Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Bu hafta araya girip kafamı kurcalayan kimi başlıklar nedeniyle, "Avrupa''yı Düşünmek" dizisine kısa bir ayraç açmak istiyorum. Yılbaşına kadar Avrupa''ya uzun uzadıya değinmeye ve arada unutulan bazı önemli hususları vurgulamaya fırsat olacak. Gelelim bu haftanın "usandırıcı" başlıklarına:

Baştan yanlış bir girişim olan, ama artık bir tür kaçınılmazlık kazanmış bulunan Af Yasası iyice "anlaşılmaz" bir tartışmanın konusu kılındı. Tasarının içeriğine ilişkin onca aksaklığı bir yana bırakıp işi MHP''nin belli bir madde konusundaki "tutumuna" bağlamak, olsa olsa bir "ince alay" örneği. Cuma günü Güneri Civaoğlu, Milliyet''teki köşesinden, bu tutumun ne tür bir "hukuki eşitlik" anlayışına dayandığını gayet güzel ve açık bir dille ifade etti. Oradaki saptamalara ekleyecek fazla bir şey yok. Ancak Türkiye''de tartışma başlıklarını ne kadar "derin" bir biçimde ele aldığımız ve bundan nasıl "görkemli" siyasi sonuçlar çıkardığımız iyice anlaşılıyor. Tabii, bu girişimlerin ardında MHP''yi siyasal olarak yıpratmak gibi safdil bir hedef de barınıyor. Bu tür safdil "çözümlemelerin" genel seçim öncesinde ne kadar yanıltıcı sonuçlar doğurduğunu herkes unuttu anlaşılan.

Aynı yanıltıcılığı taşıyan bir diğer tartışma başlığı da Susurluk. Artık "temcit pilavı"na dönen bu başlıktan da MHP''ye ve bazı siyasi aktörlere yönelik aynı safdil siyasi sonuçların çıkması bekleniyor. Seçim sonrasında ortaya çıkan ve sözde MHP''nin yükselişini açıklayan "Apo''nun yakalanması" kolaycılığından bir adım öteye bile gidememişiz. Türkiye''de Susurluk''un ne tür bir sendrom doğurduğunu ve dünya konjonktürü açısından "yeni milli eğilimler"in (ki bunlar şu sıra yine pek revaçta olan, ama içeriği yeterince doldurulamayan liberal yaklaşımlarla mutlaka karşıtlık taşımıyor) nasıl etkiler yarattığını anlamamakta direndikçe, düşsel siyasi sonuçlar çıkarmayı ve temennilere dayalı siyasalar üretmeyi sürdüreceğiz. (Belki pek de uzakta olmayan) Sandıktan yeni şaşkınlıklar doğacak.

Dünya konjonktürü deyince, FP kurmaylarının ABD gezisine değinmemek olanaksız. "Kitle partisi" olma savındaki FP''nin, kim ne derse desin, böyle başarısız bir organizasyonla yola çıkması geçmişteki yanlışlardan ders alınmadığını gösteriyor. Özellikle vurgulamak istediğim bir şey var: Kapatılan RP''nin en büyük başarısızlığı, yine kim ne derse desin, "ekonomi" ve "dış politika" gibi son derece önemli (ve toplumun dinamiklerini doğrudan belirleyen) iki temel husustaki donanımsızlık ve hazırlıksızlığından kaynaklanıyordu. Bugün FP''nin, uluslararası konjonktür ve dünya dengeleri açısından, daha kavrayışlı ve kuşatıcı bir konuma geldiğini söylemek zor. Ama daha vahimi, FP''nin "Sosyal Güvenlik Yasası" hakkında Anayasa Mahkemesi''ne son anda yaptığı başvuru. Bu son derece kaba bir "popülizm"dir. Daha önce de değinmiştim: Geçmişte (özellikle rahmetli Özal''a atfen) ekonomik liberalizmin "siyasal" yönü eksik kaldı deniyordu. Bugün de tam tersi oluyor. Ekonomik liberalizmi benimsemeden siyasal liberalizmi savunmanın, sahiplenmenin anlaşılır bir yanı yok. Dahası -bunu Türkiye''deki hemen bütün siyasi partiler için söylüyorum- "ultra-liberalizm" ile "popülizm" arasında bir sarkaç gibi salınmanın hiç mi hiç anlamı yok.

Cuma günü, son olarak, ATV''deki "Siyaset Meydanı"nı izlemek gibi "can sıkıcı" bir deneyim yaşadım. Kişisel konumum orada söz alanların hiçbirinin çok yakınında durmuyor, ama "Aydınlamacı" olduğunu varsayan cephenin tutum, düşünüş ve tartışma biçimi az çok dehşete kapılmamı sağladı. Aydınlanma''ya ilişkin düşünsel konumum nice sorunsal barındırıyorsa da "ussallık" konusunda ondan pek uzağa düşmüyorum. Aydınlanma''nın temeli Us''tur, Ratio''dur; onu bir düşünüş yordamı kılan şey Ussallık''tır, Rasyonalite''dir. (Özellikle gençler için) Eleştirellik ve kuşkuculuktan vazgeçtim, ama kişi biraz olsun Ussallık bekliyor.

"Siyaset Meydanı" aklıma Borges''in "Araya Giren" adlı öyküsünü düşürdü. Öyküde birbirine pek düşkün iki kardeşin arasına bir kadın girer. Zorlu bir dönemin ardından, kardeşlerden biri -biraz da sessiz bir anlaşma sonucunda- "araya gireni" ortadan kaldırır. İki kardeş kendilerini var eden ilişkiyi tekrar kurdukları gibi, onu besleyen yeni bir damar da kazanırlar. Borges öyküyü şöyle bitiriyor: "Aralarında bir bağ daha vardı artık -acımazsızca kurban ettikleri kadın ve onu unutmak için duydukları ortak istek" (çev. Fatih Özgüven). Türkiye''de karşıtların birbirini besleyen bir ilişki kurmasını ve "araya girip de arada giden"in bu memleket olmasını engellemek gerekiyor. Türkiye ne çektiyse, aslında birbirini beslemekte olan karşıtlıklardan çekti. Birbirini besleyen karşıtlıklar yerine, karşıtlıkların Türkiye''yi beslediği eleştirel, kuşkucu, bir o kadar da ussal bir çerçeveye gereksinimimiz var.


Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...