Vapurla Üsküdar''dan Eminönü''ne geçiyorum. Vakit öğle sıraları. Sabahları yaşanan kalabalık, telaş ve koşturmaca söz konusu değil. Vapurdakiler genelde orta yaş ve üzeri gruba mensup. Muhtemelen çoğu emekli. Orta yaşın üzerindeki eşler dikkat çekiyor.
Akşam vakti olmadığı için öğrenciler ve çalışanlar ağırlıkta değil. Esnaftan da kimsenin olmadığı kesin. Zira esnaf mümkün olduğu kadar erken dükkanını açmaya ve geç kapamaya özen gösteriyor.
Oturduğum koltuğun karşısına altmış beş yetmiş yaşlarında, güzel giyimli, başı bereli, beyaz sakallı, gözlüklü bir bey selam vererek oturuyor. Kısık sesle selamını alıyor tebessüm ediyorum. Birazdan orta yaşın üzerinde bir karı koca geliyorlar. Hanım karşı tarafa sakallı amcanın yanına otururken bey de yanımdaki boş yere yerleşiyor…
Herkes kendi halinde; kimisi gazete okuyor, kimisi telefonla meşgul oyun oynuyor, kimisi de pencereden dışarıya denize bakıyor.
Dışarıda güneşli bir geç sonbahar havası var. Deniz koyu mavi görünümünde, martılar inip kalkıyorlar. Yolcuların denize attıkları simit kırıntılarını yakalamaya çalışıyorlar. Aradaki sessizliği sağdan soldan arada bir yükselen cep telefonlarının zil melodileri ile telefona cevap verenlerin sesleri bozuyor. Birkaç telefon görüşmesi aynı anda olunca tam bir kaos ve curcuna ortaya çıkıyor. Sağdan soldan yükselen farklı tonda sesler… Gerçekten post-modern bir durum. Kimisi dükkandaki çalışana emir yetiştiriyor, kimisi sevgilisine dil döküyor, kimisi de muhatabına nerede olduğunu, nereye gittiğini bildiriyor.
Karşımda oturan beyaz sakallı yaşlı adam bir zaman oturduktan sonra yanımdaki beye yerleri değiştirmesini söylüyor. Karı koca karşı karşıya oturmuşlardı. Bunu düşündüğünden eşlerin yan yana olmasını teminen yerlerini değiştiriyorlar. Karı koca böylece yan yana oturmuş oluyorlar. Yaşlı amca da yanıma oturmuş oluyor.
Yanıma yerleşen yaşlı amca ile yeniden merhabalaşıyor hal hatırını soruyorum. İyi olduğunu teşekkürle birlikte ifade ediyor. Yüz hatları ve çehresi benimle konuşmak istediğini ortaya koyuyor. Muhtemelen söyleyecek çok şeyleri var.
Ben bir şey sormadan hafif ses tonuyla anlatmaya başlıyor:
Üsküdar''a minibüslerin girişinin yasaklanması sebebiyle ciddi bir rahatlamanın olduğunu söylüyor. Bilmeyenlere Marmaray Projesi nedeniyle Üsküdar Meydanı''nda büyük bir kazı çalışması yürütüldüğünü ve bundan dolayı uzun zamandır trafiğin akışında sorunlar yaşandığını, birkaç gün önce de minibüslerin buraya girişinin yasaklandığını hatırlatayım.
Yaşlı amcanın bu ifadesi üzerine ben bu durumdan esnafın rahatsız olduğunu, zaten esnaf kesimin ciddi bir sıkıntı yaşadığını, bu kararla da olumsuz etkilendiğini hatırlatıyorum. Benim bu cevabım üzerine beyaz sakallı yaşlı amca, belki de uzun zamandır içinde sakladığı düşüncelerini ağır ağır, kendisinden emin ve bilgece bir üslupla sıralamaya başlıyor.
Yaşlı amcanın özet olarak anlattıkları şu: Her kesimde kanaat etmek unutuldu, herkes daha çok şey kazanmanın peşinde koşuyor. İstanbul''da özellikle trafikte yaşanan kaosun ve keşmekeşin temelinde insanların kural tanımazlıkları bulunuyor. Bilhassa köylerden, kasabalardan kopup gelenler hiçbir kural tanımıyor ve her şeyi yapmayı kendi hakları gibi görüyorlar. Güya Türkiye uzun zamandır planlı kalkınıyor. İstanbul''da ve çevresinde bunca sanayi yatırımı bugün yaşanan sorunların önemli bir sebebi. Sanayi buraya yığınlınca tüm Anadolu da bu şehre akın ediyor. Bu durumu sanayiyi planlayanlar nasıl düşünmezler! Yaşanan sorunların temelinde eğitimsizlik var. Aileler eskisi gibi çocuklarla fazla ilgilenemiyor ve çocuklarını yetiştirmede, onları eğitmede, kültür ve gelenekleri aşılamada yetersiz kalıyorlar. İş okullara düşüyor. Ancak okullarda eğitim yapılmıyor sadece öğretim yapılıyor. Oysa ki okulların en önemli görevi öğretimden çok eğitim yani terbiye olmalıdır. Eğitilmeyen çocuklar, manevi değerlerden mahrum kalan nesiller ne adab-ı muaşeret biliyor, ne büyüğünü tanıyor, ne de uyumlu bir insan oluyorlar. Yeni nesiller önce ailelerine, sonra da tüm topluma ve ülkeye büyük bir yük ve sıkıntı haline geliyorlar…
Bütün bunları öyle bir üslupla ve heyecanla anlatıyor ki arada sözünü kesip müdahale etmem, soru sormam veya itiraz etmem mümkün olmuyor. Anlaşılan bu konularda derin bir acısı ve sıkıntısı var. Kim bilir ailesinde ne fırtınalar kopuyor!
Yaşlı bilge amcanın anlattıkları devam ederken vapur Eminönü iskelesine yanaşmış iskele vermişti bile. Vedalaşmadan son sözleri şu oluyor “okullarımızda eğitim verilmiş olsaydı üniversite bitirmiş bunca hırsız olur muydu?”
Ne dersiniz?
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.