CHP"nin toparlanması herkesin hayrına olur

Bu yazıyı CHP il başkanlarının toplantısı son ermeden yazıyorum. Önümdeki son taze haber “CHP''nin kritik toplantısı Baykal''ın mesajı ve ''ihanet'' sesiyle başladı” diyor. Toplantının böyle başlaması şaşırtıcı değil ama bakalım nasıl sonuçlanacak. Benim (de) tahminim bu işin artık yeni bir yola gireceği yolunda. Bölünmeler ve bunun bir sonucu olarak karşılıklı ağır ithamlar bir süre daha gündemi işgal edecektir muhakkak; ancak Kılıçdaroğlu''nun genel başkanlığı altında bir CHP kapıdadır artık.

Son günlerde pek söz eden yoksa da Kılıçdaroğlu''nun CHP İstanbul İl Başkanı Gürsel Tekin''in desteği ile yakın geçmişte İstanbul''da elde ettiği başarıyı hatırlamadan olmaz. Kılıçdaroğlu, 2009 yerel seçimlerinde İstanbul belediye başkanlığı için aday olduğunda bir önceki (2004) seçim sonucuna (yüzde 26.5) kıyasla büyük bir başarıya imza atarak yüzde 37 gibi gerçekten çok önemli bir oran yakalamıştı. O günlerde de söylemiştim: CHP yönetimi ciddi bir yönetim olsa, partinin İstanbul''da yakaladığı bu sonucun nedenleri üzerinde haftalarca kafa yorardı… Ama beklenen oldu ve CHP yönetimi neredeyse bu sonuçtan memnun olmamış gibi bu dosyanın üzerine hiç eğilmedi.

O günlerde elde edilen bu “seçim zaferi”nden hareketle Kılıçdaroğlu''ndan (ve tabii Gürsel Tekin''den) umutlananlar arasında ben de vardım. Ama ne zaman ki “Dersim” meselesi patladı ve Kılıçdaroğlu''nu iki gün sonra Onur Öymen''le birlikte gruba girerken gördük, kaçınılmaz olarak ben de “Buraya kadarmış!” dedim.

Ama bugün, yani CHP''nin geçirdiği şu büyük deprem günlerinde, Kılıçdaroğlu''nun genel başkanlığını meselesini bambaşka açılardan değerlendirmemiz gerekiyor. Yazının başlığında söylediğim gibi, CHP''nin Kılıçdaroğlu''nun genel başkanlığı altında toparlanması gerçekten herkesin hayrına bir gelişme olsa gerek. Dolayısıyla, Kılıçdaroğlu''nun adaylığını açıklamasının neredeyse “mizah” çerçevesinde ele alınmasının zamanı değildir. Ülkedeki “siyasal partiler yelpazesi”nin ideal olmasa da bugün içinde bulunduğu saçma-sapanlıktan kurtulabilmesi, “çok partili” sistemin -yine ideal biçimde olmasa da- “medeni ülkeler”de karşılaştığımız manzaraya yaklaşması CHP''nin toparlanmasını gerektiriyor. Bu yönde bir gelişmeyi-ilerlemeyi başta iktidar partisi olmak üzere bütün partiler ve toplum olumlu ve yararlı bulmalıdır. Zaten hatırlayın; AK Parti''nin -hem de birçok kez- şikayet ettiği hususlardan birisi karşılarında ciddi bir “muhalefet cephesi”nin yokluğu değil miydi?

Bu sözlerimden, bazı gazetelerde bazı köşe yazarlarının yaptığı gibi, Kılıçdaroğlu''nu bir “mesih” gibi değerlendirdiğim sonucu çıkarmıyorsunuzdur herhalde. Dolayısıyla CHP''nin başta ideolojisi, tarihi ve programıyla nasıl bir parti olduğunu bana hatırlatmayın! Baykal''dan ve onu çevreleyen politbürodan kurtulmuş bir CHP''nin de, dününe ve bugününe ilişkin olarak nasıl bir parti olursa olsun, değişebileceğine, farklı bir muhalefet sergileyebileceğine inanmamız gerekiyor. Eğer ülkedeki (iyi anlamda) “siyaset çekişmesi”nin vazgeçilmez olduğuna inanıyor ve bugünkü iktidar partisinin “siyaset”i tek başına ilelebet temsil edeceği-etmesi gerektiği gibi bir kanaate sahip değilsek…

Demek istediğimi tek bir cümle ile özetlemem gerekirse, yine ister istemez yazının başlığına döneceğim: CHP''nin toparlanması herkesin hayrına olur.

