Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Gelişmelere ve olup bitenlere bakınca siyasetteki temel sorunun ne olduğu sorusunun güncelliğini koruduğunu görürüz. Soruna Nevtonien bakışla yaklaşınca toplumsal çevrede her ne oluyorsa muhakkak gerisinde bir sebebin olduğunu söyleyebiliriz. Hani duran bir cisme herhangi bir kuvvet etki etmedikçe cisim hareket etmez, yahut hareket halindeki bir cisme bir kuvvet etki etmeyince durmaz şeklinde özetlenen Nevton''un kuvvet kanunlarını toplumsal olaylara uyguladığımızda bu alanda bir hareket, bir oluş, dinamizm gözleniyorsa muhakkak bunun böyle olmasında müessir olan bir kuvvet vardır demek gerekiyor.

Şu iki haftadır yaşadıklarımıza baktığımızda olup bitenlerin gerisinde nasıl bir kuvvet vardır ki her şeyi alt üst etmeye, bütün planları, programları değiştirmeye, yeni ve zorunlu bir takım planlar yapılmasına yol açmıştır, sorusunu sormamız gerekiyor. Herkes olup bitenlerin gölgesiyle meşgul, gerisindeki temel sebebi belirlediğini sanmıyorum.

Şimdi en kolay açıklama yöntemi şu: Mevcut iktidarın ve özellikle de Başbakan Erdoğan''ın tavrı, üslubu ve takip ettiği siyasalar işin bu noktaya gelmesini sağlamıştır. Muhalefet liderlerinin ses tonlarını normalin üzerinde yükselterek, yüz hatlarını gererek ve bakışlarını belirsiz bir noktaya dikerek hırsla ve bir şeyi başarmanın verdiği sarhoşlukla iktidar partisinin ve liderinin siyasalarına yüklendiklerini gözlüyoruz. Ortaya çıkan durum toplumca paylaşılan, mutlulukla karşılanan ve müteşekkir kalınan bir şeymiş gibi başarı öyküsü olarak selamlanıyor. Türkiye''nin Cumhurbaşkanını seçememesi ve seçimin bir krize dönüşmesi, hiçbir biçimde alkışlanacak ve mutluluk duyulacak bir başarı olarak sunulamaz. Başta muhalefet liderleri olmak üzere sistemik çevrelerin nerede ise hepsi krizi bir başarı olarak önümüze sürüyorlar. Bunda bir terslik olduğunu anlatmanın bile fazla bir anlamı yok.

Meclis''te 350''nin üzerinde milletvekili bulunan bir partinin cumhurbaşkanını seçememesi, daha doğrusu seçmesine müsaade edilmemesi alkışlanacak bir başarı olarak görülebilir mi? Bu süreçte yaşananlardan hem iktidar partisinin hem de muhalefetin dersler çıkarması gerektiği ortada. Ancak bunun bütün faturasının sadece bir aktöre kesilmesinin gelişmeleri anlamak açısından yetersiz olacağını görmek gerekiyor.

Aslında olup bitenlere ve devam eden sürece bakıldığında sorunun sadece cumhurbaşkanlığı seçiminden ibaret olmadığı gayet açıktır. Bugünlerde yüksek sesle dile getirilen geleceğe yönelik tahmin ve isteklere bakılırsa önümüzdeki Mecliste şu anki iktidar partisinin orta boy bir muhalefet partisi haline gelmesi, iktidarı cumhurbaşkanlığı seçiminde adeta devlet partileri olarak belli roller üstlenen muhalefet partilerinin ele geçirmeleri planlanmaktadır. Yıllardan beri konuşulup bir türlü realize edilememiş olan sağ ve sol partilerin işbirliği veya bütünleşmeleri bile bu olaylar sürecinde mümkün hale gelme yolunda önemli merhaleler geçilmiştir. İster istemez neden bu süreçte böyle oldu, sorusunu sormak ihtiyacı duyuluyor.

Gerçekten de Doğru Yol Partisi ile ANAVATAN Partisini bu süreçte birleştiren temel saik nedir? Bu sorunun anlamlı ve makul bir cevabını bulmak mümkün müdür? Hatırlanacağı gibi her iki parti de 12 Eylül sonrasının ürünü ve kuruldukları günden bu yana devamlı birleşme tartışmaları yaşanıyor. Bu birleşme bir türlü gerçekleştirilemedi. Bunda partilerin liderlik kadrolarının oynadıkları rol etkili olduğu gibi seçmen kitlelerinin sosyolojik profili, siyasal söylem ve geleneklerin biçimi de etkili olmuştur. Bugün gelinen noktada yirmi üç yıllık geçmiş ve takip edilen siyasalar bir yana bırakılarak herkesi şaşırtırcasına tek parti çatısı altında bütünleşme kararı alınabilmiştir.

Diğer yandan sol veya sosyal demokrat kesimde de benzer rüzgarlar esmektedir. Cumhuriyet Halk Partisi ile Demokratik Sol Partinin birleşmeleri veya işbirlikleri bugünün sorunu değil. Bu konuda yaşananları hatırladığımızda bu iki partinin bütünleşmelerini sağlayacak ana saikin nasıl bir şey olduğunu anlamak kolay değil. Ama buna rağmen iki partinin seçimlerde hiç olmazsa bir işbirliğini gerçekleştirmek için aynı masanın etrafında oturduklarını ve bu konuda belli mesafenin alındığını görüyoruz.

Siyasetteki bu yeni oluşumları sağlayan, yıllardır rakip konumda olan ve birbirleriyle acımasız mücadele içerisinde bulunan partilerin bir araya gelmelerini temin eden şey nedir?

Bu soruya verilecek bir sürü cevap varsa da bunların hiç birisinin olup bitenleri açıklama noktasında yeterli olduğunu sanmıyorum. En kestirme cevap nedir? Ülkede ciddi bir rejim tehlikesi var, cumhuriyet tehdit altında bulunuyor, bunu gören partiler fedakarlık ederek bu tehlike ve tehdit karşısında güçbirliğine gidiyorlar. Zaman partilerin fedakarlık zamanıdır, Ak Parti karşısında bölünmüş ve dağınık siyasetin toparlanması gerekiyor ve mevcut parti liderlik kadroları bunu gerçekleştirmektedirler.

Bu açıklama kimi tatmin edebilir? Gerçekten bu olup bitenleri açıklayabilmekte midir? Sorun sanıldığı kadar basit ve gelişmeler de bu kadar yüzeysel değil. Bütün gelişmeleri bir süreç olarak ele almak ve olup bitenleri bir zincirin halkaları şeklinde değerlendirmek gerekiyor. Türk siyasetinin bir türlü paçasını kurtaramadığı bir “mühendislik” projesiyle karşı karşıya olduğumuz söylenebilir. Bu gelişmeleri 1995''te başlayan toplumu yeniden tanzim eden “mühendislik projesi”yle ilişkilendirmek ve 28 Şubat refleksinin bir devamı olarak değerlendirmek anlamlı gözüküyor. Türkiye baştan beri bir “mühendislik” tasarımıyla karşı karşıyadır. Türk devlet eliti hiçbir zaman “kendinden düzen” gerçeğine inanmadı ve devamlı “yapma, kurgusal düzen” özlemi içerisinde oldu. Bu kurgusallığın yeni bir versiyonu hepimizin önünde uygulanıyor…

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...