Hem arsız hem iktidarsız

Siyaset kelimesinin diğer anlamlarının yanı sıra bir de "idam" anlamına geldiğini sıkça hatırlamalı, en doğrusu hiç akıldan çıkarmamalı. Açık seçik bilmeli ki nezaket dairesinde siyaset yapılmaz. Nerede siyaset adamları birbirlerine nazik davranıyorsa orada bir bit yeniği olduğundan şüphe etmek iyidir. Siyaset dediğin sahicilik arz ettiği oranda vurdulu kırdılı bir ortam doğurur. Çatışmadır siyasete varlık kazandıran. Türkiye gibi bir "çevre" ülkede teorik olarak çatışma iki siyasi unsur arasında olur: Bir tarafta ülke çıkarlarını ilk plana aldığı için millet desteğine sahip olan siyaset öbeği vardır. Diğer tarafta ayakta kalabilmek için yabancı desteğine muhtaç hizip yer alır. Çatışmanın bu iki kutup arasında cereyan etmesi elbette beklenirdi. Oysa fiilî durum beklenilene hiç uymuyor. Bir kere ülke çıkarı kavramı ile millet desteği kavramını aynı küme içine sığıştırmak için çok büyük zorluklara uğruyoruz. Sonunda bunu başarmanın imkânsız olduğunu görüyoruz. Öte yandan ayakta kalabilmek için yabancı desteğine muhtaç oluş bütün siyasi kadroların vazgeçemeyeceği bir özellik gibi görünüyor. Dışarıdan desteği olmadığı halde dik durmayı başaran bir siyasi unsurun bulunması Türkiye''de insanları hayretlere gark eder. Soğukkanlı bir siyaset süreci içindeyiz. Hiç siyasi hazımsızlık çekmiyoruz. Yasal sınırlar içinde kalan Türk siyasetinde vurdu kırdı olmuyor. Çünkü siyasi unsurların çatışmak üzere pozisyon değiştirmeleri halinde hangi tencerenin dibinin daha kara olduğunun aniden ortaya çıkma tehlikesi hepsinin yüreğini hoplatıyor.

Gücü kullanma vesilesi olarak millet desteğini umursamayan siyaset adamları milletin modernleşme faktörleri sebebiyle maruz bırakıldığı çözülme ve dağılma vakıası karşısında ne kadar anlayışsız iseler millete yük olmaktan da o derecede fütursuzdurlar. Dünya sistemi dolayısıyla iktidar sahibi olanların siyaset adamlarına koklattığı ne ise onları arsız kılan odur. Kendi milletinin geleceğini neyin kararttığı konusunda ne büyük cehaleti temsil ediyorlarsa onları iktidarsız kılan odur. Bir düşünün bakalım: Haksızlığa uğradığını beynelmilel bir otoriteye ikrar ettirme gayreti içine giren siyasi öbek nasıl olur da yönetimde etkili olması halinde memleketini kayıracağına dair mensup olduğu millete güven telkin edebilir? Türkiye''de bütün siyasi taraflar kendilerine beynelmilel otorite gözünde iyi bir yer sağlamaya çalışıyor. İstedikleri milletin bütünü hesabına istenilen bir şey değildir. Bu yüzdendir ki beynelmilel güç odakları Türk siyaset adamlarına karşı hiç cimri ve kıskanç davranmıyor. Türkler birbirlerine haksızlık ederken arkalarının gayet sağlam olduğunu biliyorlar. Buna mukabil haksızlığa uğrayan Türkler şikâyet mercii bulmakta zorluk çekmiyor. İster iki isterse beş parçaya bölünmüş olsun Türk siyaseti arsızlık ve iktidarsızlıkta rekora koşuyor.