Aptal misyon!
İhsan DenizYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 13/08/2001, Pazartesi • Yeni Şafak Haber Merkezi
Geçen hafta, 90 öncesinin belli başlı dergilerinin varoluş nedenleri arasında gördüğüm bir ''Okul'' olmak ve ''İnsan yetiştirmek'' ideallerini merkeze aldığımızda, aynı bağlamı içerip de bugün karşı karşıya kaldığımız ''boşluk''u dolduran veya doldurmaya aday olan herhangi bir dergi ya da dergicilik anlayışının mevcudiyetini sormuş ve benim cevabımın "Aslında mevcut!" biçiminde tezahür ettiğini belirttikten sonra, bu ironik cevabın nasıl ''yanlışlanabileceğini'' bugünkü yazıya bırakmıştım. Hatırlanacağı üzere, söz konusu cevabı bir taraftan ''ironik'', diğer taraftan ise ''yanlışlanabilir'' kılan esas unsur; günümüz dergi ve dergiciliğiyle ilgili zemin oluşturan "Acaba, hangi kalite ve düzeyde?" biçimindeki karşı-sorunun, anında zihinlere üşüşmesiydi..
Aslında, edebiyat/şiir çevrelerinde 90''lardan 2000''li yıllara sarkan popüler eğilimleri, algılama/kavrama formatlarını, beğeni düzeylerini, ifade tarzlarını, gündelik ve –yeniden üretilip rûhî bir ihtiyaca cevap olmaksızın– hemen tüketilebilir kaygu ve beklentileri... kısaca varoluş trentlerini göz önüne getirdiğimizde; ''Okul'' olmak ve ''İnsan yetiştirmek'' işlevlerine yüklenen ''anlam''ın hayli sulandırılması, içeriğinin boşaltılması ve dolayısıyla azımsanmayacak ölçekte bir değer erozyonuna uğraması handikapı yanında, bir de günümüz dergi ve dergiciliğinin işgal ettiği konuma bakarak, "Evet, bu tür dergiler günümüzde de mevcut!" gibi bir neticeye varmak, hiç güç olmasa gerektir..
Zaten, bu ve benzeri hususlarda, gerek günümüz dergiciliğinin içinde bulunduğu âtıl ve yoksul hâli besleyen anlayış sahiplerinin, gerekse bizatihî kimi dergilerin, bahse konu "sahih'' misyonun çaptan düşmesine hem sebep olarak ve hem de buna aldırış etmeden, açık veya îmâ yollu çeşitli görüş, yaklaşım ve iddiaları sık sık karşımıza çıkıyor.
Ve öyle görünüyor ki; gerek donanımlarını, gerek yapılanma ve duruşlarını, gerekse maksimum potansiyellerini tartma, değerlendirme ve biraz olsun bünyelerine bakıp özeleştiri yapma gereğine başvurmadan böylesi bir işleve sahip çıkmakta hiçbir mahzur duymuyorlar.
Kimi, bünyesinde şair biriktirip sayıca çoğaltmayı ''İnsan yetiştirmek'' ve "Yarına kalmak" saflığıyla önemsiyor; kimi ise, kendine yer açmak telâşından dolayı, bir önceki şiir dönemini yok sayıp, ne idüğü belirsiz şiir anlayışlarıyla poetik öncülük ettiğini ve dahası, sergilediği güdük şiirlerle Türk şiir pratiğinde yeni bir damar/kulvar açtığını zannedip, kendi başlarına özel bir ''Okul'' oldukları îmâsını şehir şehir gezmek sûretiyle de tezgâhlayarak, pazarlamacı hüneriyle avunuyor..
İyi, güzel de; edebiyat sosyolojisi ve estetik/poetik yeterlilik açısından bugüne kadar verdikleri kolaj, fotoğraf ortada ve aynadaki görüntüleri cüce mikyâsındayken, kendilerinde vehmettikleri bu ''misyon'', "âlemi mertek" sanmanın ''köylü kurnazlığı'' anlamına gelmiyor mu? Olsun, gelsin! Zevzeklikleri yerinde ya..
Hani bir atasözümüz vardır: "Koyunun bulunmadığı yerde, keçiye Abdurrahman Çelebi derler"; doğrusu, sözünü ettiğimiz ''boşluk'' ile bu dergilerin ''misyon''larını yan yana getirdiğimizde, hâsıl olan tabloya atasözümüz cuk oturuyor.. Üstelik evrende ''boşluk'' olmadığını düşünürsek, her hâlde, bunlar için bundan iyisi, "Hem cam kenarı, hem 25 kuruş"tur!..
Nasıl olsa, artık "abisiz"lik moda! Orda-burda, "Abi" putunu (!) kırıyor bu arkadaşlar; görmüyor musunuz? Sizin anlayacağınız, "Abisiz" de kotarılıyor bu işler.. Canım, bay Pavlov söz konusu ise, "Mürid uçurur" taifesinden olmalarına aldırmayın artık; o kadar kusur... Arada bir, bay Pavlov''un zilinden kurbağa sesi çıkıyormuş; ne gam!. Hem, bir süre sonra, kötü alışkanlıklar mideyi bozmazmış!
Baksanıza, edebiyat/şiir dünyasına daha dün adım atanlar, bugün, bırakın ''en genç'' şairleri, kendi kuşaklarından olan genç şairlere bile "yol göstericilik" ve onları edebiyat dünyasına "kazandırmak" ''misyon''uyla uykusuz gecelere tâlipler. Yani şimdi, "Kendi muhtac-ı himmet bir dede, nerede kaldı gayrıya himmet ede" gibi hikmetli sözleri kaale almanın sırası mı canım?! Ama Allah için, herkes görüyor, biliyor ki; Türk şiiri, bu "yol göstericiler", bu "ön açıcılar" ve bunların gazıyla (pardon "referansıyla" demeliydim) ''şairler sahnesi''nde niteliği ne olursa olsun herhangi bir ''rol'' kapmak peşindeki ''açık ağızlılar'' eliyle nasıl da irtifa kazanıp, gerçek yolunu buluyor!
Aralarından, bu ''misyon''u sersemlik zannederek, umumhane ağzını şiir diline yamayıp, Türk şiirine komik ''destan''lar ve humor zenginliği –Can Yücel rahat uyuyabilir– katan olağanüstü yetenekliler bile çıkıyor! Değil mi ki; serde kaşarlanmışlık, kirli bir şuuraltı ve kuyruksuzluk var... bundan doğal ne olabilir?!
Hulâsa, kendi derilerinden imâl edildiği için durmadan tabasbus ve ufunet salgılayan bir ''davul'' (yani dergi!) bulmuşlar, ''tokmak'' da (yani şiir!) ellerinde; çal Allah, çal. Ooh! Nasıl olsa, ''ahali'' dinliyor; ''ahali'' yutuyor olan-biteni!.
İşte size ''Okul''; işte ''İnsan yetiştirmek'' ''misyon''u!.
Yani, benim yaptığım "kıskançlık" değil de nedir, Allah aşkına.
Siz söyleyin ama; bu büyük başarı karşısında, insan kıskanmaz da, ne yapar? Bu büyük başarı, yiyip bitiriyor beni!.. N''apayım...
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.