Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Bayanlar maçında İstanbul''da olamadığım için maça gidemedim. Oysa farkın kapatılarak, avuçlarımızın arasına kadar gelmiş kupayı bırakacağımızı hayatta beklemiyordum. Bu nedenle salonda olup, şampiyonluğa adım adım giden oyuncu ve seyircilerle bunu paylaşmak isterdim. Çünkü konumuz basketbol ve ne olursa olsun Avrupa Kupası Şampiyonluğu.

Ekrana yapışmış her top ile yaşamım arasında duygusal bir bağ oluşmuştu.

Filmi başa sararsak, final maçı rastgele olmadı. Bilincin, organizasyonun eseri. Bayan basketboluna hayatını adayan ve yıllar önce Galatasaray takımının oyun kurucusu olan Cem Akdağ, Mihriban Oğuz, ekibi ile birlikte baş başa verdiler, Avrupa''da şampiyonluğa oynayacak bir takım yaratmak istediklerini yönetici Ahmet Dedehayır''a ilettiler. Yönetim de bu projeye “Okey” çekince takım kuruldu. Ancak hedef baştan belliydi. BAYANLAR FIBA CUP.

Bazen evdeki hesap çarşıya uymuyor. Hedef alınan Avrupa, başarı ile giderken Türkiye''de lig hiç de güzel gitmiyordu. Zamansız alınan lig maçlarındaki mağlubiyetler can sıkmaya başlamıştı. Çok yakın tanıdığım Cem Akdağ minicik bir başarısızlığa bile dayanamaz ve bu nedenle de istifa etti. Oysa ona kimse “Git” dememişti. Ardından gelen Okan Çevik geçmiş basketbol kariyerinin en entresan günlerini yaşamaya başladı. Gıdım gıdım gittiği final yolunda sonunda Cem, takımı ile şampiyon oldu. Ekranda Cem''i göremedim, salonda yoktu. Herhalde son final maçının en heyecanlı insanı Cem Akdağ''dı. Acaba maç sırasında neredeydi? Maçı nasıl bir ortamda seyrediyordu? Topun potalar arasında gidip geldiği kupanın maç skoruna bağlı, el değiştirdiği anlarda ne hissetti? Maçın bitiş düdüğü ile gözlerinde biriken yaşları tutmayarak hıçkıra hıçkıra ağlayarak “İşte bu kadar. Oldu oldu. Başardınız” mı diyerek çığlık attı! Maç sonrasında acaba yöneticilerden veya oyunculardan kimse onu arayıp “Eserinle övünebilirsin!” dediler mi? Işıl, Yasemin, Şaziye, Esra, Tuğba, Young, Augustus ve diğer oyuncular hepinizi kutluyorum. Biliyorum bu başarınız üç gün sonra unutulacak ve aldığınız kupa üç gün sonra müzenin raflarında tozlanmaya bırakılacak. Oysa bu başarınız Türkiye Spor Dünyasını pırıl pırıl aydınlatmalı...

Maç bitti. Ben bittim ve yorgun düşüncelere dalarken iki konuda içim acıdı: Evet gerçekten ne acı! 100 seneyi bitirmiş bir Galatasaray, Avrupa Şampiyonluk maçını, emanet olarak kiraladığı bir lisenin salonunda oynuyor ve kupayı alıyor. Sevgili Adnan Polat acaba lisenin içinden geçip salona giderken “Geçmiş yönetimlerimiz devletten bu kadar yardım görürken acaba neden kendimize bir salon yapamamışız” diye düşünmüş müdür?

Diğer konu keşke FANATİK BASKET yaşasaydı da, şampiyon kızlarımıza doya doya tam sayfadan yer verip yıllarca herkeste hatıra olarak kalacak bir yapım sunsaydık!

Son sözüm Ahmet Dedehayır''a: Büyük bir aşkla bağlandığı basketbol takımının kızlar bölümünde zafere ulaşırken akıttığı tere ve emeğe helal olsun. Kutluyorum! Sevgili Ahmet yalnız bu erkeklerin hali ne olacak?

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...