Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Türkiye''de son günlerde bir tür "tartışma enflasyonu" yaşanıyor. Gündemimizde çok kritik tartışma başlıkları var ve bunların mümkün olduğunca serinkanlı bir biçimde ele alınması gerekiyor. Ama öyle bir durumdayız ki neredeyse bu başlıklar üzerine daha şimdiden söylenmedik hiçbir şey kalmamış gibi. Bu durumun "olumlu" yönleri vardır elbette, ama "sağlıklı" bir yön bulma için fazla işlev taşımıyor olsalar gerek. Bendeniz de bu "öneri ve görüş bolluğu"ndan yararlanarak -ve nice tartışma başlığının "rasyonel" bir zemine kavuşacağı günü bekleyerek- zamanımı bir televizyon kanalımızdan canlı olarak yayınlanan "Copa America" karşılaşmalarını izlemeye ayırıyorum daha çok.

Copa America dünyanın en eski uluslararası futbol organizasyonlarından biri. Eskiden sadece Latin ülkelerinin katıldığı bu turnuvaya son dönemde Kuzey Amerika ülkeleri de dahil edilmişti; hatta şu anda oynanan kupada Japonya da mücadele ediyor. Kupanın evsahipliğini bu yıl Paraguay yapıyor. Paraguay çok ciddi bir ekonomik kriz içinde olmasına karşın, milyonlarca dolar zarara girmeyi bile göze alarak, bu organizasyonu gerçekleştiriyor. Ne yazık ki Paraguay''ın önemli bir kaybı daha var: Milli takımın sıradışı kalecisi, bir serbest vuruş ve penaltı uzmanı Chilavert. Takım kaptanı Chilavert, ülkesinin mevcut ekonomik şartlar içinde böyle bir kupa düzenlemesini protesto ederek milli takıma katılmamış. Dünya Kupası''nda "gol atan ilk kaleci" ünvanını kılpayı kaçıran Chilavert, bize yeni bir düşkırıklığı daha yaşatmış oluyor.

Yine de -Chilavert''ten yoksun olsa bile- 1998''de Fransa''ya kök söktüren Paraguay''ı, hırçın ve inatçı Meksika''yı (ne kadar inatçı olduklarını 2-1 kaybettikleri son Brezilya maçında gösterdiler), Salas ve Zamorano''lu Şili''yi futbolda atılım içinde olan Japonya''yı, ne zaman ne yapacağı belli olmayan Kolombiya''yı, bir zamanların efsane adları Uruguay ve Peru''yu, en önemlisi de Arjantin-Brezilya rekabetini izlemek oldukça keyifli. Brezilya turnuvaya yeni bir teknik direktörle ve eksiksiz bir kadroyla katılıyor. Arjantin''de de yeni bir teknik direktör var, ama Avrupa''da top koşturan yıldızların büyük bölümü takımda yer almıyor. "Sakatlık" ve "yorgunluk" gibi gerekçelerle takıma katılmaktan çekinen bu yıldızları, futbolun devi Maradona sert bir dille eleştirmiş. Arjantin''in 1998''deki kadrosundan sadece Simeone, Zanetrti, Ayala ve Burgos takımdaki yerlerini almışlar. Arjantin, herşeye karşın, genç ve deneyimsiz kadrosuyla, yeni teknik direktörüyle ve Simeone''nin Ekvador maçında gözlenen hırsıyla finali zorlayacak gibi görünüyor. Ülkemizde Brezilya ve Arjantin taraftarı çoktur. Ben de fanatik bir Arjantin taraftarı olarak, dört gözle Arjantin-Brezilya finalini bekliyorum.

Arjantin-Brezilya rekabetinden söz edince, aklıma hemen önemli bir "ayrım" geliyor. İki ülke de futbolun "efsane" adları, futbol alanında ikisi de birer "mitos." Ama bu "mitos" oluşlarında ince bir ayrım var. Brezilya, dönemin şartları içinde, daha çok "radyodan dinlenmiş" bir takım. Çok az kimse bu takımın nasıl oynadığına dair gerçek bir "tanıklık"a sahip olmuş. Herkes Pele''nin 1000 gol attığını duymuş. Şimdilerde bile televizyondan Pele''nin çok klas birkaç hareketine tanıklık etmek mümkün oluyor (üstelik, bu arada, Garrincha''nın hakkı epeyce yeniyor!). Lafı uzatmak gereksiz, bu "eksik tanıklık" Brezilya''yı -benim tanımımla- "düşsel bir mitos" kılıyor. Brezilya 1994''te kupayı alıp 1998''de final oynadı da biraz "gerçeklik" kazanır gibi oldu. Yine de bana "düşsel" yanı hiç mi hiç azalmamış gibi geliyor.

Arjantin''e gelince: Ülkemizde dünya kupası ilk kez 1974''te televizyondan canlı olarak yayınlanmaya başladı. Brezilya''nın düşüşe geçtiği bir dönemdi bu. Benim kuşağım 1978''de Passarella''lı, Ardiles''li, Kempes''li Arjantin''in şampiyon oluşuna "an be an" tanıklık etti. 1982''de sahneye Maradona çıktı (Pele gibi "düşsel" kalmadı, gözlerimizin önünde büyüdü!), o kupada tekme tokat durduruldu; 1986''da fırtına gibi esti, kupayı Arjantin''e taşırken İngiltere''den tarihi bir intikam almayı da unutmadı; Napoli''ye gitti, bu yoksul takımın makus talihini tek başına tersine çevirdi; 1990''da hiçbir şey yapamaz denen Arjantin''i, inadıyla finale çıkardı (gazetecilere "Hani Almanya-İtalya finali?" diye bağırışı hala gözlerimin önünde); 1994''te Brezilyalılar portakal suyuna doping maddesi katmasaydı (şaka bu!) Arjantin yine final oynayacaktı. Sözün özü, Arjantin "eksiksiz bir tanıklık" eşliğinde "gerçek bir mitos"a dönüşüverdi. Benim için Brezilya ne kadar "düşsel" ise, Arjantin de o kadar "gerçek"!

Artık gündemimizdeki tartışma başlıklarına dönebiliriz. Futbolla ilgili olsun olmasın, bu başlıklar için "düşsel" olanı bir yana bırakıp gözlerimizi "gerçek" olana çevirmemiz gerekiyor.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...