Esas soru
Fehmi KoruYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 11/07/1999, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
İntihar gibi sonuç itibariyle yürek sızlatan bir eylem girişimi üzerine zil takıp oynamak doğru bir şey değil elbette; ancak, eylemin, kapsamı tam anlaşılamamış bir skandal ve sağlıksız bir ruh hali ile ilgili olduğunun unutturulmaya çalışılması doğru mu?
Soruyu şöyle de sorabiliriz: Hikmet Uluğbay''ın intihar girişimi sonrasında, konunun taraflarca ele alınışı, olayın medyaya yansımaları ''sağlıklı'' mı?
Birbirini tamamlayan bu iki sorunun cevabı aynı: "Hayır". İntihar girişimi, medyadaki çarpık değerlendirme anlayışını bir kez daha gözlere soktu. Siyasiler de, kimi suçluluk hissinin etkisi altında kimi de kişisel çıkar açısından konuya yaklaşınca, toplumsal sağlığımızı etkileyebilecek ciddi yanlışlar birbiri ardına sökün etmeye başladı.
Sadece, ''onur intiharı'' türü yakıştırmaları ve sorumlu sorumsuzların lâfın nereye varacağını düşünmeden ettikleri "Keşke bütün politikacılar intihar etme girişiminde bulunmuş bakan kadar onuruna düşkün olsalardı" benzeri tespitleri kast etmiyoruz; olayın medyaya yansımaları ve bazı yorumlar toplumun zihniyet dünyasında çok daha olumsuz etkiler bırakabilecek ''tehlikeler'' içeriyor...
Önce politikacıların olaya yaklaşımlarını ele alalım. Bu noktada bizi en fazla şaşırtan başbakan Bülent Ecevit''in tavrı. Ecevit, hazin olayda kişisel sorumluluğu varmış gibi davranıyor; yakın bir dostunu bilmeden ölüme sevkettiği için vicdan azabı çeken biri gibi... Ya da, polisiye rormanlarda rastlanan, cinayet sahnesinden ayrılamayan kâtil gibi... Diyelim, olayda bizim bilmediğimiz bir sorumluluk payı var Bülent Ecevit''in; ancak bu tür bir davranış yine de onun işgal ettiği konumla çelişkili. Sorumluluğunu müdrik bir başbakan, duygularını bir tarafa bırakarak, olayın ''âsâyiş'' ve ''hukuk'' boyutlarıyla daha fazla ilgilenmeli, Hikmet Uluğbay''ı intihara sevk eden ortamın bütün açıklığıyla deşilmesine imkân sağlamalıydı. İntihara teşebbüs eden politikacı sağ olduğu halde, eylemin beşinci gününde, silâhın çene altından mı tepeden mi ateşlendiği gibi ''en temel'' konuda bile karanlıklar içindeyiz.
Aynı durum hükümeti oluşturan diğer iki partinin liderlerinde de görülüyor. MHP lideri Devlet Bahçeli olaydan üzgün, ama ''olayın kendisi'' ile ilgili sorulardan rahatsızlık duyduğunu gizlemiyor. ANAP lideri Mesut Yılmaz ise, olaydaki sorumluluk payı ortadayken, sağa sola tehditler savurmayı ve medyaya gözdağı vermeyi tercih ediyor.
Bazı gazete ve televizyonların durumu ise daha da ibret verici. İntihar girişimiyle ruhunun çelişkilerini herkese açmış bulunan bir siyaset adamını ''kahraman'' haline dönüştürme çabasında; olayın kendisine veya girişimde bulunan siyasetçiye yönelik eleştirilere hazımsız davranıyor. İlk günden beri cevaplandırdığından fazla soru soruyor ''bir kısım'' medya; "Borsada manipülasyon oldu mu, olmadı mı?" sorusuna bile tatmin edici bir cevap veremiyor. Çelişkilerin üzerine gitmek, olayın Uluğbay dışındaki kahramanlarının davranışlarını sorgulayıp okurlarına açık bir tablo sunmak yerine, manipülenin tarafı izlenimini pekiştirecek zigzaglar çiziyor.
Bu ''anormal'' görüntünün sebebi Türkiye''nin ''anormal'' bir süreçten geçmesidir. Türkiye, siyasetin kendi doğallığı içinde akıp gittiği bir ülke olsaydı, intiharı çözüm olarak görebilecek ruh kıpırtılarına sahip bir kişinin, milli eğitim ve ekonomiden sorumlu devlet bakanlıklarını işgal etmesi düşünülemezdi bile. (Tabii, sekiz yıllık kesintisiz eğitim gibi arkasında halk desteği bulunmayan bir proje hayata geçirilemeyeceği için, bakanın intihar girişimi sonrasında bazı dil ve kalemlerden yükselen "Eden bulur" türü yaklaşımlara da lüzum kalmayacaktı). Daha da önemlisi, hükümeti oluşturan üç partinin liderlerinin, kendilerini o konuma getirmiş tabanlarına ve genel olarak halka karşı daha sorumlu bir tavır benimsemeleri gerekecekti. Ancak, ülkenin içinden geçtiği ve sonunda bir bakanı intihara sürükleyen ''anormal'' şartlar, siyasette değerler sisteminin de alt üst olmasına yol açtı.
Medya da ülkedeki ''anormalliğin'' etkisi altında; ancak onun daha fazla önem verdiği politik değil ekonomik anormallik... Menkul kıymetler, sermaye ve devlet tahvili piyasaları medya kuruluşlarının serbestçe at oynattıkları alanlar. Hazine müsteşarlığını ve ekonomik karar alma mekanizmasını ilgilendiren her haber, porföyünde medya da bulunan kuruluşlar için, ''hassasiyet'' taşıyor. Bugün bir çok medya grubunun kaderi, Hazine bürokratları ve politikacıların iki dudağı arasında.
Hikmet Uluğbay intihar girişiminde bulundu, umarız yakında sağlığına kavuşur; ancak siz asıl şu soruya cevap verin: Ruh bozukluğunun bütün semptomlarına sahip, intiharın eşiğindeki Türkiye''nin, siyasi, sosyal ve ekonomik sistemi ne zaman sağlığına kavuşacak?
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.