Zor gün: Medinelerimize başkan seçerken…

Ne kadar zor bir gün! Çünkü bugün son seçimlerden en zor olanını yaşıyoruz. Beldeler, ilçeler ve iller başkanlarını seçecekler. İlk defa büyük bir genç kitle belediye başkanlarına oy kullanacak. Sosyal medya, belediye başkanlığı seçimlerinde ilk defa bu kadar yoğun kullanıldı. Artık siyasal teknolojinin göbeğinde yaşıyoruz. Medyanın klasik kanallarına alternatif yeni bir medya bütün kudretiyle neşv-u nema etti. Adeta sosyal medya seçimlerini yaşıyoruz. Propagandanın önemli bir kısmı bu yeni medya üzerinde yürüdü. Her saniye yeni görüntüler, yeni haberler, yeni sırlar yayınlandı adaylarla ilgili. Bütün mahrem dünyaların sırları, kamuoyu önünde gözler önüne serildi.

Sosyal medya ile seçim çoğul muhalefet ile yürüdü. Görünürde sadece İP, CHP, SP öncülüğünde yürüyen muhalefet aslında yüzlerce sosyal medya gruplarıyla sürdürüldü. Televizyon ve gazetelerin propaganda arenalarına bu gruplar ve insanlar da eklendi. Yeni medyanın yeni seçim tarzlarına yol açtığını gördük. Bu medya propagandayı belirleyen önemli bir dile, yola ve tarza dönüştü. Elbette buna bağlı bir biçimde yalan haberler, aşırı yorumlar uçup durdu ortalıkta. Toplum yeniden aşırı yorumlara boğuldu. Baştanbaşa Türkiye aşırı yorumların rüzgârları altında salınıp durdu.

Siyaset serttir. Ruhunda bu var. Çünkü kudreti elde etme, kudreti değiştirme ve kudreti elde bırakmama etrafında dönen bir oyun. Demokrasi bunu en yumuşak hale getirdi. Çünkü demokrasi öncesinde kudret etrafındaki çatışma ve rekabetler isyanla yürürdü. Katliamlar, taht kavgaları, ayaklanmalar ve darbelerle yürüyen bir “kudretler mücadelesi” vardı. Düpedüz savaştı bu. Demokrasi, insanları bundan kurtaran en büyük siyasi icat. İnsanlar birbirini öldürmeden ve kan dökmeden kudret üzerinde mücadele ediyorlar. Seçim boyunca bunu yaşadık. Ancak demokrasi üzerindeki bu kudret mücadelesi, epeyce kırılgan hale geldi. İki ittifak cephesi arasında kullanılan dil ve verilen kavga oldukça sert geçti. Şükür ki bütün bunlara rağmen sağ salim bir propaganda ve siyasal mücadele içinden geçtik. Her şeye rağmen Türk demokrasinin önemini anlatıyor bu.

Demokrasi ona karşı en şüphe içinde olan için bile gün geldiğinde bir nimettir. Çünkü siyasal katılımı ve rekabeti, siyasal iktidar değişimini, muhalefet yapmayı kan dökmeden gerçekleştiren bir rejim. Ama yine Türkiye pratiğinde yaşadığımız bir paradoksumuz var. Siyasal katılım ve hizmet arasındaki çelişki…Demokrasi ile gelen katılım Türkiye’de hizipçilik, etnikçilik, politik çeteler (siyasal mafya da diyebiliriz), aile dayanışmaları, dinsel gruplaşmalar gibi kolektivizmlerle başka bir olguya dönüşüyor. İnsanlar bu kolektivizmler üzerinden katılım yoluyla elde ettikleri kudret ile hizmeti bütün halka yapmaktan uzaklaşabiliyorlar. Ferdi yurttaşlığın yeterince gelişememesi sonucunda ortaya çıkan bu katılım ve hizmet paradoksu kısa sürede kayırmacılık, grupsal menfaatler, yolsuzluk ve çürümelere yol açıyor.

İnşallah bugün başkanlarımızı seçerken bu paradoksu aşacak nitelikle yöneticilere ulaşırız. Türkiye’de demokrasinin ve devletin önünü tıkayan bu sorunları aşma konusunda yeni bir adım atarız. Yönetme kudretini eline alacak insanlarımız onun altında ezilmeden ve yine onunla büyüklenmeden adil bir psikoloji ile hareket ederler. Adaleti, katılımı ve liyakati esas alarak millete hizmet ederler. Kolektivizmlerin ötesine uzanarak herkesin eşit başkanlığını yaparlar. Etnikçi, mezhebi, ideolojik özelliklerini kudret aracılığıyla bir zorbalığa, ayırımcılığa yöneltmezler. İşte bu zor günde bu niteliklere sahip başkanları seçtiğimiz zaman şehirlerimiz de daha iyi yönetilecek. Daha fazla güzelleşecek. Çünkü şehirleri yapan insanlardır. Onları yönetenler nasıl iseler onlar da öyle olur. Üstat Farabi boşuna medineleri( şehir toplumlarını), yönetenlerin vasıflarına göre tanımlamamış.