Depremle düşünmeye alışmak

17 Ağustos sabaha karşı ülkemizi bir kabus gibi saran deprem dalgası, 88 gün sonra bu defa Düzce ve çevresini yerle bir ederek ortaya çıktı.

Yine yüzlerce ölü, binlerce yaralı ve evsiz barksız kalmış bir o kadar insan bıraktı arkasında.

Uzmanlar, yaşadığımız toprakların deprem üreten fay hatlarıyla dolu olduğunu ve depremle yaşamaya alışmamız gerektiğini söylüyor.

Günlerdir, ne zaman geleceği belli olmayan böyle büyük felaketlerin etkisini azaltmak üzere yapılması gereken çalışmaların ve alınabilecek maddi tedbirlerin neler olabileceği hakkında kafa yoruluyor.

Bu kuşkusuz çok önemli; depremle yaşamaya alışmak için fazla vaktimiz yok çünkü.

Ama öte yandan ihmal etmememiz gereken bir başka şey daha var: Depremle düşünmeye alışmak!

Düzce ve çevresini vuran ve bize bir kere daha büyük acılar yaşatan bu ikinci büyük depremin ardından, geçen 88 günün muhasebesini en samimi ve en doğru biçimde yapabilmeliyiz her birimiz.

Çünkü deprembilimcileri bile şaşırtan sıklık ve şiddetiyle hayatımıza giren bu büyük deprem dalgası, sadece toprağın katmanlarında değil, ruhlarımızın en derin katmanlarında da sarsıntılara yol açıyor.

Düzce''de, Bolu''da, Kaynaşlı''da sokak ateşlerinin etrafında toplanarak bedenlerinden çok ruhlarını ısıtmaya çalışan insanlarımız, bu iç sarsıntıları en yoğun biçimde hissediyorlar.

Üstelik içlerindeki sarsıntıyı ölçerek kendilerine pratik bilgiler verebilecek bir Kandilli Rasathanesi de yok ruhlarının.

Dün her şeyi olan, bugünse hiçbir şeyi kalmayan insanlar onlar!

Böylesine akla gelmez bir kaybolma hissiyle, böylesine alt üst eden bir kırılma durumuyla imtihan ediliyorlar.

Hayatları ile ilgili perspektiflerinin tamamını yitirdiler; öncesiyle hiçbir ilgisi kalmamış yeni bir geleceğe yürümek, her şeye sıfırdan başlamak zorundalar.

Varlıklarını konumladıkları bütün insani çerçeveler kırıldı; bir sokak ateşinin başında yapayalnız her biri.

Onların durumunda olmayan bizler; bir yandan onların yaralarını sarmak konusunda üstümüze düşeni yapmakla ve ama bir yandan da kurgusu değişmez sandığımız kendi hayatlarımıza yakından bakmakla mükellefiz.

Depremle düşünmeye alışmak; bu büyük acılar imtihanının ruhlara yüklediği bir sabır ödevi ve aynı zamanda da körleşen zihinlerimize sunulmuş bir tazelenme fırsatıdır.

Dünya üzerindeki varlıklarımızı gözden geçirmenin, iyi insanlar olma yolunda gayretler göstermenin ve hayatın uçucu tabiatını farketmenin aciliyeti ortadadır.

Fıtratımızda olana en yakın muhitlerde kendimizi gerçekleştirmenin, insani olgunlaşmayı harekete geçirmenin ve hayırlı üretkenliklerle hayatın içinde yeniden vücut bulmanın zamanı gelmiştir.

Aksi halde; aramızdan birilerinin yaşadığı bu ağır trajediye sağır kalmış, yer diliyle söylenmiş bu sarsıcı nutka kulak asmamış olacağız.

Ülkemizin, depremlerde yollarını kaybetmiş bu acılı insanların ve yaşamaya yüklediğimiz o kutlu anlamın bizim bu zihinsel gayretlerimize ihtiyacı var.

Unutmayalım; zihinsel sorumluluklarımız, en az bedensel ve maddi sorumluluklarımız kadar önemlidir.

Bütün varlığımızla ayakta dik durmayı başarmalıyız.