Bir yazarın itirafları

ilk yazım, yayımcıları arasında da yer aldığım İzmir''de çıkan ''Gurbet'' dergisinde 1965 yılında yayımlandığına göre, 2000 yılı benim yazı hayatımın 35. yıldönümü olacak. Bu uzun süre içerisinde elimden kalem hiç düşmedi; son 13 yıl boyunca ise, bazen günde dört yazıyı bulan bir üretkenlikle fikirlerimi geniş kitlelere ulaştırmaktayım. Uyku dışındaki zamanımın yarısı okumak ve görüşmeler yapmakla, diğer yarısı da yazmakla geçiyor.

Bu muhasebeyi şu sırada konu etmemin sebebi, ülkemizdeki son siyasi gelişmelerin herkes gibi beni de varlığımın anlamı üzerinde düşünmeye sevk etmesidir. Bir ustanın deyimiyle, beynimin içine daldırdığım kamıştan çekerek emdiğim özsuyu yazı olarak okur önüne sunmanın ''geçim'' kaygısı ötesinde bir anlamı var elbette. Efsaneye göre, Sisyphos, kocaman bir kayayı her gün Olymp dağının tepesine çıkartıyordu; dağın eteğine düşen aynı kayayı ertesi gün aynı eforu sarf ederek yeniden aynı tepeye taşımak zorunda kalacağını bilerek... Bugünün Türkiye''sinde bizim yaptığımız, bir yönüyle, Sisyphos''un ''ceza'' olarak üstlendiği bıktırıcı göreve ''gönüllü'' yazılmak gibi bir şey.

O halde neden yazıyorum?

Bu sorunun cevabını vermek benim açımdan o kadar zor değil: Bildiklerimi başkalarına da aktararak doğruları paylaşmak için... Bugüne kadar yazdığım onbine yakın yazıda, dünya ve Türkiye olaylarını, güncelin tuzağına düşmemeye çalışarak, yorumladım. Yorum, temel bilgilere dayanmıyorsa havada kalmaya ve onu dillendiren kadar dinleyen ve okuyanı da yanıltmaya mahkumdur; bu tehlikeden kurtulmanın yolunu, gelişen olaylara yakın durmakta, zihin dünyalarını izleyebilecek kadar tarafları tanımakta buldum. Her başkent, gözünü ve kulağını açık tutan mütecessis gazetecilere, böyle bir imkânı altın tabak içinde sunar zaten.

Her görüşümün, kaleme aldığım her yazının sonradan gelişen olaylarla yüzde yüz doğrulanmış gerçekler olduğunu söylemek büyük bir abartma olurdu elbette; ancak, yazarlık, sonuçta "Dün dündür" felsefesine dayanan politikacılıktan farklı olarak, neredeyse her zaman haklı çıkmayı gerektiren bir uğraştır. Dostlarınız hatalarınızı unutmaya hazır olsalar bile, düşmanlarınız geçmişte yazdığınız saçmaları yüzünüze vurmak için sürekli tetikte bekler. Otoritenin emir-komuta zinciri içinde oluştuğu, çıkar dağıtıldığı için yanlışlıklar karşısında susulan, iyi günde de kötü günde de dayanışma sözü verilen bir alan değildir yazarlık; tek ölçüsü beyin gücünüz, düşünceleri ifade ustalığınız ve okurla kurduğunuz kafa ve gönül ilişkisidir. Bunlar varsa yazmasanız da yazarsınız siz, bunlar yoksa size verilen sütun, gazetede her gün yer alsa bile, boş sayılır...

Bizimki yazarlığın insanla en fazla temasta bulunulan dalı: Gazetecilik... Türkiye gibi bir ülkede, şartlar, gazetecilik yapan yazı adamına, siyaset dışında bir nefes alma alanı bırakmıyor. Malzemeniz, her gün değişik tavırlar alabilen, ama her durumda kendini haklı görmeye, daha da vahimi etrafındakiler da haklı görülmeye alışmış politikacıdır. Değişen durum ve tavırla birlikte, siz değişmediğiniz halde, politikacının size bakışı farklılaşır; dostlarınız aynı zamanda düşmanlarınız, düşmanlarınız da dostlarınızdır sizin. Başka bir ifadeyle, gazeteciden gerçek dost olmayacağı gibi gerçek gazetecinin de gerçek dostu yoktur. Bu kendini sık sık ispatlayan acı gerçekle yaşamayı kolay bir şey sanmayınız.

Yazarın bir fikri, siyasi eğilimi, içinde yaşadığı bir aile ve sosyal çevresi vardır; bunların her biri ona ayrı sorumluluklar yükler. Bu sorumlulukların altında ezilmemek için bir tek yol biliyorum: Her zaman doğruları yazmak... Bugün yazdıklarınızdan hoşlanmayanlar, sizin susmanızı sağlamak isteyenler bile, yarın kendi yaptıklarının hatalı olduğunu itiraf etmek zorunda kalırlar. "Dün dündür" felsefesi onların sığınağı olduğu için yanlışlar politikacıların zırhını delmez; ancak yazar herhangi bir sebeple yanlışı tasvip ettiği anda, zırhsız, korumasız ve kötüsü çırılçıplak kalır.

"Yazarın özelliğini tek maddeye indir" deselerdi hiç tereddüt etmeden "İtibar" derdim. İtibarsız kalmayı göze alarak yazarlık hayatımı sürdüreceğime, yazarlık hayatını bırakma pahasına itibarımı korumayı yeğlerim.

Çok mu iddialı oldu? Yazarınızın 35 yılı bulan yazı hayatı bu iddialı cümlenin mütevazı bir ispatıdır.