Bir adım daha

Ramazan ayının sosyal boyutuna dair birkaç yazı yazdım, rahmet ayının maneviyatına dair söyleyeceklerim sona kaldı. Bu yıl Ramazan boyunca dilimde hep böyle bir tekerleme dolaştı: Bir adım daha... Zaman ilerliyor, ömür geçiyor, kaçılmaz son yaklaşıyor, bu doğru... Bu gerçek her daim zihnimizde taşımamız, kendimize unutturmamamız gereken bir gerçek. Ama "bir adım daha" derken benim söylemeye çalıştığım şey bu değil; on bir ayın sultanı Ramazan''a, hikmetlerle dolu rahmet ayına, bu ayın maneviyatına bir adım daha yaklaşmaktan sözediyorum. Bu yılın Ramazan''ını bir önceki Ramazan''dan, bu yılın orucunu bir önceki yılın orucundan fazla kılacak bir gayretten... Yüce Peygamberimiz''in "İki günü birbirine denk olan bizden değildir (bir başka rivayette ''zarardadır'')" sözünü bir mihenk noktası olarak almak, hayatın her alanına bu mihenk noktasından bakmak hayatımızı bereketlendirecektir. Hal böyle olunca iki Ramazan''ı birbirine denk olanın zararda olduğunu da söylememiz, bunun farkında olmamız gerekir. İnsanların aldıkları her yeni nefesi, tekâmül yolunda atmakta oldukları yeni bir adım, almakta oldukları yeni bir mesafe olarak görmeleri, bilmeleri bir zaruret... Yaşamanın bir gayesi, bir hikâyesi, bir anlamı olduğuna inanıyorlarsa eğer...

Oruç tutmanın, Ramazan ayı boyunca ruha çeki düzen vermenin, nefisle kıyasıya bir muhasebeye oturmanın insan için zorluğu aşikârdır. Bu sebeple ki biz Ramazan''a on bir ayın sultanı diyoruz. Alışık olduğumuz hemen her gündeliği değiştiren, ruhların konforunu bozan, yozlaşmanın nefislerde kök sallamasına engelini koyan büyük bir varlık sarsıntısıdır çünkü o! Gerçekten sarsılır, kendimize geliriz. Kolumuz kanadımız düşer, acziyetimizi hatırlarız. İftar eder, çevremizde kurulmuş akıllara sezâ nimetler sofrasının farkına varırız. Yoksulluğu, yoksunluğu akıllarımızın ötesinde bedenlerimizde yaşarız, hissederiz, başka hayatların eksik kaldığı yeri olduğu kadar, kendi hayatımızın fazlalıklarını teşhis ederiz. Üstümüze bulaşan bütün yaldızı dökülür dünya yalanlarının. Soyunuruz dünyalıklardan, arınırız ihtiraslardan, boynumuzu eğeriz, teslim oluruz, kul oluruz, kul olmanın insanlığın en yüce mertebesi, makamı olduğunu keşfederiz. Varlığımızdaki bütün isyanları bastırma gücü verir bize oruç, zırhlandırır irademizi, zaaflarımız çözülür, dimdik kalkarız ayağa. İşte bu, maneviyat takvimimizde tekâmülün kendini en açık gösterdiği yapraktır.

Bunun için "bir adım daha" diye söylenip duruyorum kendi kendime... Bu hem bir kaygı, hem bir ümit ifadesi... Hem bir soru, hem bir cevap... Hepimizin bugünü bir öncekiyle, bu Ramazan''ı bir öncekiyle, bu orucu bir öncekiyle kıyas eden bir terazi bulunmalı diye düşünüyorum. Yerinde saymaya güçlü bir itiraz olarak bu üç sözcükle kurulmuş ifade bir başlangıç sayılabilir: Bir adım daha! Orucu derinliğine kavramaya, anlamaya, benimsemeye doğru bir adım daha... Ramazanla bereketlenmeye, çoğalmaya, zenginleşmeye, derinleşmeye doğru bir adım daha...

Murada ulaşıldığı zannıyla bile olsa bir anlık duraksama, tekâmül yürüyüşünü bir adım eksik bırakacaktır.