"Enfarktüs kapıda!"
İhsan DenizYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 05/04/1999, Pazartesi • Yeni Şafak Haber Merkezi
Ne tuhaf: İnsan, her şeye rağmen hayatın güzellikleriyle iç içe olduğunu ve yine her şeye rağmen hayatın sonuna kadar katlanılası, tadına varılası bir süreci ifade ettiğini anlamakta, kabullenmekte kendi kendine zorluklar çıkarmayı marifet biliyor. Ta ki, bir biçimde ''ölümün kokusu''nu alana ve ''ölüm duygusu''nun hayatın o pek farkedilmeyen ritmini tehdit edici salvosunu iliklerinde duyumsayıncaya kadar..
Ve insan, günün birinde, dünyanın gaileleri arasında sıkışıp kaldığı bir anda, ölümün o soğuk (belki de ılık) nefesini ensesinde bulmaya görsün: Artık hayat, o güne kadar hiç olmadığı bir biçimde gözlerini kamaştırmaya, kendisinin aslında hiç umulmayacak denli haşmetli bir güzelliği paylaştırdığını anlatmaya koyuluyor.
Günün birinde, aniden çıkagelen ve sessizce göğsüne çöreklenen o ''ölüm uyarısı'' karşısında, insan ne yapar/ne yapabilir?
Bir taraftan ömrünün kalan kısmı süresince hayata daha fazla sahip çıkmaya gayret ederken, diğer taraftan içten içe kendi ölümünün ''alt yhapısı''nı hazırlamaya çaba gösterir. Ölümün ''alt yapısı''na hazırlık, daha ziyade ölüm duygusunu hayatın başat bir unsuru biçiminde anlamakla ve o duyguyu tüm yapıp etmelerinde içkinleştirmekle başlar insan için.
Bu arada, insanın kendi ölümünden sonra da dünyanın o eski hızıyla dönmeye devam edeceğini ve hayatın sanki hiçbir şey olmamışcasına işleyişini sürdüreceğini ''bilmesi'' kadar trajik bir durum/duygu olamaz her halde. Söz konusu trajik duyguyu, "küçük kıyamet" benzetmesiyle ilişkilendirebiliriz sanıyorum. ''Ses'' kesilecek ve fakat, ''sesler'' kesilmeyecek: Pek garip değil mi?
İnsanın, kendi ölümüyle alâkalı her sahici işareti bir ''kıyamet'' algısıyla nitelendirmesi son derece doğaldır. Ve kendi kıyametine hazırlıksız yakalanan her insan hüsrandadır. O bakımdan, ölümün alt yapısına dair tüm yaklaşım biçimleri, insanın, "küçük kıyamet"ini olgunlukla karşılamasını sağlayabilir.
Öyle olsa da, insanın, geride bırakacaklarıyla ilgili küçük-büyük her türlü tasarrufu bir kenara bırakacağını düşünmesi, onu, önü alınmaz bir pesimizme sürükleyebilir. O gittikten sonra, geride kalanların başına neler gelecektir acaba? Nasıl bir savruluşa uğrayacaklardır? Belki de... Belki de, herşey daha iyi olacaktır geride kalanlar için.. Kim bilir, bu bile, yeni bir pesimizm kaynağı olabilecektir..
Oysa hayatın güzellikleriyle çirkinlikleri, hangi bağlamda olursa olsun, "Enfarktüs kapıda!" uyarısına muhatap olmuş biri için birer ''gölge'' anlamından öteye geçemez.
"Enfarktüs kapıda!": Ölümün alt yapısına hazırlık için, hoş bir ''mazeret'' değil mi? Bence, evet!.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.