Biz de köpek yetiştiriyoruz, sokak gösterileri için...

Bu deprem öyle, ''geliyorum'' diyen ama buna rağmen gafil avlayan cinsinden...

Ailesinin bir bölümünü 1939 Erzincan depreminde kaybeden bir ailenin çocuğu olarak depreme karşı hep duyarlı oldum... Bu, ''geliyorum'' diyen felaketi yurt dışında karşılamış da olsam, üzüntünün yanısıra kızgınlığı da birarada hissediyorum...

Televizyon başında, yurt dışından koşup gelen kurtarma ekiplerinin çalışmalarını izledim...

Kurtarma köpeklerinin enkaz altında kalanları tesbit edişlerini ve hayat kurtarışlarını da...

Bu arada eğitilmiş köpeklerin çalışmaları ve canlıları tesbit edişleriyle ile ilgili görüntüler devam ediyordu...

Dünyanın her tarafından gelen ekipler canla başla çalışıyordu... İngiltere''den, Almanya''dan, Rusya''dan, İsviçre''den, Fransa''dan, Çek Cumhuriyeti''nden...

Spiker, yardım gönderen ülkelerin adlarını saymaya devam ediyordu...

Gerçekten göz yaşartıcı bir uluslararası dayanışma vardı...

Türkiye''nin acısını bütün dünya paylaşıyordu...

Hemen hepsinin bu işler için, doğal felaketler ve kazalar için eğitilmiş ekipleri vardı...

Nasuh Mahruki ve arkadaşlarının dışında Türkiye''nin böyle bir ekibi bulunmuyordu... Ama bu grubun, AKUT''un çalışmaları tabii ki sembolik kalıyordu...

Türkiye bir deprem ülkesi... Yerkürenin çok önemli bir fay kırığının üzerinde bulunuyor... Üstelik de geçmişte birçok deprem felaketi yaşamış... Onbinlerce kişi depremlerde can vermiş... Köyler, kasabalar, şehirler yerle bir olmuş...

Son örnekleri Erzincan, Dinar, Adana...

Hayır... Büyüklüğü ne olursa olsun hiçbir felaket bizim için ders değil... Dert de değil... Yaralarımızı yalap yapşak sardıktan sonra, hangi sözleri verirsek verelim herşeyi unutmaya hazırız.

Binlerce insan enkaz altında kalıyor... İnsanlar çaresiz... Ellerine geçirdikleri araç gereçlerle kendi başlarına can kurtarmaya çalışıyorlar... Başka çareleri yok... Çünkü enkazın altında kalanların bir bölümü henüz yaşıyor...

Depremin ilk günü insanların ekranlara yansıyan o çaresizliği dayanılır gibi değildi...

Çaresizliğin neden olduğu kızgınlık, felaketi daha da dramatik hale getiriyordu...

İkinci gün, yabancı yardım ekiplerinin gelmesi ile umutlar biraz arttı... Gerçi depremin oluşundan, binaların yıkılmasından bu yana 30-40 saat geçmiş, enkaz altında yaralı olarak bulunanların hayatta kalma şansları azalmıştı... Ama olsun...

Umut umuttu.

Kurtarma ekipleri köpekleriyle birlikte çalışıyordu.

İnsanların köpeklere bir bakışı vardı ki!.. Sanki onları kurtarıcı olarak görüyor gibiydiler...

Nitekim eğitilmiş köpekler gerçekten de birçok kişinin enkaz altında yerini tesbit edip kurtarılmasını sağlıyordu...

Peki bizde bu köpeklerden niye yoktu?

Çok mu pahalıydı bu köpekleri eğitmek ve bakımlarını sağlamak?

Evet, öyleydi... Oldukça pahalı bir işti...

Nereden mi biliyordum? Söz gelimi, göstericilere gözdağı vermek, onları engellemek için eğitilen polis köpeklerinden... Onların marifetleri sık sık teşhir edilip yetkililerce övüldüğü için biliyordum...

Enkaz altında kalanları bulmak için eğitilmiş köpek bulundurmayı ise hiç düşünmemiştik...

Uyuşturucu yakalamak üzere eğitilmiş köpekler de vardı... Hayat kurtarmak için ise yoktu...

Olsaydı, çaresiz insanlar sokaklarda iki gün boyunca yardım bekler miydi?

Teröre karşı oluşturulan modern araç-gereç stoğunun bir bölümü, kurtarma amaçlı olarak düşünülseydi... Ya da, bu iş için harcanan paranın küçük bir bölümü kadar para, bu işler için, insan hayatı kurtarmak amacıyla harcansaydı... Belki de birkaç kişinin daha enkaz altından çıkartılması mümkün olabilecekti...

Evet... Deprem bir doğal felaketti... Biz bu felaketi, yaptığımız yapılarla ve başıbozuk kentleşme ile cinayete çevirmiştik... Tamam... Ama asıl cinayet bence, felaketten sonra o çaresiz insanlara yardım ulaştıramamak olmuştu...

Ama artık bu olup bitenler, belki bazı şeyleri yapmayı bizi zorlayabilir...

Fazla değil, ilk aşamada, toplantı ve gösterileri engellemekte kullanılan köpek sayısı kadar kurtarma köpeği ile işe girişebiliriz...

Evet, biliyoruz... O köpekler devlet otoritesini, devleti koruyorlar... Bu köpekler ise insan hayatı kurtaracaklar...

İnsana önem vermeye hiç olmazsa bu sayede başlayabiliriz...