tartışma çok cılız. Bu alanda da akla gelen eğitim sisteminin ezbercilikteki ısrarı, başka bir şey yok.

Oysa ki insanlık küresel çağın başlarında bulunuyor. Tarım ve ticaret devri kapanalı çok oldu. Arkasından sanayi medeniyetleri ve sanayi toplumları çağı gelmişti. Tarım ve ticaret çağından sanayi çağına geçilirken bütün toplumsal sektörlerde ciddi değişiklikler oldu; toplumsal hayat sanayi çağının felsefesi ve mantalitesi doğrultusunda yeniden yapılandırıldı.

Bugünkü “Milli Eğitim” felsefesinin arka planında sanayi toplumlarının öncelikleri ve tercihleri vardır. Sanayi çağının mantalitesi mekanik teknolojiye ve egemenliğin sınırsızlığına dayalıydı. Bu çağda siyasal iktidarın her şeye yeteceği, iktidar eliyle her şeyin yeniden inşa edileceği, eğitimin toplumun yeniden inşa aracı olarak kabul edildiği ve bundan dolayı da devletin en önemli “ideolojik aygıtı” olduğuna inanılıyordu. Eğitim tekil, otoriter, ödev anlayışı ile tanzim edilen, yukarıdan aşağıya doğru işleyen, siyasal toplumsallaştırma alanı ve dahası disiplinli toplum meydana getirmek için vazgeçilmez bir sektör olarak görülmüştür.

Bugünse küreselleşmenin başındayız. Sanayi medeniyeti anlayışı terk edilmekte ve yerine küresel medeniyet anlayışı öne geçmektedir. Küresellik bütün toplumsal önceliklerimizi, tercihlerimizi ve felsefemizi köklü şekilde değişime uğratmaktadır. Artık eğitim alanında tekillik değil çok kültürlülük, otoriterlik değil katılımcılık, şeffaflık, eğitimi ödev değil hak olarak kabul etmek, farklı kimliklerin ve kültürlerin kendisini ifade edeceği ve kendisi geliştireceği, illa okulda değil evde dahi eğitilebilirlik, zorunluluk değil isteğe bağlılık gibi çok farklı tercihler ve kavramlar gündeme gelmektedir.

Zorunlu eğitime hayır kampanyalarının düzenlendiği, okula gitmeye karşı çıkıldığı, evde ebeveyn tarafından çocukların eğitiminin sağlandığı, kitaba ve yazılı materyale dayalı eğitimin yerinin manyetik kart ve disklerin aldığı, bilgi edinme kaynaklarının farklılaştığı, okulun yerini farklı mekanların aldığı bir dünyaya doğru evrilmekteyiz. Böyle bir dönemde toplanmakta olan 17.Milli Eğitim Şûrâsı''nın küresel çağın tercihlerini ve önceliklerini dikkate alması gerekiyor. Şûrânın öncelikle eğitim sisteminin arka planındaki temel felsefeyi ve mantaliteyi deşifre ederek geleceği doğru okuması temel zorunluluktur. Dünyanın gidişini ve geleceği doğru okuyamayan bir çabanın problemin çözümüne fazla bir katkısının olmayacağı açıktır.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...