Hayat dilini çıkarıyor!
İhsan DenizYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 03/05/1999, Pazartesi • Yeni Şafak Haber Merkezi
Hayatın oluş ve varoluşumuzu ziyana uğratan tüm netameli bölgelerinde, o derin ruh örselenmişliğini dillendirmek zorunda kaldığımız çok katmanlı bir kuşatılmışlık duygusunun bütün harflerimizi edilgin kılan trajik mağduriyeti içindeyiz.
Sanki hayat, bir türlü hakkından gelip gardımızı alamadığımız ''varoluş yorgunluğu''muzun kederli kalıntılarını hiç umursamadan ve bizi daha da çaresiz/korunaksız bırakan kaotik yalnızlığımıza bıkmadan usanmadan abanmanın lirik keyfini çıkarıyor.
Aslında hayat o kadar müstehzî davranıyor ve sesimizde oluşan vehim boşluklarını/kırıklarını öyle sarsıcı zamanlarda test ediyor ki; gerek o meçhul dil mıknatısıyla içine çekilerek dünya karşısında taraf olduğumuzu sızdırdığımız ''söz''lerimiz, gerek muhayyilemizin tüm renkli şubelerini gelecek adına sonuna değin zorladığımız ''özne''lik iddialarımız, gerekse ardımızda hasarlı da olsa bizi katkı ile hatırlanmak arasında bocalatacak koyu bir çentik bırakma ''arzu'' ve ''niyet''lerimiz giderek anlam ve değerini kaybediyor.
Hayat galiba, olanca gücüyle, bizim, hiçbir varoluş tadı barındırmayan "ne ise o" sıkışmasında hız yitiren ''muhalif tedirginliğimiz''i hemen hemen neredeyse bir ''saçma'' ve hatta bir ''hiç'' mertebesine indirgeyerek ve bakışımızı sonsuz bir kayıtsızlığa mıhlayarak; önce içimizde tazelediğimiz ve sonra da yüzümüzün kıyılarına dalga dalga yayıp buradan eşyaya aksettirdiğimiz "ikinci hâl"le olan aşkın temâsımızı dumura uğratmanın sarhoşluğunu yaşıyor.
Belki de hayat, bu dünyada bir gölge kıvamını bile bulmayacak o sefil eyleyişlerimizi küçücük bir fiskeyle dahi alaşağı edebileceğinin tüm göstergelerini önümüze yığarak; yeryüzünde ancak derimizin yüzölçümü kadar bir konum ve ağırlık taşıyabileceğimizin sistematik şamarını atmaktan yana.
***
Hayatın o amansız sadmesi karşısında harflerle, kelimelerle düşüp kalkmanın da hiçbir güven hissine yol açmadığını/açmayacağını ve hiçbir umudu yeşertmediğini/yeşertmeyeceğini bir kez daha anlamış olmak, ne acı!
Hayatın gelip geçici bir zevk yumağı olmadığı hususundaki algılama ve tarifler bile, bize, ruhumuzun o saf yörelerini sarıp sarmalama imkânını vermekten ne denli uzak!
Ne yapsak, neyi dilesek ve neye sahip olsak; sürekli bir iç kanamasmı geçiren hecelerimizden sökün eden/edecek o marazî sırlarımızla, bu dünyada ''küçük bir hayat belirtisi'' biçiminde yer alışımızdaki rasyonalite, kalbî aldanışlarımızın ritmini aksatmaktan nasıl da mahrum!
"Benden bu kadar!" diyerek bir kovuğa çekilme şansımız var mı?
Üstelik, hayat dilini çıkarır ve gecenin karanlığında dilini dilimize değdirirken!?
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.