"DTP davası ve sessizlik" konusuna devam

Dünkü yazıda Ahmet Türk''ün Mehmet Gündem''e verdiği röportajdan bir iki cümle aktardıktan sonra şöyle demiştim:

“...yukarıdaki ''hatıralarını'' anlatan Türk''ün elini sıkmaktan kaçınmak değil, tam tersine kendisinden ''devletçe'' özür dilenmesi gerekiyor.”

Böyle olmalı çünkü demokrasilerde bu büyük yaralar ancak böyle sarılabiliyor. Karşınızda, Diyarbakır Cezaevi''nden çıkıp köyüne döndükten sonra bile “geceleri uykuda ayağa kalkıp marş okuyordum dayak korkusundan” diyen bir siyasi parti başkanı var ise, her şeyden önce bu “hatıralar”a dikkat kesilecek, bunları yok sayan bir siyasi akılsızlık ve vicdansızlıktan uzak duracaksınız.

En iyisi -herhalde- Türk''ün röportajda, Diyarbakır Cezaevi''nde başlarından geçenleri anlattığı bölümden birkaç satır daha aktarmak; aktaralım ki, tasvir edilen bu cehennemden çıkan birisinin umudunu hâlâ “siyaset”e bağlayabilmesinin herkes için ne büyük bir şans olduğu daha iyi anlaşılsın.

“Beni 200 askerin arasına çırılçıplak getirip copla dövdüler. Tuvaletlerde pislik yediriyorlar, 24 saat işkence yapıyorlardı. Dayaktan her yerimiz simsiyahtı. Bir gün adam copunu kaldırmış ''Atatürk''ün annesinin adı ne'' diye sordu, bildiğim halde söyleyemedim, aklım copa takılmıştı. Gece baskın yapılıyor, dayakla marş okutuluyordu, korkudan 56 tane marş ezberledim...”

PKK şiddetinin çok önemli ölçüde Diyarbakır Cezaevi''nin bir ürünü olduğunu hatırlatanlar çok haklı; “korkudan 56 tene marş ezberlenen” bir cezaevinden her şeye rağmen “siyaset” diyenlerin çıkabilmesi ise büyük bir mucize doğrusu...

Diyarbakır Cezaevi''nde yaşananların pek çok açıdan öğretici olduğu muhakkak. İsterseniz, bunlar içinde bugüne kadar üzerinde fazla durulmayan bir “açı”yı da bir soru ile ben hatırlatayım: Bu cezaevini cehenneme çeviren “uygulayıcılar”ın bu işler için özel yetiştirilmiş görevliler olmaktan uzak sadece vatani görevlerini yapan er ve erbaşlardan oluşmasını nasıl açıklayacağız?

Bu nasıl bir “vatandaşlık görevi” tarifidir ki, ülkenin yirmi yaşına yeni basmış gençleri bu tarif gereği, kendilerine “iç düşman” olarak takdim edilen insanlara “hatıralar”da dile gelen işkence ve kötü muameleyi uygulayabilmektedirler. Karşılarındaki insanları ellerinde cop, Atatürk''ün annesinin adını bilme ve marş ezberleme sınavından geçirebilmektedirler.

Bu nasıl bir kurumdur ki, çocukluktan yeni çıkmış insanlara bunu kolaylıkla uygulatabilmektedir.

Bence bu mesele üzerinde çok daha fazla düşünmeye mecburuz.

DTP davası karşısındaki suskunluğa dönecek olursak:

Bir gazetenin (Zaman) konuya ilişkin gerçekleştirdiği bir anketin sonuçları, DTP''nin kapatılmasının neler getirip-götüreceğini iyi açıklıyor.

Okurlara şu soru yöneltilmiş:

“DTP''nin kapatılmasının sizce ne gibi sonuçları olur?”

Sonuçlara gelince:

- “PKK''nın eylemleri azalır.” (% 6,23)

- “Yerine yeni parti kurulur.” (% 60.44)

- “Terör eylemleri ve dağa çıkış artar.” (% 27.78)

- “Kürt sorunu çözülmüş olur.” (% 5.55)

Ben bu sonuçları haddinden fazla “gerçekçi” buldum; toplumun “realite”nin farkında olması açısından devlete kıyasla ne kadar önde olduğunu gösteriyor bu öngörüler.

Ne kadar güzel: 40 bine yakın okuyucunun sadece yüzde 5.55''i, DTP kapatılırsa “Kürt sorunu çözülmüş olur” diyor.

Önümüzdeki sonuçlar bize, devlet aygıtları ve toplumun öngörüleri-sezgileri arasındaki uçurumu gösteriyor. Tamam, bu iki cenahın öngörü ve sezgilerinde her zaman birlik ve beraberlik aranmaz; ama insaf, arada bu derece uçurum da olur mu?

Demek ki meselinin özü önümüzdeki “realite”ye ilişkin birbirini hepten reddetmeyen bir algıya kavuşmak. Aklımıza kullanmak ve samimi olmak buna ulaşmanın ilk şartı.

Samimiyet deyince ve de Zaman gazetesinin anketinden söz açınca şunu da hatırladım: Nasuhi Güngör (Star gazetesi) geçen gün uzunca bir zamandır benim aklımdan da geçen bir tespitte bulundu. Güngör, “Gülen Cemaati, Kürt Sorunu ve ''Tek Türkiye'' “ başlıklı aydınlatıcı yazısında, söz konusu cemaatin “soruna” ilişkin sürekli “iptal edilen” girişimlerini hatırlattıktan sonra “samimiyet eksikliği” adını verebileceğimiz bir bağlamda şu bilgiyi de veriyordu:

“Mesela geçen yıl itibariyle Samanyolu Televizyonu''nda izlenme rekorları kıran diziye ne demeli? Kışkırtıcı ve aşağılayıcı bir üslupla, köhne bir sağcılığın tezlerini ekrana taşıyan bu dizinin hangi akla hizmet ettiğini anlamak gerçekten zor. Acaba Abant toplantısında ''Tek Türkiye''nin herhangi bir bölümü seyredilseydi, katılımcıların tepkisi ne olurdu?”

Çok aydınlatıcı bir tespit doğrusu....

Demek ki “sorun”un çözümüne kafa yorarken “samimiyet”i de asla unutmamalıyız.