Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

En sonda söyleyeceğimizi en başta kayda geçirelim: Türkiye, hakkında idam cezası verilmiş Abdullah Öcalan''ı beslemeyip assa da asmayıp beslese de yanlış yapmış olacak... Ağzıyla kuş tutsa Batı''ya yaranamayacağı konusunda yaygınlaştırılan görüş dolayısıyla böyle değil bu.

Türkiye, bir süreden beri, hemen hiçbir konuda doğru çizgi tutturmayı başaramıyor da ondan. Aldığı ''doğru'' kararlar bile, ülkenin içinde bulunduğu eğri duruş yüzünden, ''yanlış'' sonuçlar veriyor...

Abdullah Öcalan''ın binlerce insanın hayatını kaybetmesine yol açan ayrılıkçı terörü başlatan kişi olarak, başında bulunduğu PKK örgütüyle, Türkiye''nin ciddi kan kaybına sebep olduğuna hiç kuşku yok. Bu açıdan, mevzuatında idam cezası bulunan bir ülkede, yargıçlar, Abdullah Öcalan''a en ağır cezayı vermeyip de ne yapacaklardı? Ancak, cezanın infazı farklı bir konu. Türkiye 1984 yılından beri idam cezalarının uygulanmadığı bir ülke; uluslararası kuruluşlara, devlet adına, "İdam uygulanmayacağı" taahhüdü de verilmiş... Taahhüde rağmen infaz yapılabilir elbette; nitekim, "Asalım, maddi ceremesini ödeyelim" diyenler var.

Buna karşılık, Meclis gündemine girmeyi bekleyen elden geçirilmiş Türk Ceza Kanunu (TCK) da bir an önce çıkartılabilir. Yeni metinde idam kaldırılıyor ve yerine ''ağırlaştırılmış müebbed'' cezası getiriliyor. Yargılama sürecinde, anayasayı değiştirerek, Devlet Güvenlik Mahkemeleri''ni (DGM) sivilleştiren yasal düzenlemeyi gerçekleştirmiştik; infaz sürecinde de idam cezasını ağırlaştırmış müebbedle değiştirme işi kolayca başarılabilir.

Görüldüğü gibi, istenir ve ceremesi göze alınırsa, Abdullah Öcalan pekâlâ darağacına da gönderilebilir; ya da Meclis çalıştırılarak idam cezası kaldırılır ve PKK liderinin hayatının geri kalan bölümünü, ''çok iyi korunan'' bir cezaevinin dört duvarı arasında tamamlaması da sağlanabilir... Durduğumuz noktada, Apo''yu asmak da canını bağışlayıp cezasını müebbede çevirmek de mümkün.

Acaba, Türkiye, bu iki seçenekten hangisini tercih edecek? Bu sorunun cevabı şu: ABD''nin yaktığı yeşil ışığı yeterli görürse, Avrupa''nın şiddetli itirazlarına rağmen, asma yönünde tavır alacak; Avrupa''yı hâlâ önemsiyorsa mevzuatını değiştirerek beslemeyi yeğleyecek...

Zaten bizim en başta kayda geçirdiğimiz, "İster assın, ister beslesin sonuç değişmeyecek, Türkiye iki halde de yanlış yapmış olacak" tespitimizin temelinde de, tercihin dışa kulak verilerek yapılacağı kuşkusu yatıyor. Türkiye, böylesine hayâtî bir konuda, sadece kendi özelliklerini, çıkarlarını, geleceğini düşünerek değil, konjonktürel telkinlere kulak vererek karar alacağı için yanlışta. Yanlışı dış telkinler yüzünden yapmanın getireceği başka mahzurlar da var: Bugün yeşil ışığıyla infazı mümkün kılan ABD''nin yarın yine o yüzden Türkiye''nin başına dert açması veya Avrupa''nın baskılarıyla infazdan vazgeçecek Türkiye''nin kendini başka baskılara da açık hale getirmesi gibi...

Türkiye''nin, kendi başını ağrıtan, kendi insanlarının kanını akıtan, kendi muazzam maddî kaynaklarını kurutan, içte ve dışta kendi barışını engelleyen bir konuda, ABD veya Avrupa ne derse desin, kendi önceliklerini hesaba katan bir karara varması gerekiyor.

Olayın bir de işi daha da güçleştiren, devletin tehdit değerlendirmesiyle ilgili bir boyutu var.

Devlet, bugüne kadar, sosyolojik sebepleri bulunan karmaşık bir sorunu terörle, terörü PKK ile özdeşleştirdi ve PKK''yı da Abdullah Öcalan''a indirgedi. Bu mantık sahiplerine göre, Öcalan''ın idamı PKK''nın ve terörün sonu anlamını taşıyor; PKK terörü bittiğinde de ülkede sorun kalmayacak... Bu mantığın doğal sonucu, devletin, başka bütün mülâhazaları bir kenara bırakıp, Abdullah Öcalan''dan kurtulmasıdır. İnfaz konusuna sağlıklı yaklaşabilmek, bu mantık yüzünden, epey zor.

Oysa, konuyu, önümüzde hazır bulduğumuz boyutundan çıkarıp indirgemeci özelliğinden kurtararak ele almak gerekiyor. Böyle ele alındığı zaman, Abdullah Öcalan''ın yakalanmasına, yargılanmasına ve hatta hakkında idam cezası verilmesine ''fırsat'' gözüyle bakılabilir. Ülkeyi ekonomik sıkıntılardan, içte huzuru kaçıran terörden, dıştan gelen ve gelecek baskılardan kurtaracak olan da bu tür bir yaklaşımdır işte.

Herkes infazı tartışıyor da, daha büyük fotoğrafa dikkat çeken, konunun ''fırsat'' boyutunu ele alan pek az kişi çıktı şimdiye kadar.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...