Şimdi bana yeniden ister misin deseler...

Yedi yıl ülkesini yöneten bir kişiden söz ederken, insanın içinden, “Ne güzel cumhurbaşkanımızdın sen, Ahmet Necdet Sezer” demek geçiyor... Gerçekten de, her eğilimin kakafonik uyumsuzluğunu yansıtan bir Meclis''ten ortak aday olarak Çankaya''ya seçilmeyi başardığında, dönemi bitince arkasında kendisini hayırlı yâd etmeye yarayacak icraatlar bırakacağına inananlar arasında ben de vardım.

Başkaları da vardır, ama kendi hesabıma, geriye baktığımda “İyi ki Çankaya''da o vardı” dediğim çok önemli tek bir katkısını görüyorum: 1 Mart tezkeresi tartışmaları sırasında takındığı tavır... Her insanın bir görev için dünyaya geldiğine inananlar vardır; Ahmet Necdet Sezer''in yedi yıllık cumhurbaşkanlığı dönemi, ülkenin anlamsız bir savaşa girmemesine katkıda bulunduğu için, belki de bir tek bu sebeple, önemli sayılacak.

İki ekonomik krizde olumsuz bir rol oynadığı biliniyor Ahmet Necdet Sezer''in... Elindekini korumayı üretmekten önemli sayan kişisel özelliği ülkenin ekonomik performansına yansıdığında ''kriz'' kapıdan kendisini belli ediverdi; yine de sonraları ekonomiyi kendi haline bırakmayı bildi Cumhurbaşkanı Sezer...

Keşke en iyi bildiğini varsaydığımız ''hukuk'' alanında da bilgilerini sorgulayabilseydi. Hukuk kurumunun insanlar için, amacının da rahatsız etmek değil huzur ve güveni sağlamak olduğunu düşünebilmesini çok arzu ederdim. Lâiklik ''kutsal'' ile ''dünyevi'' arasına mesafe/duvar koymaktır, yoksa ''dünyevi'' olanı ''kutsal'' yerine koymak değildir lâiklik... Hukuk düzeni de insanların bir bölümünün isteklerini diğer bölümü üzerinde geçerli kılmanın aracı olamaz, olmamalıdır.

Bu evrensel yaklaşımları elbette biliyordu Ahmet Necdet Sezer, ancak ''ülkenin özel şartları'' türü gerekçeleri de ''hukukî'' kabul eden bir anlayışa sahipti. Onun Çankaya''daki varlığının demokrasi, insan hakları, hukukun üstünlüğü gibi kavramların yerli yerine oturduğu bir döneme kapı aralamasını bekliyordum; hepimiz öyle olmasını bekliyorduk. Cumhurbaşkanı seçildiği gün yaptığı teşekkür konuşmasında, kendisini seçen milletvekilleri önünde böyle bir taahhütte bulunmuştu çünkü.

Okuyalım: “Siyasal yaşamımızın dokusuna çağdaş demokrasiyi, devlet yapımızın dokusuna da hukuk devleti ilkesini yerleştirme görevimizi daha fazla geciktirmemeliyiz. Polis devletini çağrıştıran yapı ve uygulamaları terk etmeden, çağdaş toplumun gereksinmelerini karşılayamayız. Cumhurbaşkanlığı, bu dönüşüm ve gelişmenin sağlanmasına önem verecektir. Demokrasi ve hukuk devleti ilkesine uygun eylem ve işlemler, ulusal verimliliği ve ulusal mutluluğu da artıracaktır.”

Görevini bu vaatle üstlenmişti cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer; devir-teslim töreni yapsa ve geri bıraktığımız yedi yılı kendi açısından değerlendirseydi aynı konuda ne derdi acaba?

Cumhurbaşkanlarını halk seçmiyor bizde, seçilen sadece bir dönem iş başında kalabiliyor; bu sebeple halka bir borcu olmuyor seçilen cumhurbaşkanının, kendisini seçen Meclis''e sevimli görünmesi de gerekmiyor. Süleyman Demirel bile, Çankaya''ya çıktığında bir başka Demirel haline dönüşmemiş, iki kez devrildiğini unutup farklı görevlere gönüllü yazılmamış mıydı?

Dışarıdan kolay fark edilmeyen bazı hassaları olmalı Ahmet Necdet Sezer''in, her şeye rağmen halkın önemli bir bölümü tarafından sevilmesi buna işaret ediyor. Kırmızı ışıkta duran, alış-verişini kendi yapan, tasarrufa riayet eden cumhurbaşkanında çoktan yitirdiğimiz bir ''baba figürü'' bulanlar var herhalde. Yüzünün sertliği bile o izlenimi pekiştiren bir unsurdu.

Cumhurbaşkanlığından ayrıldıktan sonra uzlete mi çekilecek, yoksa siyasi hayatta başarısız olmanın şaşkınlığını yaşayan bir ke-simin önderliğini mi eline alacak? Bana düşmese de yazayım: Doğru olan, Çankaya''da iken ilişkilerini daha da sağlamlaştırdığı kesimle birlikte hareket etmesidir Sezer''in... O ke-simin böyle bir desteğe ihtiyacı olduğu kesin.

Yedi yıl bir ulusun tarihinde kısa bir süre, ama bir insanın hayatında hayli uzun bir dönem olduğu da belli. Sezer''li yıllarımız daha verimli geçebilirdi; keşke geçebilseydi...