Şair ki...
İhsan DenizYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 18/09/2006, Pazartesi • Yeni Şafak Haber Merkezi
Kimi zaman açgözlüdür!.. Sınır tanımaz bir cür''etle, bütün bir şiir dünyasını ''işgal''e kalkışır:
Bütün ''iyi şiir''lerin kendisinden neş''et ettiğini ve dahası, muhtemel bütün ''iyi şiir''leri yalnız kendisinin yazabileceğini söyler..
Bir ''milât'' olduğu ve kendisinden sonra ''iyi şiir''in ortadan kalkacağı iddiasındadır. Sık sık, "Artık bu son şiirim oldu/olacak" diyerek, ilginin yalnız kendi üzerinde yoğunlaşmasına çabalar.
Varolan bütün ''pâye''leri şahsında toplamak ve bunun için de her yolu mübah sayıp denemekten geri durmaz.
Kimseyi beğenmez, kimsede azıcık bir ''şairlik'' değeri bulmaz, bu bakımdan kimseye iltifat etmez.. İltifatı, teşekkürü, onurlandırılmayı hep başkalarından bekler..
Daima önde, ilk sırada gözükmek ister. Gerekirse, şiir göndereceği/gönderdiği derginin editörüyle pazarlık yapar: "Birinci sırada benim ismim çıkmalı, ilk basılan şiir benimki olmalı, benim önüme kimse geçmemeli"!. Kimi zaman, "Falancanın bu dergide işi ne?" diye azarlar; "Filâncaya karşı beni niye savunmadınız?" şeklinde, posta koyduğu da olur!.
Şiir antolojilerinden; başka isimlerle, diğer imzalarla bir arada bulunmaktan, onlarla aynı sayfaları paylaşmış olmaktan nefret eder! "Ben varken, onlar da kim oluyor?" diye, söylenir-durur..
Sık sık kendisinden, şiirinin büyüklüğünden bahsedilmesi peşindedir. Tavır, tutum ve ilişkileri yalnız buna mâtuftur: Bu yüzden çok çabuk saf ve fikir değiştirir; kişileri yönlendirmek ister; hiç çekinmeden insanları yüzüstü bırakır..
Şiiri, komplekslerinin yegâne yaması hâline getirdiğinin farkında değildir. Düşmanca bulduğu/gördüğü her yaklaşımı bir ''şahsiyet'' sorununa dönüştürmesi ve ''açığı'' şiirle kapamaya çalışması bu yüzdendir. Şiiri, bir ''intikam aracı'' kılarak, karşısındakine silâh gibi doğrultmada hiçbir sakınca görmez..
Şair ki, kimi zaman atgözlüdür!.
Yalnız kendi yazdığı şiirin ''değer'', ''beğeni'' ve ''katkı'' ürettiğini düşünür. Şiir dünyasına, başka şairlerin de bir ''estetik değer'', bir ''dil beğenisi/katkısı'' sağlayabileceğine ihtimal vermek istemez.
Şiirin farklı algılama/sezme biçimleri oluşturabileceği hususunda herhangi bir esneklikten yana değildir; şiir, gerek yazılırken gerekse okunurken tek bir algılama/sezme sürecine tâbî olmalıdır.. Söyleme bile fazla: Bunda yegâne ölçüt kendisidir, kendi şiiridir!
Başkalarının şiire dair yaklaşım ve değerlendirme biçimlerine aldırış etmez, onları ''hafif'' bulur, dikkate almaktan kaçınır; şiir çevrelerinin yalnız kendi değerlendirmelerini ''öne'' almasını, benimsemesini, izlemesini bekler..
Şair ki, kimi zaman gözsüzdür!.
Kendine ait herhangi bir ''rota''sı, ''çizgi''si, ''kulvar''ı yoktur; önüne çıkan her yola sapabilir, her dolmuşa biner, her dolduruşa gelebilir..
Günün ve gündemin akışına göre davranır; bugün sevdiği bir şair veya şiirden yarın nefret edebilir, -daha sonra tekrar nefret etmek üzere- öbür gün yine sevebilir..
Esasen, en iyi bildiği iş, ''amigoluk''tur; onun-bunun borazanını çalmaktır..
Bir ''amigo'' için fazla söze ne hâcet?.
''Amigo şair''leri sevelim, onları koruyalım! Hiç olmazsa karetta karettalar kadar ilgi ve ihtimam gösterelim; şiirin kıyılarından eksik etmeyelim onları…
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.