Ülkemizde bilgi sahibi insanların sayısı sınırlı olsa da hemen her önemli konuda kanaat sahibi olmayanımız neredeyse yok. Bu durum da yaygın eleştirilere meydan hazırlayan ''kutuplaşma''yı doğuruyor. Hangi konu açılırsa açılsın insanlarımız derhal farklı cephelerde kümeleşiyorlar. Ara renkler bütünüyle ortadan kalkmış bile sayılabilir; siyah/beyaz bir topluma dönüştük...
Aklı başında pek çok insan bu tehlikeye işaret etme ihtiyacı duyuyor.
Kutuplaşma/cepheleşme gerçekten de toplumlar için sağlıklı bir ''durum'' değil; tam tersine küçücük bir kıvılcım iki tarafın/cephenin/kutubun birbirine girmesini getirebiliyor. Son örneğini popüler bir tartışma programında gördük: Tartışılan tezin iki tarafı, birbirlerini sözle iknaya çalışmak yerine, küfürle ve bir taraf diğerine bardak atarak içini rahatlatmayı tercih etti.
Televizyon ekranında bu oluyorsa, çarşı-pazarda, kahvehanelerde kimbilir neler oluyordur?
Yazıyı buraya kadar okuyup klasik bir “Aman kutuplaşmayalım” yazısı okuyacağınız yanlış sonucuna varmayın. Kutuplaşma elbette sağlıklı bir gelişme değildir; tartışmalar da hiç kuşkusuz uygar ortamlarda ortama yakışan bir dille yapılmalıdır. Ancak bu yazı neden bu durumda olduğumuzu anlamaya çalışmak üzere yazılıyor.
Türkiye, hiç kuşkunuz olmasın, önemli bir dönüşümün arefesinde. Bugüne kadar demokrasi, insan hakları, hukukun üstünlüğü, hatta lâiklik gibi temel niteliklerde hep ''miş gibi'' yapılan bir ülkeydik ve bu durum bizi buraya kadar getirdi. Türkiye, bundan böyle, gerçek demokrasi, gerçek insan hakları ve lâiklik ile tanışacak ve hukukun üstünlüğü gerçekten sağlanacak...
Ya bu dönüşüm yaşanacak ve ''çağdaş'' mekanizmalara sahip bir devletin uyrukları olarak özgürce yaşama hakkı elde edeceğiz, ya da kapımızın eşiğine kadar gelen fırsatı bir kez daha kaçırıp yeniden ''mış gibi'' hayatlar yaşamaya devam edeceğiz. Demokrasiymiş gibi sayacağız sahip olduğumuz yönetim biçimini, ülkemizde insan hakları varmış, lâikmişiz ve hukuk her şeyin üstündeymiş gibi numara yapmaya veya numara yapanlara inanmaya devam edeceğiz.
Eskiden bizde veya çok eskiden başka ülkelerde bu tür dönüşümler farklı dinamiklerle sağlanırdı. Fransız İhtilâli''nin (1789) en büyük dönüşümü sağladığı biliniyor. Bazılarının ''Anadolu ihtilâli'' diye andıkları İstiklal Savaşı, bizde de, savaşı yürüten kadro eliyle ülkemizi dönüştüren bir etkiye sahip oldu.
Halkın dönüşüm talebinde bulunduğu ortamlar eskiden ''devrim'' veya ''ihtilâl'' adıyla anılan büyük altüst oluşlara (yukarıdaki iki örneğe geçen yüzyılın ilk yarısında Rusya ve Çin''de yaşananları da ekleyebiliriz) yol açar ve ardından yeni bir düzen gelirdi. Bugün devrim ve ihtilâl olmaksızın yapılması gerekiyor dönüşümlerin; dönüştürücüler artık sandıktan çıkıyor çünkü...
Böylesine bir ortamda halk cepheleşmesin de ne yapsın? Siyasi iktidar ülkeyi daha demokratik, daha özgürlükçü, daha lâik yapma konusunda elini gerektiği kadar çabuk tutamıyor, bu da toplumda zaten varolan kutuplaşma eğilimini daha da artırıyor.
Kutuplaşma elbette toplumlar için iyi bir durum değil, ancak dönüşüm dönemlerinde insanların ayrışmasını da olağan karşılamamız gerekiyor. Hiçbir büyük altüst oluş, hayra doğru dönüşüm süreci, kaygıyla -hatta hasmane- karşılayan birileri çıkmadan yaşanmadı dünyada; Türkiye''de görülen de büyük dönüşüm öncesi sancıları işte.
Tek bir siyasi parti değil bütün siyaset kadroları kapımıza dayanan ''değişim fırsatı'' konusunda açık bir tavır belirlemeli. Türkiye''nin yakaladığı fırsat hayata geçirilirse bundan en fazla yararlanacak ve bugünlerdeki hayırlı çabalarından gelecekte değerleri bilinecek olanlar siyasetçiler çünkü.
Kutuplaşma kötü, ama bugünkü süreçte kutuplaşmanın önüne geçmek hiç kolay değil.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.