Ne çok şey var kendimizle aramızda!

Güzel bir günle aramızda ne çok şey var. Ne çok kalabalık, ne çok gürültü, ne çok angarya, ne çok lüzumsuz kıpırtı... Hiç yüzlerine bakmasak, hiç kulak asmasak, hiç oralı olmasak, hiç prim vermesek, sadece kaçmaya, kaçınmaya, kurtulmaya, uzaklaşmaya çalışsak bile sonunu getiremediğimiz ne çok ağırlık var hayatımızda. Bütün zamanımız çırpınmakla, debelenmekle, parça parça oluncaya kadar kendimizi o yana bu yana çekiştirmekle geçiyor. Güzel bir günle aramızda ne çok şey var gerçekten, ne çok şey... Mânâsını hala avuçlarında muhafaza etmekte olan bir cümle bulmak ne kadar zor... Bir tarif biriktirmek, bir hissiyat damıtmak meselelerden ne kadar zor, ne kadar yorucu, ne kadar uzak... Gitmek bir yere doğru, gidebilmek, ama gerçekten, mesafe alarak yani, bir noktadan bir başkasına doğru, bir noktadan kendisine doğru, bir insandan bir başkasına ve kendisine doğru... Sabahın en inanılmaz olduğu demle aramızda ne çok şey var. Seher derslerinin boş geçirildiği bir gaflet mektebinde hayat çürütüyoruz besbelli. Birbirimizin hiç kimsesi değiliz besbelli, kendisiyle konuşmaktan bile usanacak kadar çok zaman geçmiş insanlıklarımızın üzerinden. Çenelerimiz kıpırdıyor, ağzımız kıpırdıyor, dilimiz kıpırdıyor. Sesler, evet sesler, birtakım sesler var bedenler arasında gidip gelen. Ama bütün bu sesler bir kalbi bir kalbe taşımıyor. Nabız atışını kaybetmemiş kelimelerle aramızda ne çok şey var. Birbirimizi duymaklığımızı kaybetmiştik önceden, birbirimize söylemekliğimizi de kaybediyoruz şimdi. Bir alışveriş kalmıyor böylece aramızda hesaba gelmeyen. Sağır bloklar gibi yükseliyoruz yan yana. Birimizin zemherisinden diğerinin haberi yok. Söylenmemiş kelimeler dağ gibi birikiyordu içimizde önceden. Şimdi verilememiş selamlarla doluyuz ağzımıza kadar. Canımız yansa, bir yerimiz kanasa, başımız ağrısa çatlayıncaya kadar ya da ellerimiz üşüse mesela, sadece ellerimiz üşüse, bir altyazı olur geçeriz filmin en heyecanlı yerinden körlemesine. İçimize iyi gelecek tatlı bir dokunuşla aramızda ne çok şey var. Bir şey gelse aklımıza, bir iyi fikir, sözlerin üstüne çıkıp tüneyecek heyecanlı bir söz, kilitli yüzleri gülümsetmeyi uman iyi niyetli bir nükte, uzun zamandır kimsenin kimseye aktarmadığı bir okkalı darb-ı mesel, bir erenler sözü, bir unutulmuş hikayecik mesela... İliştirmeyi istesek karmaşayla tıka basa doldurulmuş boşluğun yakasına itinayla... Ki kaygandır fazlasıyla o boşluk, iğne işlemez, teğel tutmaz, mânâ barındırmaz, insanlık istemez bir koca gövde... Özenle büyüttüğümüz bütün o güzel sırlar, bütün o taze fidanlar, uçmaya yeltenen bütün o taze kuşlar, adını koymaktan ısrarla kaçındığımız bütün o imalar ya da kalbimizin sofrasından arta kalan, sağa sola dökülen, toprağa karışmaları an meselesi bütün o fısıltıları içimizin... Hayat, kala kala, elimizden kurtulan bir uçan balon kadar mı kalacak? Yani insanlık, ardından, çaresizce, geri dönüşü olmayan o uçan balona mı bakacak, bakakalacak? Durmadan en güzel giysilerini giyip duran hayallerimizle aramızda ne çok şey var. Hangi camdan canımızla, heyecanımızla bakmaya kalksak dışarıya, kırılıyor, kırılıveriyor. Ne zaman iç cebimizden henüz tam vakti gelmemiş bir bahar çıkarmaya yeltensek, bir kara kırağı gelip tarumar ediyor. Nerede bir sükûnet şiltesi görüp kıvrılsak üzerine, gelip çullanıyor zamane icatları ve icapları kompile üstümüze. Uzağız uzaklıktan bile. Hiç gökyüzüne bakmayacaksak bu çatısızlık niye? Güzel bir anla aramızda ne çok şey var. Gerçekten, ne çok şey var güzel olmakla aramızda.