Çocuk eğitimi konusunda bugüne kadar çok sayıda eğitim modeli geliştirildi ve geliştirilmeye devam ediliyor. Alanında uzman her isim kendi görüşlerini tasvip ettiği görüşlerle birleştirerek yeni bir eğitim modeli hazırlıyor. Anneler ve eğitimciler de bu eğitim modellerinden kendilerine uygun bulduklarını çocukları/ öğrencileri üzerinde deniyorlar. Biri tutmayınca diğer eğitim modeline geçiliyor. Pek tabi, çocuklar da deneme tahtasına dönüyor.
Tamam, geliştirilen eğitim modellerine bir itirazım yok. Hepsi de çocuklarımızın sağlıklı birer birey olarak hayata atılmaları için gösterilen yoğun çabanın ürünü... İtirazım, her eğitim modelinin her çocuğa uygulanamayacağı noktasında. Nasıl ki bir elin parmakları aynı kola bağlı olmasına rağmen farklılık gösteriyorsa çocuklar da, kardeş olsalar bile gerek yapılarıyla ve gerekse karakterleriyle farklılıklar gösteriyor. Tek yumurta ikizlerinin dahi karakterlerinin birebir aynı olduğunu söyleyemeyiz. Genetik yapıları farklı olduğu gibi karakteristik özellikleri de farklılık taşımakta... İşte bu sebeple tercih edilen eğitim modeli, uygulanmak istenen her çocukta beklenen etki ve tepkiyi gösteremez. İşe yaramayan her yöntemin ardından bir yenisi denenir ama sonuç değişmez. Ebeveynler gayretlerinin sonucunda beklentilerini alamayınca: "Bu çocuk nasıl bu hale geldi? O kadar kitap okuduk, araştırdık, en iyi eğitim modellerini uyguladık ama şimdi çocuğumuzu tanıyamıyoruz." gibi şikâyetleri sıralar.
Eğitimciler de kurumlarında uyguladıkları eğitim modelinin neticesini her çocukta istedikleri şekilde alamadıklarından şikâyet ederler. Oysa kimi çocuk görsel zekâya sahiptir, kiminin işitsel zekâsı öndedir. Bazısı nesneleri dokunarak tanımak ister, bazısı görmeyi ve resmetmeyi sever. Keşfetmekten hoşlanan çocuklar olduğu gibi bundan sıkılan çocuklar da olabilir. Şimdi bu durumda eğitim modelini mi, buna uyamayan çocuklarımızı mı suçlayacağız? "Bu çocuk sorunlu, bu çocuk iyi terbiye görmemiş. Ne yaparsak yapalım işe yaramıyor?" ifadeleri eğitimcilerin bir kaçış noktasıdır. Oysa sorun çocukta değil, çocuğa olan yaklaşımdadır.
Çocuğu tanıyıp ona uygun davranış gösterilebilse bu sorun hiç yaşanmaz. IQ''su yüksek bir çocuğun normal zekâdaki çocuklarla aynı sınıfta olması ve kendisine basit gelen derslerden sıkılıp enerjisini hareketlilikle atmaya çalışmasının hiperaktiflik gibi rahatsızlıklara bağlanması gibi bir durum bu...
Şimdi sormak gerek, bunca doğru eğitim modelleri içinde nasıl bir yanlış yapılıyor da çocuklarımızı tanımakta zorlanıyoruz?
Aslında cevabı sorunun içinde saklı... Çocuklarımızı tanımaya çalışmadan onları eğitme gayretine düşüyoruz. Her çocuğun aynı yöntemle eğitilemeyeceği gerçeğini dikkate almıyoruz. Çocuklarımız Allah''ın emaneti. Tertemiz, içine en güzel kelimelerin yazılacağı bir sayfa gibi bize veriliyor. Biz o sayfaya ne yazarsak okuduğumuz da o oluyor. Kâğıdına siyah yazan biri beyaz okuyamaz. Çocuğunu tanıyıp buna uygun davranış göstermeyen ebeveynler ve öğrencilerini tanımadan hepsine aynı şekilde davranan öğretmenler elbette çocukların davranışlarını anlamakta zorlanacaklar.
Evet, çocuklarımız deneme tahtası değil. Onları en iyi şekilde yetiştireceğiz diye her okuduğumuzu üzerlerinde deneyemeyiz. Yapmamız gereken çocuğumuzu/ öğrencimizi tanımak, karakterini çözmek ve buna uygun davranmak. Çocuk eğitiminde ilk adım çocuğu tanımak olmalı muhakkak... Sonrasında çocuğun yapısına uygun ama öncelikle sevgi odaklı bir davranış göstermek, bu davranışta da tutarlı olmak...
Çocuğumuzun şahsiyet sahibi, ahlaklı bir birey olarak hayatın içinde yer almasını istiyorsak dini ve ahlaki değerlerimizden yararlanmalı, bizzat uygulamalı ve örnek olmalıyız. İşte ancak o zaman çocukları deneme tahtasına çevirmeden yetiştirmemiz mümkün olacaktır.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.