Hayatımızın en önemli yıllarının geçtiği okullardan geriye bir yığın hatıralar kalır. Acı tatlı, sevimli, hüzünlü, üzüntülü, iş açıcı, ferahlatıcı, her an yeniden yaşanmak istenen pek çok hatıra zihnimizin önemli bir bölümünü işgal ederler. Bunları çeşitli vesilelerle hatırlar, okullardaki o uçarı günlerimize geriye gider, yeniden yaşar, çocuklarımıza anlatır teselli ararız…
Aslında insanlar için hatıralar hayatın ayrılmaz parçalarıdır. Hepimiz geçmişimizle, yaptıklarımızla, başardıklarımızla, öğündüklerimizle yaşar, onlarla mutlu olur, gururlanır, ileriye geçmiştekilerle yürürüz. İleriye yönelik planlarımızı ve projelerimizi geçmişte yaptıklarımız, başardıklarımız, öğündükleriniz üzerinde kurarız. Bu bakımdan bir ayağımız geçmişte diğer ayağımızsa gelecektedir. Geçmişteki ayağımız ne kadar sağlamsa ileriye uzanan adımımız da o kadar sağlam ve isabetli olmaktadır.
Okulların açıldığı şu günlerde kendi okul hayatımı yeniden düşünme fırsatı buluyorum. İlginçtir pek çok okulda öğrenim görüyoruz, öğrenimimiz boyunca belki yüzlerle ifade edilen öğretmenlerle karşılaşıyoruz, ancak bunlardan ilkokul yıllarının ve ilkokul öğretmenlerinin herkesin hayatında çok özel ve diğerlerine göre daha belirgin bir niteliği var. Şöyle bir okul hatıralarımızı gözlerimizin önüne getirdiğimizde sanıyorum en iyi hatırladıklarımız, zihnimizde derin izler bırakan yıllar ilkokul yılları ve burada bizi hayatla tanıştıran öğretmenler olmaktadır.
Sizleri bilmem ama benim için, en azından durum böyledir. Herhalde ilkokula giderken duyduğumuz heyecan, diğer okullara giderken duyduğumuz heyecan gibi olmamıştır. İlkokulun bambaşka bir yeri ve önemi var. Belki bunda ilkokulun öğrenimin yanında eğitim boyutunun daha önde olmasının ve bizi hayata doğrudan hazırlamasının yeri büyüktür.
Şöyle bir zihnimi zorladığımda ilkokul yıllarından pek çok şeyi hatırladığımı fark ediyorum. Sizlere, özellikle de şehir ortamlarında yaşayanlara komik, inanılması güç, hatta abartı ve hayal gelebilir; ancak ilkokul yıllarından aktaracağım birkaç kare hatıra aynıyla yaşanmış gerçeklerdir.
İlkokuldan zihnimde derin izler var. Ne yazık ki bu izler olumlu olmaktan çok olumsuz ve bugün için hayretle karşılanacak nitelikte. Mesela hiç unutmadığım ve hatırladıkça tüylerimin diken diken olduğu bir olay var. Kar yağının olduğu bir gün rahmetli ağabeyimle birlikte okula geç kalmıştık. Okula vardığımızda öğretmeler derslere başlamışlardı. Sınıfın kapısını çaldığımızda öğretmenimiz bize kızmış, neden geç kaldığımızı sormuş ve arkasından da dışarıya açık okulun avlusunda o soğuk karlı günde bizi cezalandırarak ders sonuna kadar durdurmuştu. Biz iyice üşümüş ve ağlamıştık. İkinci derste sınıfa girdiğimizde morarmış yüzümüzü ve ellerimizi ısıtmak mümkün olmamıştı. İkinci sınıfa giden bir çocuğa reva görülen bu muameleyi unutmak mümkün mü? Bu nasıl bir eğitim anlayışıdır, anlamak elbette mümkün değil!
Yine bir başka gün birinci sınıfta alfabe kitabından öğretmenimizin istediği parçayı okuyamamıştım. Kızan ve bağıran öğretmenimiz pencerede muhafaza ettiği uzun bir balta sapı ile ellerime vurmuş ve günlerce onun acısı ellerimden geçmemişti. Bunu bana reva gören öğretmeni hatırladıkça, hatta bazen karşılaştıkça o anı yeniden yaşar ve o yıllardaki eğitim anlayışına şaşar kalırım.
Altmışlı yılları hatırlayanlar bileceklerdir: İlkokul bitirme sınavları vardı. Sene sonunda bir jüri önünde bütün derslerden ayrı ayrı sınava alınır ve sınavda başarılı olmamız halinde mezun olurduk. Böyle bir sınav esnasında Yurttaşlık Bilgisi dersinden trafik kuralları sorulmuştu ve ben de bilememiştim. Bilemediğimden dolayı bu dersim “iyi” geldiğinden diploma notun “pekiyi” değil “iyi” gelmiş ve ilkokulu birincilikle bitirememiştim. İşin vahim yanı o yıllarda köyümüzde araba yolu yoktu, hiç kimse ne araba görmüş ne de trafik işaretlerini biliyordu. Yolun sağından yürümenin, sağa sola bakıp sonra karşıdan karşıya geçmenin ne anlama geldiğini anlamamız mümkün değildi ve bu anlatılanlara şaşıp kalıyorduk. Ama gel gör ki öğretmenlerimiz kitapta yazıyor diye bize bunları anlatıyor ve bunlardan bizi imtihan ediyorlardı.
Böyle bir eğitim anlayışından bugünlere geldik. Bugün herhalde buna benzer olaylar yaşanmıyor. Eğitim anlayışı değişti, öğretmenlerin çocuklara yaklaşımları değişti, dayak ve benzere tedbirler bir eğitim aracı olmaktan büyük oranda çıktı. Programların hayatın içinden olması, yaşanan hayatla bütünleşmesine özen gösterilmeye çalışıldı…
Toplum değiştikçe, köy ağırlıklı toplumdan şehir ağırlıklı topluma doğru dönüştükçe eğitim de değişiyor. Öğretmenlerin rolü de değişiyor. Aslında hala eğitim sorununu fazla tartışmadığımız, alternatif çözümler üretmede yetersiz kaldığımız, eğitim konusunu birincil bir sorun olarak görmediğimiz kanaati yaygındır. Ekonomik, siyasi ve şehre ilişkin sorunlar daha çok gündemimiz işgal ediyor. Oysa ki eğitim geleceğimiz için hepsinden daha önemli.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.