Terör ne anlatıyor?

Terör, bir siyasi yöntem olarak, her zamankinden daha büyük bir tehdit unsuru bugün. Valiye suikastın ardından basılan hücre evlerinde ele geçirilen malzemeler, eylemcilerin en ileri teknolojilere sahip olduğunu gösteriyor. Bugün, sadece C-4 türü etkisi korkunç patlayıcı maddeleri değil, istenildiğinde nükleer bomba bile elde etmek mümkün. En sofistike patlayıcıların nasıl yapılacağının ayrıntılı tariflerine ansiklopedilerde rastlanıyor. Terör, günümüzde, geçmişten daha kolay başvurulacak bir yöntem durumunda.

Dünya, şiddeti yöntem olarak seçmiş örgütlere karşı ortak çalışma arayışında. İstihbarat örgütleri arasında bilgi alış-verişinin temelinde bu ihtiyaç yatıyor. Hareketlilik daha yakından izleniyor. Bilgisayar teknolojisi terörün peşine düşmeyi kolaylaştırıyor. Çankırı''daki eylemin fâillerinin 48 saat içerisinde tespit edilebilmesi biraz da teknolojik donanımda kaydedilen düzeyle ilgili.

Bu gerçekler bir başka gerçeği değiştiremiyor: Terörle baş etmek, alınan bütün tedbirlere ve kullanılan malzemelerin düzeyine rağmen, her geçen gün daha da zorlaşıyor. Düşmanını içinde barındırdığı için tam bir polis devleti durumundaki İsrail''de, Başbakan İzak Rabin, hayatını bir ''siyonist terörist'' elinde kaybetti. ABD''de başkan Ronald Reagan''a karşı suikast girişimi az kalsın başarılı oluyordu.

Türkiye''nin dünya ile belirgin bir farkı var: Gelişmiş dünya ülkeleri örgütlü terör sorununu çözmüşe benziyorlar, dikkatler daha çok bireysel terör üzerinde yoğunlaşıyor oralarda; bizde ise, terörist örgütler hâlâ varlıklarını sürdürüyorlar... Örgütlü terörle mücadele daha kolay, bireysel terörün önüne geçmek ise çok zor; bireysel terörün pek rastlanmadığı bir ülke olan Türkiye zoru başarıyor da daha kolay olan örgütlü terörle mücadelede sınıfta kalıyor.

Bunun, bizce en belirgin sebebi, ''tehdit'' kavramına yüklenen yanlış anlamdır. PKK ve TİKKO gibi -biri etnik diğeri hem etnik hem de mezhebi temele oturan- örgütlerin teröre bulaşmışlığına, en iyi korunan binalarda eylem sahneye koyabilen Dev-Sol gibi örgütlerin varlığına rağmen, Türkiye, terörü lânetleyen ve demokratik mücadeleyi benimseyen bir kesimi ''öncelikli tehdit'' olarak görmeyi tercih ediyor. Dikkatler yanlış bir nokta üzerinde yoğunlaşınca teröriste gün doğuyor.

''Tehdit'' kavramını anlamlandırmada yapılan yanlışlık terörle mücadeleyi de açmaza sokuyor. Terörle başa çıkmanın en etkili yolu halkı yanına alarak gerçekleştirilen topyekün mücadeledir; oysa, devletin hatalı teşhisi bu alandaki çalışmaları zaafa uğratıyor. Hayali tehdit gerçek tehdidin üzerine örtülen şal yerine geçiyor.

Bir başka sebep de, Susurluk kazasının ortaya saçtığı ''devlet içinde yuvalanmış çete'' pisliğidir. Bir çok terör örgütü, içerisine sızıldığı ve gerektiğinde çeteler tarafından kullanıldığı için varlıklarını sürdürebiliyorlar. Susurluk bir uyanış ânı ise, o uyanış, sağ ve sol ayrımı yapılmaksızın, bazı terör örgütlerinin, devlet çeteleri tarafından kullanıldığı noktasında düğümleniyor. ''Temiz eller'' girişimleri sonuç vermediği için, Türkiye, terörü arkasında bırakamıyor.

Biraz garip, ama gerçek: Terörün varlığı devletin tercihleriyle yakından irtibatlı. Çankırı Valisi Çevik''e karşı düzenlenen suikast sonrasında gördüğümüz gibi, önyargıları bir tarafa bırakarak terörün üzerine kararlılıkla gidebilirse, devlet, sonuç alabiliyor.

Umarız, bu olayda bizi sevindiren önyargı terki geçici bir seçim değildir.