Hacemminin çavdar tarlası

Bizi kendine bağımlı kılan her şey; ekonomik özgürlüğümüzün bize armağanı...

İnsanların söylediği hiçbir söz, rakamların söylediğinden daha güçlü, daha inandırıcı, daha ikna edici olamıyor artık.

Bir yanda göğü delen beton-çelik kulelerde yaşayan varlıklılar, diğer yanda karton kutulara sığınan evsizler... Zamanımızın farklı istifleme standartları...

Acıyı kayıt altına alan her türlü cihaz, öncelikle duygunun endüstrileşmesine hizmet ediyor.

Kaybolmuş insanların sadece "filan tarihte evinden çıkan ve bir daha kendinden haber alınamayan"lardan ibaret olduğunu sanmak ne trajik bir yanılgı!

Her gün bir düğmeye basarak, pencerelerinden görünmekte olan dünyayı değiştiremiyor olmak nasıl da canını sıkıyor insanların.

"Bugün kalbinize dokunan bir şey yapacağım" dedi fena halde tırsmış hastasına sevimli kardiyolog.

"Aramızdaki her şey bitti" dedi kederle kadın. "İnan, daha yeni başlıyor" dedi tedirgin bir şekilde adam.

Her şeyi rahatlıkla unutabildiğini söyleyerek böbürlenen insanların, daha önce gerçekten unutulmamaya değecek bir şey yaşamış oldukları ne malûm?

Gözlerimizi sadece insana çevirmiş, sadece insandan bulgular toplamış olsaydık; bugün yaşadığımız olağandışılıklara muhtemel ki "küresel soğuma" adını verecektik.

"Herkes eteğindeki taşı döksün" diye gürledi dağların ileri gelenlerinden biri. Heyelan silsilesi böyle başladı.

Her gün yaşanan sayısız "istenmeyen olay"ın bir "isteyen"i yok mu gerçekten?

Jilet gibi ütü yapmayı, dört dörtlük kravat bağlamayı, sinek kaydı tıraş olmayı bir türlü başkaları gibi beceremeyen insanlar, bugün bir çay söyleyin kendinize benden!

Sanki doldurmam gereken formların bir yerlerine hep takılıyorum ben ve kalemim yoluna bensiz devam ediyor.

"Gözleriniz ne kadar güzel" diyecek oldum, "Lens onlar" dedi sırıtarak... Aşk artık optik bir yanılsama!

Çokbilmiş google earth"e "Hacemminin çavdar tarlası"nı sordum, apıştı kaldı!

Herhangi bir şeye çok bozulmuş bir insanın, o hal içinde debelenmeye devam ederken üstüne üstüne gitmek, zalimliğin en kemiksiz hallerinden biridir.

Kendini hiç tartmayan biri, insanlığında neyin eksik, neyin fazla olduğunu nereden bilsin?

"Dünyayı sen mi kurtaracaksın?" diye soranlara, "Dünya mı seni kurtaracak?" diye sorun.

Ben bir trene atlayıp hiç arkama bakmadan bu şehirden gitmeyi çok düşündüm ama devlet buraya demiryolu yapmayı bir türlü akıl edemedi.

Hiç yetmeyecek kadar az olan bir şeyi, ömrünce biriktirsen kime ne fayda?

"Arada bir ağla ki" dedi meczup, "gözlerin kurumasın."