Artık onun da cep telefonu var!

Doktorum bende ileri derecede cep telefonu takıntısı olduğunu saptadı geçen gün.

Her yıl tarafımdan örgütlenen birkaç ayrı anti-cep kampanyaya maruz kalıp yaka silken siz sevgili okuyucularım da rahatlıkla yapabilirdiniz aslında bunu.

Cep telefonu karşıtı hissiyatımın biraz yoldan çıkmakta olduğunun ben de farkındayım.

Ama söyleyin Allah aşkına; ikibinli yılları paçasından çekiştirmeye başlayan medeniyetimizin, bir veba gibi her yeri saran cep telefonu illetinin tehdidi altında bulunduğunu göremeyen insanlık normal mi sizce?

Tehlikeyi göremiyor musunuz?

Robinson Crusoe ve benden başka cep telefonu olmayan bir Allah''ın kulu kalmadı neredeyse!

Herkes üzerinden dijital sesler duyulan androidler gibi dolaşıp duruyor ortalıkta!

Düne kadar işten yırtıp Bulvar''da Hafız''dan gazeller okuyarak turlamayı hayal edenler, bugün o kahrolası aletin başında nöbet tutup sular seller gibi konturluyorlar.

Karşıdan gelişlerini de görmelisiniz; sanki yürümekten çok cep telefonlarını gezdirmeye çıkıyorlar.

Cemiyet, sosyoloji, iletişim, sabah, selam yer ile yeksan; onun yerine "Abi kapıdayım, şimdi zili çalıyorum, hadi telefonu kapa da kapıyı aç" cinsinden sırf geyik ve gevezelikler!..

Eskiden "Ben kimim? Gidiş nereye? Dünyanın anlamı ne?" gibisinden varoluşsallıklar yuvarlayarak dolaşan seyyar vicdan tipler vardı aramızda.

İyiydiler, hoştular, okkalı iki laf eder, meydanı bu turfanda dijitalliklere bırakmazlardı onlar.

Hepsinin de aynı anda şarjı mı bitti ne, onlar da kayboldular ortadan?

Enteresan yani!..

Daha enteresanı, eskiden beri hem yürüyüp hem de iki lafı aynı anda doğrultamayan birtakım kimseler, şimdi buna cep gevezeliğini de ekleyerek kombine üçlü denemelerine girişiyorlar.

Bu kadarı perhizle lahana turşusunu aynı kavanozda başgöz etmektir artık, el insaf!

Hani size durmadan çakmağını kaybeden bir arkadaşımdan söz etmiştim bir tarihte, hatırlarsınız... Geçen gün elinde bir cep telefonuyla karşıma dikilmez mi?

Şaşkınlıktan bırakın küçük dilimi, büyük dilimi bile yutacaktım.

Kem etti küm etti, "Zorla hediye ettiler" filan diyerek ayıbını örtmeye çalıştı. Tabii hemen susturdum. Üzerine kara kaplı çarpı işaretimi atmadan önce son dileğini sordum.

Bir telefon etmek istediğini söyledi, iyi mi?

Yine abartıyor olabilirim; ama bana sorarsanız, bu cep telefonu denen illetin bizi toplum olarak zıvana nahiyesinden çıkarmasına pek bir şey kalmadı.

Acilen Siyaset Meydanı''nın kapsama alanında toplanıp şu trajik sorunun cevabını aramalıyız:

Nedir bu başımıza gelen?

Tekamül mü? Soysuzlaşma mı?