Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Siyaset biliminde "kurumsallaşma" çok sık kullanılan kavramlardan biri. Medeniyetler Çatışması tezinin mimarı S. P. Huntington altmışlı yıllarda siyasal gelişme tartışmalarına kurumsallaşma kavramıyla katılmıştı. Huntington siyasal gelişmeyi modernleşme olarak değil kurumsallaşma olarak görüyor ve savunuyordu. Ona göre bir toplumda siyasi örgüt ve yöntemlerin bir süreç dahilinde istikrar ve itibar kazanmaları kurumsallaşmayı ifade etmekte olup bu durum siyasal gelişme olarak görülmeliydi. Bütün mesele bir siyasi toplumdaki örgüt ve yöntemlerin istikrar ve itibarlarıdır. Eğer örgütler ve yöntemler istikrar kazanmamış ve belli bir itibarları yoksa toplamdaki modernleşme yönünde yaşanan gelişmeler siyaset alanında bir gelişmeye değil tam tersine gerilemeye, kaosa ve tıkanmaya yol açabilir. Dolayısıyla siyasal gelişme istikrar ve itibarla ilgilidir.

Siyasi toplumda mevut siyasi örgüt ve yöntemlerin istikrar ve itibar kazanmaları öncelikle zamana yani yaşa bağlı bir durumdur. Bir örgüt ve yöntem ne kadar uzun zamandır varlığını sürdürüyor ve işlev görmeye devam ediyorsa, bu zaman zarfında gösterdiği performansa bağlı olarak belli bir istikrar kazanmakta ve bu istikrarı nedeniyle de itibar elde etmektedir. Sonuçta da kurumsallaşma gerçekleşmektedir.

Bu basit açıklama modelinden Türkiye siyasetine baktığımızda ilk fark edeceğimiz problem alanı kurumsallaşma düzeyinin eksikliği ve yetersizliği olmalıdır. Evet Türkiye geleneksel dönemi bir yana bırakıp son iki asırlık modernleşme sürecine baktığımızda sürekli gerçekleşen yap-bozlar nedeniyle bir türlü kurumsallaşamamış, siyasi örgüt ve yöntemleri istikrar ve itibar kazanamamış bir ülke görüntüsü vermektedir. Bir asrı biraz aşan bir zaman dilimine altı anayasa sığdırmışız. Hala da yen bir anayasa arayışı içindeyiz. Meclisin ürünü olma niteliğini haiz tek anayasa olan 1924 Anayasasının yerine darbe hukukuna devamlılık kazandıran anayasalar yürürlüğe konulmuştur. Tek parti ideolojisin ürünü kurumlar ve yöntemlerin çok partili rejimde de devamlılık kazanabilmesi için gösterilen çabalar ancak olağanüstü yöntemlerle ve müdahalelerle sürdürülebilmiştir. Yarım asra sığdırılan birkaç darbe ve demokratik sürece yapılan müdahalelerin kurumsallaşamayan örgüt ve yöntemlerin devlet zoruyla ayakta tutulması ameliyesinden başka bir şey olmasa gerektir.

Ak Parti''nin kapatılması ve bazı siyasetçilerin siyaset yapmalarının yasaklanması talebiyle Anayasa Mahkemesinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı tarafından açılan dava, Türkiye siyasetinde kurumsallaşamamanın en somut ve taze göstergelerinden birini oluşturmuştur. Yarım asrı biraz geçen çok partili dönemde kırk civarında siyasi parti kapatan bir ülkenin siyasi örgüt ve yöntemlerin kurumsallaşmasını beklemek safdillik olur. Diğerlerini bir yana bırakalım demokrasinin ayrılmaz şartı olan siyasi partilerin bile kurumsallaşamadığı bir toplumda siyasi istikrar ve itibarın olamayacağı tartışmasızdır. Beş yıldır istikrarlı şekilde ülkeyi yöneten ve ülke nüfusunun yarısının oyunu almış bir partinin bile istikrarından söz edilemezse o ülkenin siyasal gelişiminden söz etmek mümkün müdür? Anlaşılan odur ki Türkiye''de siyasi mücadele siyasi partiler arasında değil atanmış bürokrasi ile siyaset arasında geçmektedir. Demokrasilerde yargının siyasi sorunları çözmeye yönelmesi ve siyaseti kuşatmasının başarılı olduğu bir örnek bilinmiyor. Demokrasi oyunu için halktan önce bürokrasinin, yargının ve devlet elitlerinin buna inanmaları gerekiyor. Anlaşılan sorun halkın tercihleri değil devlet elitlerinin siyasete egemen olma ve toplumu tek parti ideolojisi temelinde tanzim etme arzularıdır.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...