21. dönem Meclis''in hızlı performansı takdir topluyor. Üst üste kanun tasarıları görüşülüyor, Anayasa değişiklikleri gerçekleştiriliyor, köklü reform taslakları gündeme geliyor.
18 Nisan seçimleriyle teşekkül eden Meclis çalışmaya başlayalı fazla bir zaman olmadı. Şunun şurasında iki aydır faaliyette. Bu kısa zaman içinde Anayasa''daki değişiklik gerçekleştirildi ve DGM''lerdeki askeri hakimlerin yerine sivil hakimler atandı. Bütçe görüşmeleri nerede ise yıldırım hızıyla ikmal edilerek 1999 bütçesi kabul edildi. Şimdi sırada Sosyal Güvenlik Reformu, Pişmanlık Yasası, Tahkim Yasası gibi tasarılar var...
Bütün bunlar iyi, toplumun takdirini topluyor. Ama gözden kaçan önemli noktalar var. Mesele şu Sosyal Güvenlik Reformu konusuna bir bakalım. Türkiye''deki emekliliğin gerçekten dünya standartlarının altında olduğu, bu kadar genç emekliliğin doğru olmadığı, ülkemizin adeta genç emekliler yurdu haline geldiği tartışmasız doğru ve buna kimsenin de bir itirazı yok. Ellili yıllarda altmışlarda olan emeklilik yaşının bugünkü seviyeye indirilmesi kimin maharetidir diye niçin sorulmuyor, anlamak mümkün değil.
Bugün sosyal güvenlik sisteminin çökmesinde genç emekliliğin önemli bir payı olduğu kesin. Ama acaba emeklilik yaşının yükseltilmesi sistemin ayağa kalkmasını temin edecek mi? Bu konudan anlayan kimle konuştuysam, işin uzmanı ne kadar akademisyene sorduysam herkes sadece yaşın yükseltilmesiyle sorunun çözümlenemeyeceğini söylüyorlar. SSK fonlarının tasarrufunda hükümetlerin yetkileri sorgulanmalı, işçilerin ödedikleri primlerin değerlendirilmesinde hükümetler ellerini çekmelidirler. İktidarlar SSK fonlarını, alanın dışında birer kredi olarak kullanırlarsa, hakları olmadığı halde keyfince tasarruf ederlerse sorun elbetteki çözümlenemez.
Soruyu bir de şöyle sormalıyız. Sosyal güvenlik sistemi çöküyor, emeklilik yaşı yükseltilmeli. Peki dünya standartlarının üzerinde prim ödeyen Türk çalışanı, ödediği prim oranında bir hizmet alabilmekte midir? İster SSK hastanelerine isterse devlet hastanelerine gidilsin bir çalışan teşekkür edeceği bir sağlık hizmeti alabiliyor mu? Emekli olduğunda gerçekten işe yarayacak bir ikramiye alabiliyor mu? Sağlık sigortası iyi işliyor mu? İhtiyarlık sigortası dünya standartlarına uygun mu?
Bu sorulara olumlu cevaplar vermek zor. Emeklilik yaşını yükselttiğimizde bu sorulara olumlu cevap verilecek mi?
Sosyal güvenlik kurumlarının bir fon problemleri olduğunda şüphe yok, ama ondan önce ve belki de daha da önemli olarak ciddi bir yönetim problemleri var. Öncelikle yönetim ve organizasyon konusunun yeniden ele alınması gerekiyor.
Bu tartışmalarda bir kez daha Türkiye''deki siyasal aklın toplum gerçeklerinden ne kadar uzak olduğunu ortaya koymuştur. Ortalama yaşama süresi dikkate alınmadan belirlenen 62 yaşın ne anlamı olduğu sorgulanmadan kabul edilebilir mi?
Bir noktaya daha dikkat çekmesem ciddi bir eksiklik olur. Hatırlayacaksınız ki, emeklilik yaşını T. Özal, sendikaların da işbirliği ile 55''lere çıkarmıştı. 1991 seçimleri öncesinde DYP lideri Demirel emeklilik yaşını düşürmek için halkın önüne çıkmış ve bunun propagandasını yapmıştı. Seçimlerden sonra hükümeti kurunca da SHP ile birlikte emeklilik yaşını 43''e düşürmüştü. Bugün niçin hiç kimse bunu gündeme getirmiyor, anlamıyorum. Bugünkü durumdan DYP ve SHP''nin birlikte sorumlu oldukları nasıl gözlerden kaçırılabilir? Öncelikle bu vahim yanlışlığı yapanların halkın önüne çıkıp "Biz yanlışlık yaptık, bu sistemin çökmesine sebep olduk, özür diliyoruz!" demeleri gerekmiyor mu?
Evet Meclis hızlı çalışıyor, tasarıları ardı ardına görüşüp yasalaştırıyor. Ama bütün bunların isabetli kararlar olup olmadığı, toplumun temel ihtiyaçlarına cevap verip vermediği, yapılan yanlışlarda kimin sorumluluğunun bulunduğu dikkatlerden kaçıp gidiyor. Kimseyi suçlamanın bir yararı yok, ama en azından yanlış yapanları sorgulamamız gerekmez mi? Yanlış yapanları hep ödüllendirecek, hatalarını hatırlamayacaksak sorunlar üzerinde daha çok konuşuruz.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.