Türkiye; ne İsa"ya ne Musa"ya

İki yüzyıllık modernleşme serüveniyle Batı düzeni içinde yer almaya çalışıyoruz. Ünlü tarihçi Toynbee, Türk modernleşmesini /medenileşmesini heredoian olarak tanımlar. Mustafa Kemal"in bu medenileşme projesinin temelinde Batı düzenine topyekun katı-larak bekasını sürdürme çabası yer aldığını söyler.

Cumhuriyetin ilanıyla beraber, Batı "gülü ve dikeniyle" benimsenmeye başlanır. Neredeyse derimizle Batılılaşırız. Devlet, Türklerin beyaz ırktan olduğunu kanıtlamak için Afet İnan"ı görevlendirir, Anadolu"dan kafatasları toplanıp ölçülür. Türklerin beyaz ırk varlıkla-rıyla Batı"nın beyaz toplumlarına katılma meşruiyeti kazanılmaya çalışılır.

Kültürel ve politik batılılaşma yanında güvenlik konseptinde de Türkiye bir Batı devleti olma mücadelesi içinde bulunmuştur. NA-TO"da yer almak bunun en belirgin özelliği. 10"a varan ABD/NATO üssü var bugün Türkiye"de. Ortadoğu dünyasında laiklikle yöneti-len ve NATO üyesi olan tek ülke Türkiye"dir. Bu açıdan Türkiye, Ortadoğu"ya sarkan Batı stratejik gücüdür. AB ile entegrasyon çalış-maları, güvenliği de aşan bir bütünleşme arayışıdır.

Modernleşmesi, kalkınması, ,iş gücü, demokrasi tecrübesi ve Müslümanlık bakiyesi ile Türkiye Orta doğuda yıldızı parlayan bir ül-ke. Ortadoğu"dan bakılınca bunu daha net görmek mümkün. Müslümanlıkla uzlaşan demokrasi ve Müslümanlıkla uzlaşan modern-lik…Bunlara karşın bütün Ortadoğu ülkeleri, Türkiye"nin çok gerilerinde bir modernleşme tecrübesine sahip. Çoğulcu katılım, siyasal eşitlik, insan hakları ve özgürlükler alanında tarihin çok gerilerinde yaşıyorlar.

Türkiye, Batı ile yaşadığı bu ittifak ilişkilerini ve modernleşme tecrübelerini farklı bir açılımla taçlandırmayı denedi. Riyad"da, Kahi-re"de, Tahran"da demokrasiyi konuşan Gül ve Erdoğan, öte yandan Hamas, İsrail, İran ve Suriye ile de ilişkilerini sürdürüyordu. Bunu daha da ileriye taşımak istediğinde Batı düzenine rağmen hareket etti. İran ve Suriye"yi ABD müdahalesine karşı koruya çalıştı. Davu-toğlu, uranyum meselesinde Batı siyasetçilerinin önünde İran"ı savundu. Batı ve uluslar arası kamuoyunu harekete geçirdi. Türki-ye"nin bu tutumları, Batılılar tarafından eksen kayması algılarına yol açtı.

Batının Ortadoğu"da en büyük ittifak ülkesi( İsrail"i saymasak) olan Türkiye, adalet ve demokrasi temelinde bir siyasete yönelmesi sonucunda Mısırdaki son gelişmelerle beraber yalnız kaldı. İran, Arabistan ve Mısır başta olmak üzere bütün ülkeler Batı düzeninin yanında yer aldı. Sanki bu kadar yıl Batılılaşan, laikleşen ve NATO üyesi olan ülkeler onlarmış gibi hareket ettiler. Bu rejimler, kendile-rini korumak ve çıkarlarını sürdürmek için Batı ile her çeşit pragmatist ilişkiye girmekten çekinmediler. Mısır"da darbecilerin yanında yer aldılar. İran ve Arabistan, mezhepsel farklılıklarını demokratik talepler karşısında unuttu. Çünkü bu rejimler demokrasisiz mo-dernleşme içinde yer almak istiyorlar. Sadece kalkınma ve tüketimi esas alan insan haklarına, katılıma ve siyasal eşitliğe yer vermeyen bir Müslümanlığı istiyorlar. Böyle kuruldular ve böylece de yaşayabilirler.

Bugün Ortadoğu diktatör rejimlerinin kuruluş mantıkları, 1916 yıllarında atıldı. O zamanlar Türkiye"yi yalnız bıraktılar. Şimdi yine yalnız bırakıyorlar. Çünkü onların Türkiye ile kurdukları ilişki, Türkiye"nin Batı düzeniyle kurduğu ilişkiyle bağlantılı. Batı düzeninin hegemonyasının paydaşları olan bu rejimler, Türkiye buna katkı sağladığı oranda önemli görüldü. Türkiye, onlar için Batı ile ilgili sorunlarını çözmede rol üstlendiği oranda önemli. Onların rollerini çalma ya da rollerini değiştirme algısı yarattığında ise en büyük yalnızlığa terk edildi. Neo-Osmanlı suçlaması, bu rejimler tarafından eksen kayması suçlamasının karşılığı olarak geliştirildi. Batı düzenleri eksen kayması diyerek Türkiye"nin Ortadoğu"ya açılımını(kendilerine rağmen) hoş görmedi. Ortadoğu rejimleri de neo-Osmanlı adını vererek... Dolayısıyla birbirlerini tamamlayan bir tutum içinde yer aldılar. Bir anda sözü dinlenen, örnek alınan ve övü-len Türkiye, yalnız bırakıldı. Türkiye"nin Anadolu"dan çıkışına müdahale edildi. Türkiye, bunu hak etmiyor.