Beyazım ve Türküm, yoksa ben!!!

Eğer gazete yönetimi bugün radikal bir değişiklikle köşe yazarlarının fotoğraflarını kaldırmadıysa yazının hemen üstünde benim lüzumu çok tartışılır fotoğrafımı göreceksiniz. Biraz önce Ahmet Selçuk İlkan''dan şiir dinlemiş gibi bir yüz ifadesi, donuk ve nereye baktığı pek de belli olmayan gözler… Özel hayatımda aslında bundan daha doğru dürüst bakabiliyorum ama kabul edilebilir çehrem fotoğraflara bir türlü yansımıyor maalesef! Neyse bugünkü konumuz benim yüz ifadem ya da boş bakışlarım değil! Gördüğünüz gibi ben fena halde sarışın bir insanım, ten rengim de epeyce beyaz… Benden hazzetmeyen kimi çevreler tarafından epeyce aranmasına rağmen bugüne kadar Türk olmadığıma dair bir delil de bulunamadı. Yani kimlik kartımdaki bilgiyi kabul etmemek için bir neden yok. "Eee" diyeceksiniz, "bize ne bundan?" Bize nesi var mı; toplayın ve yan yana yazın bakalım hele şu yukarıdaki bilgileri: Sarışın, beyaz ve Türk! Nasıl, siz de benim gibi dehşete kapıldınız değil mi? İşte sevgili okuyucu, ben her sabaha sizi de dehşete düşüren bu korkuyla uyanıyorum: Acaba ben de mi beyaz bir Türküm!

Doğrusu ten rengim ve kökenim dışında pek bir delil yok üstümde bu durumu doğrulayacak! Hal ve hareketim, duygu ve fikriyatım asla klasik beyaz Türk tipolojisiyle uyumlu değil. Hatta ben beyaz bir Türk için sağanak yağmurda şemsiyesinin altına sığınılmayacak kadar "sinir bozucu" ve "rahatsızlık verici" bir tip bile sayılabilirim. Beyaz Türklere yakıştırılan şeylerin hiçbirini ben bugüne kadar kendime yakıştırabilmiş değilim. Şişli''de vitrinlere bakmışlığım vardır ama Nişantaşı''nda bir kafede hiç oturmadım. Yıllar önce ucuzlukta markalı bir kot pantolon almıştım, odur hepsi… Londra''dan, Paris''ten, Dubai''den alınmış bir tırnak makasım bile yoktur. Neden yok diye de hiç hayıflanmam. Çay içmek için beş yıldızlı otellerin lüks ortamlarını mekân seçmem. Zaten gelen çaya "hayır" diyemediğim için, buna param da yetmez. Gazetelerin pazar ilavelerini boydan boya kaplayan trendy yaklaşımlarla ilgilenmem, "bu sene şu moda, şu demode" tarzındaki döküntülerden zerre kadar hazzetmem. Bütün bunları biliyorum, benim rengim ve kökenim dışında endişeye mahal verecek bir arızam yok! Ama yine de rahat değilim; vakti zamanında bu ihtimalin aklıma gelmesiyle içime düşen hain kurt içimi kemirip duruyor. "Yoksa ben" diye başlayan cümleler kurmaktan kendimi bir türlü alamıyorum.

Haftada en az bir gün kokoreç, iki gün lahmacun yiyorum, herhangi bir tarafımda bir rahatsızlık ortaya çıkmıyor. Gün aşırı kendime Fazıl Say testi yapıyorum, açıyorum dinliyorum, varlığımda beni Fazıl Say''a doğru çeken herhangi bir sempati akımı ya da frekansının izine bile rastlamıyorum. İstanbul''a gidip ayaklarımı kendi haline bıraktığımda, beni hâlâ Fatih''e, Sultanahmet''e doğru götürüyorlar. Rüyamda tek bir kez bile Alplerde kayak yaptığımı görmedim. Bıyıklı insanlardan rahatsız olmuyorum. Kendime dikine çizgili bir pijama alma fikrine o kadar da uzak değilim. Göbeğimi kaşıyorum ve zerre rahatsızlık hissetmiyorum. Nerede mangal yapan birilerini görsem, yarım ekmeğimi kapıp yalakalığa başlıyorum. Kulağıma bir Orhan Baba klasiği takılsa, bitmeden yerimden kıpırdamıyorum.

Nereden bakarsanız bakın, temiz görünüyorum. Çok titizlendiğim halde Beyaz Türk olduğuma dair rengim ve kökenim dışında bir delil bulamıyorum. Ama sevgili okuyucu, bu bariz gerçeği içimdeki hain kurda bir türlü anlatamıyorum!