Ve "Bindörtyüzondokuz"...
İhsan DenizYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 12/07/1999, Pazartesi • Yeni Şafak Haber Merkezi
Necat Çavuş şiirinin ana karakteristiği; şiirin rahminden doğduğu ve hiçbir zaman bağlamını/yönelimini yitirmediği, şiirin yazılış süresince kendini beslediği/bütünlediği, şairin hayat karşısındaki ''müdahaleci'' tavrını genişletici/geliştirici klâsik ve modern imler/imkânlar taşıyan bir şiir damarına, bir kulvara, belki daha doğru bir ifadeyle bir şiir tözüne sahip oluşudur. Bu tözden sökün eden şiirsel söylemin nitel ağırlığı, en açık bir biçimde, kendini Ölümden Önceki Sözler''de bulur. Bu bağlamda, Ölümden Önceki Sözler''in, Necat Çavuş şiir dünyası içinde muhayyileyi çok güçlü kışkırtacak denli algı ufkuna derinlik kattığını düşünüyorum.
Necat Çavuş şiirinde ilk motivasyon, muharrik güç genellikle dış dünyanın her tür ''iç etki''yle şair algısını uyardığı bölgelerle alâkalıdır; dolayısıyla ilk algı, ilk sezgi, ilk duyum önemlidir/etkindir bu anlamda. Ne var ki, tek başına tüm bunlar, şiirin, şair adına bir ''şiir dünyası'' form ve içeriği kazanmasını sağlamaz: Zira şair, hayatı duyumsadığı/duyumsattığı andan, noktadan itibaren, şiirin estetik bir ''gövde'' varlığı kazanıncaya dek sürecek bir ''iç yolculuk'' hamlesinin serüvenine katılır. Hem kendisi bakımından, hem de okuyucusu bakımından ışıltılı bir ağ örer.
Necat Çavuş şiirsel tavrında, genellikle ''mısra''yı önceleyen/önemseyen bir ekseni benimser görünür. Zaten şiiri, varolan/akseden renginin muhtelif kanallardaki gücünü, ''mısra''nın şiirsel yapıdaki dolaşım açılarında arar. Söz konusu tavır, klâsik şiir geleneğinde de uç bulan ''hikmet yüklü söz'' söyleme olgusuyla örtüşür. Klâsik şiirin yapı/duygu birimi olan ''mısra''yı, kendi iç dünyasını da disipline edici bir işlevsellikle kullanan şair; diğer taraftan, modern şiirin verilerini/kazanımlarını da, yaşadığı çağın yabancısı kalmadan ve kendi nefesinden verdiği bir tür beğeni düzeyiyle içselleştirerek somut/soyut bir algı dünyası yakalar. Yolcunun Gözleri Parlıyor, mısra hakimiyetinin tipik örnekleri bakımından dikkat çekicidir.
Necat Çavuş şiirinin tümüyle kendini bulduğu ve kendinden çıktığı, kaynaklandığı/beslendiği en belirgin algı alanı, aşk imgesidir. Şöyle bir ifade yanlış olmaz sanıyorum: Aşk imgesi hem kişi olarak Necat Çavuş''un bir varoluş dinamizmine yol açar, hem de şiir dünyasının estetik bir düzey kazanmasının yegâne şartı gibidir. Doğrusu kendi payıma ben, aşk imgesiyle kendini bezememiş bir şiir dünyasını, Necat Çavuş için düşünemiyorum. Şairi ''söyleten'' en önemli saik gözüyle bakıyorum aşk imgesine. Bu anlamda da 80''lerin birkaç yıldızından biridir şair..
Bugün Necat Çavuş şiiri için, iki ana kulvardan söz edebiliriz: İmgeci yönelim ve daha saf/duru bir dilsel yönelim. Şairin bu iki damardan aktığı kanaatindeyim. Ölümden Önceki Sözler ilk damara; Yolcunun Gözleri Parlıyor, Siyahlar Prensesi adlı bölüm ve ağırlıklı olarak da Deniz Düşünceleri ikinci damara dahil edilebilir pek alâ..
...
Fazla söze ne hâcet; şair söyler ve bize ''susmak'' düşer: "Aşk Tek Olma Sanatıdır"!.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.