Korkarım, bir fikrim var!

Ne kadar korktuğumu bilemezsiniz!.. Elimden gelen bütün gayreti göstermeme karşın, bir türlü zihnimi fikirsiz bırakmayı başaramıyorum.

Gözlerim fersiz, tenim renksiz, ruhum neşesiz, dizlerim dermansız oluyor ama zihnim fikirsiz olmuyor.

Bu fikirler nereden türüyor, hangi akıl almaz mantıkla benim zihnimi mekan ediniyorlar bilmiyorum.

Bir an gaflete düşüp boşluk bıraksalar, hemen zihnimin bütün lambalarını söndüreceğim.

Fakat bunu yapmıyorlar. Hiç gaflete düşmüyorlar. Hiç boşluk bırakmıyorlar.

Her an fitne-fesat üretmek için hazır kıta bekliyor, bir an için bile olsa görevlerini aksatmıyorlar.

Ne zaman yoklasam; en az bir fikir zihnimin ortasında oturuyor oluyor.

Oysa ben, memleketimizin içinde bulunduğu bu kötü zamanlarda ve bu zor şartlarda; devletimizin başındaki bunca dert ve bela yetmezmiş gibi ortalıkta fikirli fikirli dolaşmayı hiç istemiyorum.

Ben bu memleketi severim, devletle de pek didişmek istemem. Gelin görün ki, bu sinsi fikirler beni yoldan çıkaracak diye korkuyorum.

Her ne kadar onlar ben çağırmadan gelip kendiliklerinden zihnimi işgal ediyor olsalar bile; yine de zihin benim zihnim öyle değil mi?

Kafamda bir fikir varsa, insanların o fikrin bana ait bir fikir olduğunu sanmaları ve dolayısıyla bütün sorumluluğunu da benim sırtıma yüklemeleri kadar doğal birşey olamaz.

Ne bilsinler o fikirlerden kurtulmak için çılgınca mücadele ettiğimi, ne bilsinler zihnimi boş tutmak için gösterdiğim gayretleri!

Onlar da haklı; memleketin büyük bir ekseriyeti bu düşünme yükünden zihnini arındırmayı başarmışken; bizim gibi fikir özürlü birtakım adamları anlayışla karşılayabilmenin imkanı var mı?

Tabii ki yok!

Oysa zihnimin içinde var olmakta keçi gibi inat eden bu sinsi, bu hain, bu tehlikeli fikirlerden ben de en az onlar kadar şikayetçiyim.

Ben ister miyim zihnimde fikir cephaneleri taşıyarak memleket için sürekli tehdit oluşturmayı?

Ben istemez miyim düşünmemek suretiyle memleketimin geleceğe uzanan aydınlık yolunun önünü açmayı?

Nasıl oluyor bilmiyorum; ben düşünmek istemezken, devlet düşünmemi istemezken, yasalar düşünmemi tehlikeli bulurken ve dünya önüme düşünmemi gerektirecek hiçbir durum getirmezken.. ben yine de düşünüp duruyorum?

Bu nasıl oluyor Allah aşkına?

İnsan istemeye istemeye cinayet işler mi? İstemeye istemeye hırsızlık yapar mı? İstemeye istemeye kamu menfaatlerinin zıddına zıddına gider mi?

Peki ben niye apaçık bir suç potansiyeli taşıyan bir işi istemeye istemeye yapıp duruyorum.

Çıldırmamak elde değil! Durmadan kendime "Ben niye düşünmekten kendimi alamıyorum? Ben de eksik olan ne? İflah olmayacak kadar kötülüğe batmış bir adam mıyım ki büyüklerimin istemediği bir işi yapmakta bu kadar aptalca bir istikrar gösteriyorum?" gibi kırıcı sorular soruyorum.

Gerçekten kim beni bu hale getiriyor?

Fikir mikrobunun panzehiri hâlâ bulunmadı mı? Anti-fikir aşılarını yine Küba''dan mı aldık ki, hepsi bozuk çıkıyor?

Hiç faydası yok biliyorum; ben ömrüm boyunca aklından mutlaka fikir geçecek lanetlenmiş bir adam olarak yaşayacağım!

Her hapşırdığında devletine "çok yaşa" dediği halde yine de zihninde potansiyel suç taşıyan bir özürlü olacağım!

Fikirlere ömür boyu yataklık edip duracağım, örgütlü harflerden cümleler kuracağım!

Korkarım ki ben hiç adam olmayacağım!