Ölümden Önceki Sözler, şair algısının, dünyanın/hayatın/eşyanın tüm gözeneklerine nüfûz etmek ve âdeta bitip tükenmez bir arayışa yönelmek biçimindeki gayreti gibidir. Şairin ''söz''ü sona ermeyecektir sanki: ''Ve'' bağlacı, bir konuşma esnasındaki ''nefes arası'' etkisi ve işlevi görür; şair coşkuludur, bir ırmak gibi akmaktadır. Bu kitabın birbirini tamamlayan iki özelliği hemen farkedilir: İmge sağanağı ve lirizm..
Necat Çavuş''un üçüncü şiir kitabı Yolcunun Gözleri Parlıyor (I. bas. Bürde yay./1989), şiirin doğduğu alanların/algılamaların, aynı devingen rûha ait olduğunu hissettiren yoklamalarla kayıt altına alındığı; ses ve ritm duygusu bakımından ilk kitap Keşifler''le ilişkilendirebileceğimiz (bunu, kitabın son biçimini/düzenlenişini göz önüne alarak yaptığımı belirtmeliyim) bir çalışmadır. İkinci kitaba nazaran, nefes araları uzamış ve tabir caizse, şairin ''ateş''i bir miktar düşmüştür..
Bana göre, Necat Çavuş, ilk kitabında benim "erken yaşta" şeklinde nitelendirdiğim ''hikmetli söz''e olan sıcak ilgisini, Yolcunun Gözleri Parlıyor''da ana motif ve eksen hâline getirmiştir. Klâsik tınılar, ''şairin dünyası''na yeni mecralar kazandırır; şiiri dönüştürür, zenginleştirir, Şiirsel özne, biraz geri çekilmiş gibidir; hikmetli sözün gereği olarak. Zira, şaire göre, "Aşk, insana yeni bir tarih yazdırır"! Şöyle söylenebilir: Yukarıdaki mısra bağlamında, şair hayatın nesnesi olmaktan objesi olmaya doğru evrilmiştir, açılım bulmuştur bu kitabında..
Bindörtyüzondokuz''da ayrı bir bölüm olarak konumlanan ve bölümle aynı ismi taşıyan ''Anne'' şiiri; güven duygusunun, merhametin sembolleştiği ve şairin kendini çocuksu duyarlığa teslim ettiği bir dünyadan izler/izlenimler aktarır. Hayâlin sularında, son derece ince bir çizgi yakalar şair.
''Lâ'' bölümü ise; biraz ironik, biraz tepkili ve biraz da şairin kendisini dünyadan ayırdığı şiirlerden oluşur.
''Siyahlar Prensesi'' başlıklı bölüm, özellikle ''Kopuşlar'' şiiriyle Yolcunun Gözleri Parlıyor''a ait bir iklimde ritm ve yapı denemesidir. Necat Çavuş''un nahif tavrı bir kez daha belirir Siyahlar Prensesi şiirinde.
Kuşkusuz, Bindörtyüzondokuz''a şairin son dönem çalışmalarından yeni/yenileyici estetik tatlar/açılımlar katan verimlerin başında, benim, "başlı başına bir kitap atmosferi/hacmi taşıyan" dediğim otuzbir bölümlü Deniz Düşünceleri başlıklı uzun şiir geliyor.
İmgeci, çok anlamlı katsayıyı haiz bir şiirsel örgü ile daha doğal bir dil ekseninin iç içe girdiği bir şiir boyutudur karşımızda duran.
Şair için, ''deniz imgesi'' -belki ''okyanus'' demeliydim- ile "gözleri(n) küçük kestane denizleri" olan ve şiir öznesinin "satarım kendimi bu aşk bakışına" dediği ''sevgili'' birçok bölümde örtüşür/özdeşleşir.
Necat Çavuş, çeperlerini ''kalp ağrısı''yla oluşturduğu şiirsel kulvarda "Yeni bir söz üstündeyim" ve "Yeni bir şiire girdim/Islandı bütün evren" mısralarıyla poetik bir vizyona işaret ederken, haklıdır da: Deniz Düşünceleri, "Söylemek için söylenmeyeni"n aramak/bulmak adına kendi içinde ses/söz sanatına dair derinlikli doğuşları haber veren/barındıran bir kalp/rûh/şiir sarfiyatının has damarlarındandır.
Şiir, kendi içinde sürpriz durak ve gelişmelerden geçerek, yine hoş ''sürpriz'' sayılabilecek bir izlekle/izlenimle, ''Sezai Karakoç'' imgesiyle bütünlenir/tamamlanır. Şiirin böylesi bir finalle ''kapanış''ı hayli enteresandır: Necat Çavuş, başından beri kendisini bağlı/bağımlı hissettiği ''üstad''ına/''usta''sına, şiir dünyasında bir bakıma ''baş köşe''yi vermiştir. Zira "Sezai Karakoç"; hem "denize ses veren, denizi konuşturandır", hem "gül devrinin fatihi"dir, "Ve sultandır", hem de "çelik sanatı mı önemli gülümsemek mi, öğretendir", "Ve kalemi tutunca eli bir yed-i beyzâ"dır..
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.