Bu savaş başka savaş

Türk medyası "savaşın tadını çıkartmak" olarak niteleyebileceğimiz bir tavrın en iyi örneklerini "Körfez Savaşı" süresince vermişti. Dönem icabı özellikle yazılı basın General Schwarzkopf''un "yılın adamı" olarak seçilmesine büyük çoğunluğuyla taraftardı. Gazetecilerimiz çoğunlukla yedek subay olarak tamamlanan askerlik günlerini hatırlayarak "harita okumaya" koyulmuşlar, hangi uçağın menzilinin nereleri "vurmaya" yeteceğini bilmeyenlere kimse kafasını çevirmez olmuştu. "Savaş"ın uygarlığın ilerlemesi için niçin gerekli olduğu yolunda laf etmiş düşünürler baş köşeye konmuş, "tarih"in önemli ölçüde savaşlara bağımlı "sıçramalar" kaydettiğini önüne gelen tekrarlar olmuştu. Ve tabii ki "İyi''nin Kötü''ye zaferi" ve Hitler-Saddam benzetmeleri! Savaş''tan söz ederken "çocuklar gibi şendik"; Özal''ın ileri görüşlülüğünü izleyerek nihayet bizim de "bir cephe açmak" zamanımız daha gelmemiş miydi? Bu treni de kaçıracak ve bir araya gelen "medeni milletler ailesi"nin yine dışında mı kalacaktık? Sonrası malûm.

"Körfez Savaşı"nın üzerinden on yıl geçmeden bu kez sahiden savaştayız. Türk savaş uçakları andlaşma gereği Yugoslavya semalarında ve muhtemel bir kara harekatı için özel bir birlik beklemede. Ancak şaşırtıcı bir biçimde, yazılı basın ve televizyon kanallarından "Körfez Savaşı" günlerindeki hezeyanları hatırlatır biçimde bir yayın yok; oysa 91''de hayal kırıklığına uğrayanlar için bugün herşey yerli yerinde. Savaşsa işte savaş! Her ne kadar bazı gazeteler özellikle dış baskılarına "Biz de savaştayız!" şeklinde içine biraz gurur karıştırılmış manşetler yerleştirmeyi deniyorsa da, genel manzara Miloseviç''den "Manyak" (Sabah) ya da daha özlü bir biçimde "Sütü bozuk Aile" (Star) diye söz eden başlıklardan oluşuyor. (Şunu da hatırlayalım: Bu gazetelere göre Miloseviç''in bu sıfatları haketmesinin asıl nedeni babası ve annesinin intihar etmiş olmasıdır. Değil mi ya! Vay "sütü bozuk aile" ve de "manyak"!) Medyanın genel olarak savaş karşısında bu kez takındığı "kritik" tavrın dışında kalan bazı köşe yazarları ("Körfez Savaşı''na yetişememiş!) her zaman ki gibi tabii ki yine var. Kurmaylıklarını hatırlayarak masaya kurşun askerlerini dizen bu gazetecilerden birisi ile ben geçen gün Radikal''de karşılaştım. Mehmet Y.Yılmaz, "Sadece hava harekâtı yetmeyecek" başlıklı yazısında ilgililere zaferin anahtarını bir kez daha hatırlatıyordu: "Dün Kosova''da sivil halkın can güvenliğinin sağlanmasının yolunun kara harekatıyla bölgenin Yugoslav askeri ve milis güçlerinden arındırılmasından geçtiğini yazmıştım."(!) Ama NATO komutanında nerede bu kurmay zekası! "Harekata komuta eden ABD''li General Clarke son açıklamasıyla bu opsiyonun yürütülen operasyon içinde olmadığını ortaya koydu." Oysa General Mehmet Y.Yılmaz''ın harekatla ilgili görüşü şöyledir: "Ancak bu hesabın kısa vadede bir sonuç vermeyeceğini ve bölge halkının yaşayageldiği acıların artarak süreceğini düşünüyorum."(!) Bana soracak olursanız, harekatın selameti için iki general arasında baş gösteren bu iki farklı stratejiden ikincisi daha akla yakındır. General Yılmaz gibi ben de evde Yugoslavya haritası üzerine kurşun askerler yerleştirerek harekatı yürüttüm ve gördüm ki çok iyi netice veriyor!

Önümde gazetelerden kesilmiş ve genel olarak NATO''nun Yugoslavya''ya açtığı savaşı tartışan en az on köşe yazısı var. Kimler yok ki; Oktay Ekşi, İlhan Selçuk, Zeynep Oral, Ahmet Taşgetiren, Cengiz Çandar, Mine G.Kırıkkanat, Taha Akyol, Sami Kohen, Ertuğrul Özkök ve (inanmayacaksınız belki!) Mehmet Ali Kışlalı. Yazarlar konuyu tabii ki bildikleri gibi, farklı açılardan incelemişler. Ama benim dikkatimi çeken husus aralarındaki iki nokta oldu: I- Sevindirici bir biçimde, gazeteciler "savaş"ı şimdiye kadar olduğundan çok daha ciddiye alıyorlar. II- NATO''nun "soykırım" iddiasıyla Yugoslavya''ya savaş açması ve bu arada Batı''nın hangi televizyonunu açsanız Miloseviç''le birlikte Türkiye''nin adının anılması herkesi farklı nedenlerle olsa bile son derece rahatsız ediyor.

Türkiye nasıl olur da, totaliter bir komünizm sosuna batmış bir milliyetçiliğin temsilcisi olan Miloseviç ile birlikte anılır? Tam da Beşiktaş Belediye Başkanı''nın himmetiyle 35 metre yüksekliğinde bir "Atatürk-Cumhuriyet-Demokrasi Anıtı"nın sebze pazarının yanına dikilmesine birkaç gün kala! Bütün bunlar önümüzdeki günlerde konuşacağımız konular.