Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Demokratik Sol Parti (DSP)''nin hafta sonundaki Beşinci Genel Kurultayı''nda ortaya çıkan gelişmeler herkesi şaşırtmış gözüküyor. Bense buna herkesin şaşırmış olmasına hayret ediyorum. Bu partinin kurulduğu 1985''ten bu yana gelişmeleri az çok takip eden birisinin bundan farklı bir şey beklemesini anlamak mümkün değil.

Bu partinin ne olduğunu en iyi tanımlayan C. Çandar''ın şu cümlesi olmalıdır: "Ne "demokratik", ne "sol" ve ne de "modern anlamı"yla "parti"..."(C. Çandar, "Ecevit tarikatında sona doğru...", Yeni Şafak, 1 Mayıs 2001). Gerçekten de DSP adında kullanılan kavramların anlamına asla uymayan bir görünüm ve işleyişe sahip bir "cemaat" yapısını sunmaktaydı. Bundan dolayı da ne demokratikti, ne soldu, ne de bir partiydi. Ancak bir cemaat ve modern anlamıyla bir "tarikat"tan başka bir şey değildi, daha doğrusu değildir demem gerekiyor.

DSP''nin gelişimini doğru değerlendirip temellendirecek olursak kurultayda ortaya çıkan tablo asla bizim için bir hayal kırıklığı ve şaşkınlık vesilesi olmaz. Bu partinin şimdiye kadar yapılan kurultaylarında bundan farklı bir şey mi olmuştu? Daha önceleri olan ne ise son kurultayda da olan ondan farklı bir şey değildir. TBMM''nin açılışında "dışarı dışarı" diye tempo tutanlar bugün genel başkan adaylarına aynı tempoyu tutuyorlar!

Herkesi şaşırtan şey ne?

Genel başkanlığa aday olmuş bir milletvekiline kurultayda konuşma hakkı verilmemesi, yuhalanması, tartaklanması ve adeta bir "hain" olarak görülmesi! Bu duruma şaşıranlar bunu "demokratik"lik ve "sol"culukla bağdaştıramamaktadırlar.

DSP ile ilgili eleştirilerin başında bu partinin gerçek anlamda bir "örgüt"ünün bulunmaması ve partide karar alma yetkisini haiz "kurul"ların olmaması gösteriliyordu. Şimdiye kadar bu partinin mesela "parti meclisi", "başkanlık divanı", "merkeze karar ve yönetim kurulu" gibi karar mercilerinin çalıştığını, herhangi bir konuda karar aldıklarını ve partinin kurumlaşmış bir görüntüsü olduğunu bilen, duyan oldu mu? Elbette ki bu soruya "evet" cevabı vermek imkansızdır. Bundan dolayı da DSP demek "Ecevitler" yani karı-koca Ecevit demek idi ve bu iki kişinin dışında ne bir örgüt, ne de bir ideoloji ve parti söz konusuydu.

Partinin kurultayındaki gelişmeler ve yaşananlar ne kadar vahim ise en az onun kadar Sayın Ecevit''in eleştirilere cevap verirken takındığı tavır ve savunmaları da dehşete düşürecek vasıftadır. Genel başkan adaylarının konuşması konusunda partinin tüzüğünde bir düzenlemenin olmadığını söyleyerek Pişkinsüt''e karşı takınılan tavrı onaylaması kabul edilebilir mi?

DSP hiçbir zaman parti olamadı

Bir partinin seçimlerde en çok oyu alarak birinci parti olması, hükümetin en büyük ortağı olarak bakanlar kurulunda büyük paya sahip bulunması o partinin gerçekten toplumsal taleplere tercüman olduğu, halkın eğilimlerini yansıttığı anlamına gelmemektedir. Seçimlerin sonuçlarına bakarak alkış tutanların bugün nasıl yanıldıkları ortada. 1999 nisanındaki konjonktür DSP''yi birinci parti yapmıştır. Ama partinin adındaki demokratik, sol ve parti olmasını sağlayamamıştır.

Ülke tarihindeki en büyük krizden geçerken iktidarın en büyük ortağı olan Başbakan''ın partisinin kurultayında bu krizle ilgili bir cümle yok. Parti bu kriz nedeniyle kendisini ve izlediği politikalarını gözden geçirme ve özeleştiri fırsatı bulmuşken tek kelime söylemiyor. 1970''li yıllarda kalmış "köy-kent" nostaljisiyle avunulmakta, ekonomik sorunların üstesinden gelmek için Kurtuluş Savaşı verdiği belirtilmekte, "türban sorunu"nun dindarlar incitilmeden çözüldüğü ileri sürülmekte...

Bu pişkinlik karşısında ne denebilir?

İzlenen politikaları bir tek delege kalkıp eleştiremiyor! Kurultay Ecevit ile başlıyor ve onunla bitiyor. Buna da başarılı kongre deniyor!

Aslında Türkiye''de DSP diye bir parti yok. Gerçek anlamda bir parti olmayınca da parti formatındaki modern "cemaat"in kongresi de asla demokratik olamıyor. İşin üzücü yanı aklı başındaki "solcu"ların bunu yıllardır görememeleri, görmek istememeleridir. Fazla geriye gitmeye gerek yok bu partide farklı söz söyleyebilenlerin başına neler geldiğini hatırlayalım. G. Çapoğlu, Çile Çiçekleri unutuldu mu?

Sadece Ecevit çiftinin karar ve düşüncelerini onaylamak için el kaldırıp indiren bir "cemaat" yapısını demokratik ve sol olarak nitelemek sola ve demokratikliğe yapılan en büyük haksızlıktır.

Bu parti yanlılarının kurultay vesilesiyle mevcut çelişkileri görmeleri de önemli bir kazanımdır.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...