Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Hep benzer süreçleri yaşıyoruz.

Temsil kurumları ile bürokrasi arasında bitmek bilmeyen bir mücadele var. Bazen istihbarat örgütünün başındaki bürokrat konuşuyor, bazen ismi belirsiz üst düzey bir general/komutan. Yargı ve diğer kurumların başındakilerin periyodik konuşmaları zaten bilinen bir husus.

Medya ve özel sektör temsilcileri menfaat hesaplarıyla tartışmalara katılıyor ve bir taraf oluyorlar. Daha ince hesaplar içinde oldukları belli.

Bu konuşmalara dikkat edin bir husus devamlı öne geçiyor; hep siyaset kurumu ve siyasetçiler suçlanıyor, bütün olumsuzlukların faturası onlara kesiliyor, siyaset kadrosu arasında bölünmeler körükleniyor, çabaları küçümseniyor, yer yer istiskal ediliyor, neticede yıpratılıyor... Buna siyasetçilerin yaptıkları katkıyı da ilave ederseniz siyasetin içinde bulunduğu acınası durumun sebeplerinden biri ortaya çıkmış olur.

Bu tablo karşısında profesyonel siyasetçilerin yaptığı ne?

Devamlı şikayet etmek, birbirini karalamak, güç merkezi olarak gördükleri bürokrasi odaklarıyla işbirliğine gidip rakiplerinin önüne geçmek! Türk siyasetinin bariz bir vasfı olan bu özellik aynı zamanda siyasetin en ciddi zaafını oluşturuyor. Siyaset erbabı kendi sahalarını giderek küçülten bürokrasiye ve diğer iktidar merkezlerine karşı işbirliği yapıp temsil kurumunu ve sorumluluğunu güçlendireceklerine bürokrasi safına geçip rakiplerini yıpratmakla meşguller.

Beyaz Enerji operasyonu siyaset erkanı ile bürokrasi arasındaki mücadeleyi bir kez daha bütün açıklığıyla ortaya çıkardı. Sağlık problemleri her davranışına sinmiş titrek sesli Başbakanımız kameraların karşısında hükümetin nasıl devre dışında bırakıldığını anlatıyor.

Yılmaz doğru diyor ama...

Yine hükümette bulunan ANAP lideri Yılmaz da sıkıntıları yüzüne yansımış bir görünümle çıktığı kameralara karşı Meclisin tehdit altında olduğunu, gözden düşürülmek istendiğini, siyasetin yıpratılmaya çalışıldığını... derin vurgulu ifadelerle anlatıyor.

Yılmaz''ın şu cümleleri yukarıda özetlemeye çalıştığımızın realitenin tespiti:

"Siyaset kurumu ve siyasetçiler, sorun çözme konusundan uzak gösterildiği gibi, sorunların kaynağı olarak takdim edilmektedir. Halbuki siyaset mekanizması, demokrasilerde ülkenin sorunlarının tek çözüm merciidir. Türkiye''de bu durumun tersine çevrilmiş olması geleceğimiz açısından fevkalade endişe vericidir. Maalesef yüce Meclisimiz de aynı yıpratma ve toplumun gözünden düşürülme faaliyetlerinin tehdidi altındadır."

Yılmaz''ın bu sözlerine ilave ettiği şu cümleler sorunun vahametini ortaya koymaya yeter:

"Vahim olan, siyasi partilerimizin ve siyasetçilerinizin bir bölümünün de bu çabalara destek vermeleri veya çanak tutmalarıdır. Oyunun, tüm siyasetçileri ve partileri, kirli, kötü, yanlış gösterme üzerine kurulu olduğunu artık herkes görmelidir."

Sayın Yılmaz bu sözleri, bizim uzun zamandır yazılarımızda dikkat çekmeye çalıştığımız siyasetin giderek sistemden çıkarılmaya çalışıldığı, temsil kurumlarının işlevsizleştirildiği ve sorun çözemez hale getirildiği şeklindeki gözlemlerimizi doğrulamaktadır. Fakat Yılmaz''ı birkaç yıllık geçmişi ve bu tür olaylar karşısındaki duruşuyla birlikte değerlendirdiğimizde hayal kırıklığı yaşıyoruz.

Meclise ve temsil kurumlarına yönelik bu "tehdit" karşısında feveran eden ve bazı partileri ve siyasetçileri suçlayan Sayın Yılmaz, 28 Şubat sonrasında kendisi nasıl davranmıştı? 28 Şubat 1977 günün akşamında dönemin Başbakanı Erbakan kendisini ziyaret ettiğinde ve demokrasiye yönelik antidemokratik dayatmalar ve Meclisi yıpratmaya yönelik baskılar karşısında işbirliği ve destek istediğinde nasıl cevap vermişti, hatırlıyor musunuz? O zaman kendisi ve partisi Meclisi ve temsil kurumlarını yıpratmaya yönelik bu gelişmede kimlerle işbirliği halinde idi?

Sorun işte burada. Bugün söyledikleri doğru ama, dünkü davranışları bu söylediklerini anlamsızlaştırıyor!

İlkesizlik siyaseti yıpratıyor

Siyasetimiz ve siyasetçimiz kendisine yönelik olumsuz bir gelişme varsa demokrasiyi, Meclisi, ulusal iradeyi, siyaseti hatırlıyor; hayır rakiplerine yönelik bir baskı ve yıpratma ise o zaman bunları hatırlamadığı gibi kendisi de onlarla işbirliği yapabiliyor. İşte bu oportünist tavır aşılmadıkça bu tür tartışmalara hep şahit olacağız.

Sevgili okurlar lütfen 27 Mayısta, 12 Martta, 12 Eylülde ve 28 Şubatta partilerin ve siyasetçilerin takındıkları tavrı ve izledikleri politikaları bir kez daha hatırlasınlar. Sıkıntı işte buradadır.

Siyasetçilerin öncelikle siyaset kurumuna sahip çıkmaları ve kendi yetkilerinde olan bu yetkiyi bürokrasiye bırakmamaları gerekir. Bürokrasiyi yani kendisi tarafından atanmış memurları denetleyemeyen bir siyaset zaten siyaset değildir. Hükümet kendi memuru olan ve düğmeye bastığını iddia eden askeri soruşturacağına bu haberi yayınlayan basını suçlamakla bir yere varamaz.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...