Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Toplumumuz "andıç" sözcüğü ile 28 Şubat sürecinin yarattığı toz duman içerisinde tanışmıştı. O gün bugündür ne zaman "andıç"tan söz edilse, ister istemez bazı kaygılar, tedirginlikler ve korkular da ardı sıra gelir.

"Andıç" sözcüğünün hiç de masum bir çağrışımı yoktur. Her şeyden önce bu sözcük olağanüstülüğü çağrıştırmaktadır. İşlerin yerli yerinde gittiği dönemlerde bu sözcüğün gündeme geldiği yok. Muhtemelen Genelekurmay''ın kendi iç yazışmaları sistemi içerisinde sıradan ve olağan bir durumu, bir idari eylemi ve belli pozisyondaki kişilerce yürütülen idari faaliyetlerin ürünü olan bir hizmeti anlatıyordur. Ancak kışlanın dışına taşıp sivil kesimle ilgili bir değerlendirme, tasarruf ve bilgilendirmeyi kapsayan bir faaliyet olarak kamuoyunun gündemine oturunca hem anlam çerçevesi değişiyor hem de normalin ötesine geçip bir olağanüstülük kazanıyor.

Birkaç gündür yeni bir "andıç"ı konuşuyoruz. Bu sefer "andıç" konusu, Genelkurmay''ın gazetecileri ve medya organlarını güvenilirlik açısından değerlendirmesi ve medya mensuplarını Türk Silahlı Kuvvetleri yandaşı ve karşıtı olarak kategorize eden bir rapor yayınlamasıdır. Basına sızan söz konusu "andıç"a göre, askeri faaliyetleri izlemesi için Genelkurmay tarafından "akredite" edilmiş gazeteciler ve medya kuruluşlarıyla ilgili bir değerlendirme yapılıyor. Hem medya kuruluşları, hem de bu kuruşlarda görevli gazeteci ve yazarlar Silahlı Kuvvetler yandaşı veya karşıtı iki kategoriden birine yerleştiriliyor. TSK yandaşı olanlar askeri faaliyetleri izlemek için "akredite" edilirken karşıtlar "akredite" edilmemektedir.

Bu "andıç" tartışması biraza beni de ilgilendirmektedir. Zira yayın hayatına başladığından bu yana Yeni Şafak gazetesinde yazan biri olarak acaba ben bu "andıç"ın neresindeyim sorusunu sorma ihtiyacı duydum. Acaba bu "andıç" hazırlayan sevgili subaylarımız beni Silahlı Kuvvetler yandaşı mı, karşıtı mı görmektedirler?

Aslında bu sorunun ne kadar anlamsız olduğunu kısa bir zaman sonra anladım. Yeni Şafak, zaten ta başından beri Genelkurmay nezdinde akredite bir gazete değildi ve bu gazetede yazanlar da bu yeni "andıç" çalışmasında dikkate alınmamışlardı. Biz Yeni Şafak yazarları saten yokuz!

Biliyorsunuz akreditasyona sahip olmama hususunda Yeni Şafak yalnız değil. Yazılı basının en çok satan gazeteleri arasında yer alan Zaman, Vakit gibi gazeteler de akreditasyona sahip değiller. Diğer yandan Kanal 7, Samanyolu, TGRT gibi televizyonlar da aynı durumda.

Bütün bunlar bir yana Yeni Şafak kurumsal olarak üzeri çizili gazete olmasa ve bu gazetede yazanlar bir değerlendirmeye tabi tutulmuş olsalardı beninle ilgili nasıl bir değerlendirme ile karşı karşıya geleceğimi yine de merak ediyorum.

Söz konusu "andıç"ta Silahlı Kuvvetler yandaşı olarak belirtilenlere baktığımda benim kesinlikle bu kategoride yer almayacağımı tahmin etmem hiç de zor değil. Ancak bu durum benim "karşıtlar" safında yer almamı gerektir mi diye düşündüğümde bunu da asla kabul etmem mümkün değil. Mümkün değil zira aklı başında bir insanın ülkesinin savunmasını üstlenen Silahlı Kuvvetlere karşı olması düşünülecek bir şeş değildir. Silahlı Kuvvetlerin üstlendiği ülkenin savunması ve güvenliğinin sağlanması gibi asla bölünemez, özel ve sivil bir gruba devredilemez devletin temel işlevlerinden birini yürüten bir hizmet grubuna karşı olmak olacak şey mi?. Olsa olsa her türlü otoriteye ve iktidara karşı olan "anarşistler" için söz konusu olabilir. Dolayısıyla benim ve "yandaş" kategorisinde yer almayanlar için bu anlamda bir "karşıtlık" söz konusu olamaz.

Ancak bu Silahlı Kuvvetlerin her türlü eylemine, tasarrufuna ve gerçekleştirdiği tüm faaliyetlerine taraftar olduğum, onayladığım ve alkışladığım anlamına gelmemelidir. Çok partili dönemde Silahlı Kuvvetler tarafından, ister emir komuta sistemi içerisinde olsun isterse bir cunta marifetiyle olsun gerçekleştirilmiş olan darbeler, muhtıralar veya müdahalelerin hiçbirini onaylamamız imkansızdır. İster 27 Mayıs olsun, ister 12 Mart olsun, veya 12 Eylül yahut 28 Şubat olsun askerin gerçekleştirdiği eylemi anlamlandırma noktasında pek çok mazeret bulunabilir. Sosyolojik olarak bu mazeretlerin her biri kendi içerisinde anlamlı ve önemlidir de. Hatta bu eylemlerin hukuki kılıfına uydurulmaya çalışıldığı da biliniyor. Bu eylemlerin içinde birer aktör olarak görev alan darbeciler ve onların sivil ortakları nasıl değerlendirirlerse değerlendirsinler bunların hiç birisinin demokrasiyle bağdaştırılması mümkün değildir ve her biri Türkiye''yi demokrasi sürecinde ciddi şekilde tökezletmiş sorun çözeceğine yeni ve daha komplike sorunlara yol açmıştır. Bu tür eylemlerin sadece demokrasimize değil aynı zamanda Silahlı Kuvvetlerimize de zarar verdiğini herkes görmektedir. Bu sonucu onaylamak mümkün mü? Bütün mesele demokrasi mücadelesinde ilkesel bir duruş gösterebilmektir. Hem demokrasi hem de darbe yandaşlığı eşyanın tabiatına terstir. Türk aydının bunu anlaması için daha ne kadar beklememiz gerekiyor?

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...