Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Önümüzdeki pazar günü sandığa gidiyoruz. Demokrasinin en önemli ve olmazsa olmaz kurumu olan siyasi yöneticilerin halkın oyu ile belirlenmesi mekanizmasını işletecek ve önümüzdeki beş yıl (Anayasa değişikliği yürürlüğe girerse dört yıl) Türkiye''yi yönetecek kadroyu belirleyeceğiz.

Siyasi yöneticilerin halk tarafından belirlenmesinin ne kadar önemli ve hayati bir mesele olduğunu ancak bunun ülkelerde anlaşılabilir. Artık tartışma konusu olan siyasi yöneticilerin ve kadroların seçim yoluyla halk tarafından belinlenmesi değil halkın seçimlerde ortaya koyduğu iradenin hayata nasıl geçirileceği ve hesap verebilir, şeffaf ve etkin bir siyasi yönetimin nasıl tesis edileceği noktasında düğümlenmektedir.

Hem teoride hem de pratikte ülkelerin yönetiminde ülkeyi kimin yöneteceğinin mi, yoksa nasıl yönetileceğinin mi daha önemli olduğu tartışılan bir konudur. Mesela Türkiye için düşündüğümüzde Türkiye''nin kimin tarafından yönetileceği mi, yoksa nasıl yönetileceği mi daha önemli bir sorun olarak öne çıkmakta olduğu tartışılabilir. Muhtemelen böyle bir soruya herkes belli gerekçelerle farklı cevaplar verecektir. Meşhur siyaset teorisyenlerinden K. Popper''ın bu soruya kurumsallaşmayı başarmış ülkeler için ülkenin nasıl yönetileceğinin, bunu başaramamışlar içinse kimin tarafından yönetileceğinin daha da önemli olduğu cevabını verdiğini hatırlıyorum. Kurumsallaşmayı başarmış, sistemi pekişmiş ülkelerde siyasi yönetici kadroların değişmesi fazla bir farklılık yaratmaz; sistem kendi yolunda işlemeye devam eder. Bu bakımdan sistemin nasıl yönetileceği önemli bir sorun olarak ortaya çıkar. Oysaki kurumsallaşmamış, pekişmemiş ve yeteri kadar kurum ve yöntemlerin istikrar ve itibar kazanmamış olduğu toplumlarda siyasi kadrolar ve liderlerin kimliği daha önemli olmaktadır. Çünkü sistemin işlemesi bu kişilere bağlıdır; kişilerin değişmesi sistemin işleyişini de değiştirir. Mesela Turgut Özal sistemin tepe noktasında bulununca ufuk açıcı politikalar izliyor, ama Bülent Ecevit döneminde statükonun hegemonyası bütün haşmetiyle devam ediyor.

Son iki hafta tansiyonu ve heyecanı artan seçim kampanyalarına dikkat edilirse ülkenin nasıl yönetileceğinin nerede ise hiç tartışılmadığı görülür. Bütün tartışmalar nerede ise ülkeyi kimin yöneteceği meselesinde düğümlenmektedir. Partilerin seçim beyannamelerine bakılırsa burada da farklı bir tablo ile karşılaşmak mümkün değil. Seçim beyannameleri partiler için parti kimliğinin, ileriye yönelik toplum projelerinin ve temel siyasaların ortaya konulduğu, ülkeyi nasıl yönetecekleri, temel sorunları nasıl çözecekleri ve ülkeye nasıl bir gelecek vaat ettiklerinin açık ve seçik bir şekilde görüldüğü bir temel metin/belge olmak durumundadır. Ancak seçim beyannamelerinin incelenmesinden anlıyoruz ki genelde hamasi analizler, iktidara yönelik eleştiriler ve genel, yuvarlak ve her tarafa çekilebilen sözlerden ibarettir. Mesela bu beyannamelerden ülkenin en önemli sorunu olan işsizlik sorununa nasıl bir çözüm bulunacağına ilişkin makul bir çözüm bulmak mümkün değil. Üniversiteye giriş sınavlarını kaldıracaklarını halka müjdeleyen partilerin bunu nasıl yapacaklarına ilişkin söyledikleri hiçbir şey yok.

Dolayısıyla ülkenin nasıl yönetileceği değil kimin yöneteceği tartışması öne çıkıyor. Ülkeyi mevcut siyasi kadro iyi yönetemiyor, biz daha iyi yönetiriz! Onun için oyunuzu mevcut iktidardaki kadrolara değil muhalefetteki bizlere verin! Anlamındaki yaklaşımın neler getireceği, gerçekten demokrasiye işlerlik kazandırıp kazandırmayacağı, sorunların çözümüne nasıl bir katkı yapacağı merak konusu olmaktadır.

Pazar günü sandıklardan nasıl bir sonuç çıkacağı herkesin merak ettiği konudur. Ortada dolaşan bunca kamuoyu araştırmaları esas itibariyle bu merak edilen soruya ışık tutmaya çalışmaktadırlar. Genel eğilimin Meclis''e üç partinin gireceği, iktidar partisinin oylarını artıracağı ancak Meclis''teki sandalye sayısının düşeceği, yine tek başına hükümet kurabileceği, ana muhalefet partisinin önceki seçime göre başarısının sınırlı kalacağı ve umduğunu bulamayacağı, MHP''nin küçümsenmeyecek bir başarıyla Meclis''e gireceği, ilk defa bu seçimlerde önemli sayıda bağımsızların da seçilecekleri ve belki de Meclis''te yeni bir grup kurabilecek sayıya ulaşacakları yönündedir. Bütün bu tahminlerin ne kadar tutacağını önümüzdeki pazartesi sabahı anlamış olacağız.

Bu seçimlerle ilgili olarak ta baştan beri tartışılan konulardan biri de seçime katılma oranının yüksek olacağı idi. Gerçekten öncekilere göre katılma oranı yüksek olacak mı? Hem de seçim yazın ortasında yapılmasına rağmen?

Altmışlı ve yetmişli yıllardaki seçimler bir yana seksen ve doksanlı yıllardaki seçimlerde katılma oranlarının yüzde 79 ile (2002) yüzde 93.3 arasında (1987) değiştiğini görüyoruz. 1987''deki yüzde 93.3 oranı Türkiye''deki en yüksek seçime katılma oranıdır. Bu seçimlerde bu oran aşılır mı? Ben hiç sanmıyorum. Her ne kadar seçime katılmak ülkemizde bir hak olmaktan çok bir ödev olarak görülmüş ve yasal bir zorunluluk olarak düzenlenmişse de sandığa gitmeyen için getirilen para cezasının düşüklüğü ve bu cezaların tahsil edilememesi bu yasal zorunluluğu anlamsız hale getirmektedir. Seçimin yapıldığı yaz aylarını da dikkate aldığımızda katılma oranının en iyimser tahminle yüzde 80 ile 87 arasında kalacağını tahmin etmek mümkün. Bu oran önceki seçimdeki yüzde 79 oranının altına düşmezse bunu başarı kabul etmek gerekir. Zaten kamuoyu araştırmalarında ortalama yüzde 14, 15 civarında bir kararsızlar kitlesi bulunmaktadır ki bu kitlenin sandığa gitmeyeceği düşünülebilir. Yaz mevsiminde yapılan 1977 genel seçimine katılım yüzde 72.4''te kalmıştı, bakalım bir başka yaz mevsimindeki seçimde hangi oranda kalacak?

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...