Kılıçdaroğlu''na (ve onun CHP''sine) bu kadar övgü yeter! Şimdi de gelelim en kuvvetli genel başkan adayının yaptığı bazı en taze açıklamalara:

Cumhuriyet gazetesinin dünkü sayısına göz attınız mı bilmiyorum. Bu gazete dünkü sayısında bu konuya ilişkin refiklerine büyük fark atmıştı. Çünkü Kılıçdaroğlu, şu an neler yaşandığını ve şayet seçilirse CHP''yi nerelere taşıyabileceğini Cumhuriyet''e özel olarak yaptığı açıklamalarda dile getiriyordu.

Kılıçdaroğlu, “Seçilirseniz önceliğiniz ne olacak, AKP hükümetine karşı nasıl bir mücadele yürüteceksiniz?” sorusuna verdiği cevapta, “Anadolu''yu gezeceklerini”, “Halkla içiçe olacaklarını”, “İşsizliğe ve yoksulluğu çözmek için mücadele edeceklerini” söylüyordu. Bu işleri öncelik verilmesi tabii ki doğru bir seçim. “İşsizlik ve yoksulluk” tabii ki en büyük problem. Ancak dikkat ettim, sıralanan hususlar içinde “demokrasi”den hiç söz edilmiyordu. Bu “unutkanlık”ın CHP''nin eski hastalığının bir sonucu olduğu muhakkaktı. CHP''nin bugüne kadar (“işsizlik ve yoksullukla mücadelesi” de çok tartışılır ama) sınıfta kalmasının başlıca nedeni bu değil miydi?

Kılıçdaroğlu, “Hükümetin Kürt açılımına siz nasıl bakıyorsunuz?” sorusunu da benzer biçimde, “sosyo ekonomik ve kültürel temellerin beraber ele alınması” şeklinde cevaplıyordu.. Bu da bir başka “unutkanlık” doğrusu! Ak Parti''nin “açılım”ı eleştirilebilir tabii ki; ama “Kürt sorunu” sadece “sosyo ekonomik ve kültürel temelde” mi? Hani bunun “siyasal” yönü?

Kılıçdaroğlu''nun “Silivri soruşturması” konusuna ilişkin cevabı da çok “steril”. Genel başkan adayı haklı olarak yargı sürecinin yavaşlığından söz etse de, konunun ülkenin hiç değilse önemli bir bölümünün kafasını meşgul eden “siyasal” yönüne hiç değinmiyordu. “Yargı üzerine kurulan baskı”dan söz etmesi hariç!

Olabilir, Kılıçdaroğlu, belki de il başkanları toplantısı henüz sonuçlanmadığından dolayı böyle konuşuyordu… Bu nedenle şimdiden “karnesini” doldurmak doğru olmaz. Çünkü bu “unutkanlıklar” da içinde olmak üzere eğer her şeye rağmen CHP''den umudu kesmiyorsak -niçin kesmememiz gerektiğini yukarıda açıklamaya çalıştım- Kılıçdaroğlu dönemininin bir an önce açılmasını dilemek en yerinde seçim gibi görünüyor.

Düzeltme: “Uranyum takası” başlıklı dünkü yazımda İran''ı sıkıştıran “cephe”yi yanlışlıkla, “5+1” yerine “4+1” şeklinde yazmışım. Yani Güvenlik Konseyi''nin beş daimi üyesini 4''e indirerek! Okurlarımdan çok “eleştiri” aldığım için düzeltiyorum…